٭ آقای ب و قرمه سبزی
--------------------------------------
کسی که آشپزی نکرده باشد خيال می کند که پختن قرمه سبزی کار سختی است، اما نيست. برعکس خيلی هم ساده است و آقای ب در چند خط خيلی سريع آنرا به شما ياد می دهد.
اولين قسمت پختن قرمه سبزی، تهيه سبزی آن است. قديمتر ها که آقای ب کودک خردسالی بود، سبزی آماده هنوز اختراع نشده بود. هروقت که قرمه سبزی می خواستيم، سبزی قرمه سبزی می خريديم و پاک می کرديم و خرد می کرديم و سرخ می کرديم. آن قديم تر ها خيلی چيزهای ديگر را هم بايد در خانه تهيه می کرديم. مثلا باقالی و نخود که پاک کردنشان جزو تفريحات دوران کودکی آقای ب بود. نخود سبز را بايد از سرش گرفت و بعد به طرف مقابل کشيد، سر غلاف نخود سبز با الياف موجود در دو سر آن کشيده می شوند و غلاف را به دو قسمت جدا از هم تقسيم می کنند و آنوقت می شود نخودسبزها را جدا کرد و توی يک ظرف ريخت. باقالی هم مثل همين. با اين فرق که باقالی را بايد بعد يکبار هم با چاقو از وسط نصف کرد و بعد فشارش داد تا از پوست دومش هم بيرون بيايد

.مقدار سرخ شدن سبزی تاثير بسيار تعيين کننده ای در مزه قرمه سبزی دارد. بعد ها که در خانه پدری آقای ب بحث کلسترل مطرح شد، متاسفانه سبزی سرخ شده از قرمه سبزی حذف شد و سبزی به صورت خام در قرمه سبزی اضافه می شد. آقای ب هميشه اين عمل را يکنوع جنايت بر عليه بشريت به حساب آورده است

.آقای ب می گويد مرگ بر کلسترول.

به خاطر کلسترول آقای ب يک دوره تخم مرغ بدون کلسترول دارای امگا 3 می خورد که مزه تخم مرغهای قديمی زمان جنگ را می دهد و از خوردن تخم مرغهای با زرده های خوش عطر و رنگ محروم بود.

آقای ب از جنگ و هر چيزی که به آن مربوط می شود متنفر است : حتی از تخم مرغهای زمان جنگ.آقای ب يادش می آيد که روزی که جنگ شروع شد، هنوز مدرسه نمی رفت : از پدرش پرسيد: چرا جنگ شده است ؟ و پدرش گفت که يک رودخانه ای هست که ايران می گويد مال من است و عراق می گويد مال من است. آقای ب آن زمان نفهميد که موضوع از چه قرار است و با خودش فکر کرد که : اينکه دعوا نداره، خوب با هم نصف کنند.
آقای ب هنوز هم نمی فهمد که موضوع از چه قرار است و هنوز هم فکر می کند که بجای جنگيدن می شود چيزها را نصف کرد.

همان سال شروع جنگ بود که آقای ب قرمه سبزی خوشمزه ای را خورد که هنوز هم که هنوز است مزه اش را يادش نرفته : خانه عمه اش مهمان بود. هنوز پلو دم نکشيده بود و آقای ب گشنه بود. عمه مهربان آقای ب ، قرمه سبزی را برايش در يک کاسه کشيد و با مقداری نان به او داد. آقای ب هنوز هم فکر می کند که قرمه سبزی با نان خوشمزه تر از قرمه سبزی با پلو است.

گوشت قرمه سبزی را نبايد ريز کرد. آشپزهای بی سليقه ای که گوشت قيمه ای در قرمه سبزی می ريزند از آشپزی هيچ چيزی نمی دانند. يک آشپز بايد بداند که قيافه غذا گاهی حتی از مزه اش هم مهمتر است.

اول از همه در زودپز مقداری پياز داغ درست کنيد. شعله را زياد کنيد و بعد گوشت را بريزيد و يک تفت بدهيد. فلفل و زردچوبه را هم همينجا اضافه کنيد.لوبيا را هم که از قبل خيس کرده ايد و چند بار هم آب اش را عوض کرده ايد با گوشت تفت می دهيد.
اين تفت دادن خيلی مهم است. باعث می شود که گوشت مزه خودش را حفظ کند و به يک تکه موجود بی مزه و بی خاصيت تبديل نشود.

آقای ب معتقد است که تفت دادن در خيلی موارد مهم است. مثلا عشق. آقای ب می گويد عشقی که عاشق و معشوق در آن کمی تفت داده نشده باشند زود بی مزه می شود و آبکی از آب در می آيد. آقای ب اما نمی تواند اين تشبيه را کامل کند چون در عشق چيزی که جايگزين پيازداغ و لوبيا باشد پيدا نمی کند. اين مسئله هميشه آقای ب را زجر می دهد که تشبيهات جالبی پيدا می کند که بعدها معلوم می شود که اصولا هيچ شباهتی در آنها نبوده است. شايد بخاطر سرخوردگی ناشی از اين امر است که آقای ب به کل معتقد شده است که تشبيه چيز مزخرفی است. شايد هم بخاطر کتاب واژگان باشد که باعث شده آقای ب هر چيزی را به صورت يک موجود مستقل ببيند و نتواند شباهت آنرا با چيزهای ديگر در افکارش منظور کند.

گوشت که تفت داده شد، سبزی را در زودپز می ريزيد. آب هم اضافه می کنيد و درب زودپز را می بنديد. چيزی حدود دو دقيقه زير زودپز را زياد نگه می داريد و بعد زير آنرا کم می کنيد و می رويد تا حدود يک ساعت بعد. بعد درش را باز می کنيد و چند عدد ليمو عمانی را سوراخ می کنيد و در زودپز می اندازيد و از اينجا به بعد درب زودپز را باز می گذاريد تا خورشت خوب بپزد و جا بيفتد. نمک را هم همينجا اضافه می کنيد. نمک را اگر زود تر اضافه کرده باشيد، گوشت سفت می شود.

جا افتادن همان چيزی است که غذاهای ايرانی را از غذاهای بقيه ممالک دنيا جدا می کند : غذای ايرانی بايد آنقدر روی آتش بماند که جا بيفتد. و البته تمام ويتامينهايش هم در اثر اين عمل نابود شود.
آقای ب معتقد است که ريشه تمام مشکلات ما در همينجاست.قرنهاست که علم پزشکی اثبات کرده است که ويتامين ها برای سلامت انسال لازم اند و نبود آنها باعث بيماری می شود. پس عجيب نيست که جامعه ای که غذاهايش به کل بدون ويتامين هستند انقدر بيمار باشد
مشکل اصلی هم نبود ويتامين آ است.برای همين است که مردم ما تا نوک بينی شان را بيشتر نمی توانند ببينند.

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 11:47 PM

٭ آقای ب و هاله
---------------------------
1- انقدری که آقای ب این روزها از دست هاله حرص خورده است، از دست رئیس جمهورتان نخورده است.

2- قضیه از یک عدد قابلمه شروع شد. یکجور قابلمه مخصوص که اسمش هست : Singing Bowl

3- این قابلمه کذایی طرز کارش این است که یک وسیله چوبی شبیه یکجور گوشت کوب نازک را آرام به دور تا دور لبه اش می کشند و صدایی شبیه به یکجور صدایی زنگ مداوم ایجاد می شود.

4-دوست خیلی عزیزی که با آقای ب در سفر اخیرش به نپال همسفر بود، دربه در دنبال این قابلمه آوازخوان بود. آقای ب پرسید که این قابلمه به چه درد می خورد و دوست خیلی عزیزش جواب داد که همسرش این قابلمه آوازخوان را برای "پاک کردن هاله" اش لازم دارد.

5- آقای ب معمولا سعی می کند که احترام مردم را نگاه دارد، اما اینبار نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد و صاف در صورت دوست عزیزش زد زیر خنده.

6- دوست عزیز آقای ب در یکی از بهترین دانشگاههای ایران، مهندسی خوانده است. همسر این دوست عزیز هم لیسانس مهندسی و فوق لیسانس مدیریت از بهترین دانشگاه ایران دارد (یعنی شما فهمیدید که آقای ب وسط این قضیه یک تعریفی هم از دانشگاهش کزد؟) هر دو این دوستان هم آدمهایی بسیار باهوش هستند و در زندگیشان هم خیلی موفق اند.
با این وجود فکر می کنند که گاهی هاله آدم کثیف می شود و باید چوب کشید بر لبه قابلمه آوازخوان تا هاله آدم پاک شود.

7- آقای ب از سفر که برگشت این ماجرا را به عنوان سوژه خنده برای دونفر از دوستان عزیز دیگرش هم تعریف کرد. هر دو آنها با یک نگاه عاقل اندر سفیهی به آقای ب نگاه کردند که یعنی : تو دیگه از پشت کدوم کوه اومدی. خب معلومه که آدم هاله داره.
یکی شان حتی با اصرار مطرح می کرد که از هاله آدم عکس هم می اندازند و در درمانهای پزشکی هم از این عکس هاله استفاده می کنند. تاکید هم می کرد که این هاله در اثر میدان الکترومعناطیسی بدن انسان است. اصرار می کرد که این یک مسئله صد درصد تایید شده علمی است.

8- آقای ب قبل از اینکه وارد بحث درباره میدان الکترو مغناطیسی بدن انسان بشود، یادآوری می کند که یک مطلبی در فیزیک نور هست به نام پدیده تفرق یا پراش که موضوعش این است که از لبه های یک جسم صلب، تشعشع نورانی صورت می گیرد. مطلب انقدر ابتدایی است که در کتاب فیزیک دبیرستان هم مطرح شده است. اصلا اگر یادتان باشد یکی از راههای تعیین خاصیت موجی نور همین پدیده پراش بود.( یادتان هست : یک فیلم عکاسی را می گرفتیم و دو تا خط روی آن می انداختیم بعد آنرا جلوی منبع نور می گرفتیم بعد سایه اش موجدار می شد)
اگر گاهی یک جسمی (مثلا حتی یک آدمی) را نگاه می کنید و بعد خیال می کنید که دورش یک هاله ای چیزی هست، چه بسا باید این بخش از فیزیک دبیرستان را به یادتان بیاورید.

9- اما ماجرای میدان الکترو مغناطیسی بدن انسان : همه ماجرای هاله، ماجرای تله پاتی، ماجرای انرژی درمانی و همه اینجور کلاهبرداری ها بر مبنای این فرضیه است که سیستم عصبی بدن انسان دارای جریان الکتریکی است و این جریان الکتریکی ایجاد میدان مغناطیسی می کند بعد این میدان باعث همه موضوعات فوق ( هاله، تله پاتی، انرژی درمانی، مانیتیسم،...) می شود.

10- البته نمی شود تبادل اطلاعات در سیستم عصبی را به همین سادگی یک نوع جریان الکتریکی دانست. در حقیقت این امر ترکیبی است از جریانهای الکتریکی و واکنش های شیمیایی. کل پروسه چیزی حدود 50 سال پیش توضیح داده شده و مدل ریاضی اش هم ساخته شده و از قضا به کاشفان این امر هم جایزه نوبل اهدا شده. http://en.wikipedia.org/wiki/Hodgkin-Huxley_model
اما می شود یکجورهایی با ساده سازی هایی مسیر سیستم عصبی را شبیه یک سیم دانست. با یک چنین ساده سازی ای، آنوقت می شود میدان مغناطیسی حاصل ار ایجاد جریان در یک چنین سیمی را هم تعیین کرد.

11- یک فرمول ساده دیگر از فیزیک دبیرستان : شدت میدان مغناطیسی ناشی از عبور جریان در یک سیم با شدت جریان رابطه مستقیم و با فاصله نقطه از سیم رابطه معکوس دارد. (عدد ثابت این رابطه هم برای هوا برابر 2 در 10به توان -7 است)

12-مقاله مفصل ارائه شده در این مرجع (http://electroneubio.secyt.gov.ar/Electric_processes_in_neurons.htm( نه فقط یکبار کل ماجرای فیزیک را درباره الکتریسیته و مغناطیس دوره می کند، که تبادل های سیستم عصبی را هم مطرح می کند و محاسباتی هم درباره ولتاژ، شدت جریان، و شدت میدان مغناطیسی در سیستم عصبی انسان ارائه می کند.

13- جایی در آخرهای این مقاله 62 صفحه ای، مجاسبه می شود که شدت جریان در سیستم عصبی انسان، چیزی حدود 0.6 آمپر در متر مربع است. و لابد اگر فرض کنیم که سطح مقطع نخاع حدود 1 سانتی متر مربع باشد، شدت جریان عبوری از نخاع در شرایطی که کل اعصاب بدن انسان در حال تحریک باشند (مثلا درسته افتاده باشد در دیگ روغن داغ) می شود 0.00006 آمپر.
فرض کنیم که نخاع تا پوست بدن هم 2 سانتی متر فاصله داشته باشد. بنابر این شدت میدان مغناطیسی در پوست انسان درست در جوار نخاع می شود : 6 در 10 به توان -10 تسلا. یعنی چیزی در رده میلیونیم شدت میدان مغناطیسی کره زمین. برای همین است که سوزن ته گرد به بدن آدم نمی چسبد. وقتی هم که کسی از جلوی قطب نما رد بشود، قطب نما منحرف نمی شود. تازه این برای نخاع است، عصب دست و پا را حساب کنید ، کلی کمتر از این می شود.
(خیلی خوب قبول، مچ من را گرفتید، همان عدد ثابت رابطه شدت میدان برای هوا را برای محیط بدن آدم حساب کرده ام، هیس صدایش را در نیاورید)

14- فیوز برق خانه های ما گاهی 16 آمپر است و گاهی 25 آمپر. فرض کنیم که استفاده معمول یک خانه فقط 5 آمپر باشد. ( می شود میزان مصرف یک اتو ) باز فرض کنیم که جایی که فرد ایستاده است تا سیم برقی که این 5 آمپر از آن عبور می کند 10 متر فاصله داشته باشد. آنوقت شدت میدان مغناطیسی ناشی از عبور این برق برابر خواهد بود یا 10 به توان -7 تسلا یعنی تقریبا 200 برابر میدان مغناطیسی بدن این فرد. در واقع برای اینکه میدان مغناطیسی بدن فرد در میدان مغناطیسی ناشی از سیم برق گم نشود، باید یک فاصله 2 کیلومتری از نزدیکترین اتو یا جاروبرقی یا سشوار داشته باشد.

15- قبول دارم، همه این محاسبات خیلی تقریبی است، بر مبنای خیلی فرضیات ساده شده ای هم هست، چیزهایی مثل جریان الکتریکی در عضلات را هم نادیده گرفته است. اما فکر کنم که برای روشن شدن ماجرای هاله ( و تله پاتی و انرژی درمانی و مابقی اینجور حقه بازی ها) کافی باشد.

16- اصلا فرض کنید که همه محاسبات فوق هم بی خود. اصلا فرض کنید که میدان مغناطیسی بدن انسان خیلی هم زیاد باشد. چه ربطی به هاله دارد؟ مگر شما وقتی به آهنربا نگاه می کنید یا وقتی به ترانسفورماتور پشت یخچالتان نگاه می کنید، دورش هاله می بینید؟

17- مجبورید مگر؟ بگویید صدای زنگ قابلمه آوازخوان را که می شنوم احساس آرامش می کنم، بیخود بحث پاک کردن هاله را نکشید وسط .
همان یک دانه هاله نور داشتیم که جورابش افتاد توی سد کرج وبا آمد،پایش را گذاشت در استادیوم بعد 40 سال به عربها باختیم، برای هفت پشتمان بس است

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 12:07 PM

٭

هوي کره بز! کوفت با سس سير که غذاي ايتاليايي نيست

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

آقاي ب مي گويد، همان لحظه اول که وارد رستوران مي شويد، قدم اول به دوم معلوم مي شود که اين رستوران چند مرده حلاج است. اگر همان اول، گارسون به شما خوش آمد گفت و پرسيد ميز چند نفره مي خواهيد، بعد شما را به ميزتان هدايت کرد، صندلي خانم را برايش عقب کشيد تا بنشيند، بعد دستمال سفره هايتان را باز کرد و انداخت روي پايتان معلوم است که خوب جايي آمده ايد. معلوم است که غذاي خوبي هم در انتظارتان است. اما اگر وارد رستوران که شديد، گارسونها عين بز شما را نگاه کردند تا خودتان يک ميز پيدا کنيد و بنشينيد، بترسيد، احتمالا غذا هم به همين بدي خواهد بود.

آقاي ب مي گويد: اصلا يک کاغذ سفيد برداريد و خوب رويش تمرين کشيدن اسکلت بکنيد. بعد يک نقشه تهران برداريد و بين ميدان کاج و ميدان فرهنگ، روبروي بيمارستان پارسيان، نبش کوچه، درست روي رستوران ايتاليايي رومانا يک عدد اسکلت بکشيد، يعني اينکه کلاهتان هم افتاد، وارد اين رستوران نمي شويد.

رستوران ايتاليايي رومانا تمام تلاشش را براي گرفتن حداکثر نمره منفي از آقاي ب بخرج داد. اگر شوق ديدن آقاي ج که بعد از چند هفته مفقود الاثر بودن، دوباره پيدايش شده بود، نبود، لابد آقاي ب رستوران رومانا را به آتش مي کشيد، شايد هم اصلا به کلانتري محل شکايت مي کرد بخاطر سوئ قصد: توطئه بر عليه حس چشايي و بويايي آقاي ب.

آقاي ب يک نکته فلسفي هم مي خواهد بگويد : از زمان آقاي افلاتون، خيلي از فيلسوفها معتقدند که انسان هم جسم مادي است و هم روح. اما آقاي ب معتقد است که بعضي انسانها روح ندارند، مثلا همين سرآشپز رستوران رومانا. اگر هم دليل مي خواهيد، آقاي ب به شما اثبات مي کند : فقط کافي است که يک تکه کوچک هويج پخته دست پخت ايشان را بخوريد.

هويج از آن چيزهاست که خيلي سريع آشپز را لو مي دهد، ظاهرش ساده است، تازه کارها هم خيال مي کنند که پختنش هم ساده است، مي اندازي توي آب يا مي گذاري در بخار پز و خودش مي پزد. حال آنکه اينطور نيست. هويج پخته خوب مي خواهيد، رستوران پرديس، خيابان ولي عصر بالاتر از محموديه. يکبار که مزه کنيد مي فهميد منظور آقاي ب چيست.

البته بي مزه­گي هويج کمترين خطايي است که از اين رستوران سر زده است. همانطور که گفتم، رستوران ايتاليايي رومانا تمام تلاشش را براي کسب حداکثر امتيازات منفي انجام داد و الحق اين همه تلاش واقعا شايسته تقدير است.

از همان اول شروع کنم: در هنگام ورود اصلا معلوم نبود که اين همه گارسون وسط رستوران مشغول چه چيزي هستند که هرکاري مي کنند بجز رسيدگي به مشتري. بعد مي رسيم به منو که پربود از غلطهاي ديکته اي، هم فارسي و هم انگليسي. دستمال سفره هايشان هم خيس بود.

آقاي ب و دوستان مخلوط متنوعي از غذاها را سفارش دادند : يک سالاد سزار، يک پيتزا، يک کالزون مرغ تنوري، يک ويل کوردون بلو، يک استيک، يک سوپ سبزيجات و يک سوپ چيکن ورميشل.

آقاي ب چشمش به سالاد که افتاد با خودش گفت : اي ددم واي.

فکرش را بکنيد : سالاد سزار با سس مايونز سير.

آقاي ب در دلش گفت : بي شعور آخر کدام احمقي سالاد ايتاليايي را مايونز مي ريزد. آنهم مايونز با طعم سير. سالاد ايتاليايي با سرکه بالزاميک سرو مي شود و با روغن زيتون.

بعد نوبت غذاها شد: پيتزا آغشته به سسي بود که مخلوطي بود از سير و چيلي. ويل کوردون بلو يک تکه استيک خيلي نازک بود که يک برش ژامبون درجه دو داخلش پيچيده بودند با مخلوطي از سير و سبزيجات لهيده. کالزون مرغ تنوري يک تکه خميز پيتزا بود که داخلش مرغ گذاشته بودند با سس سير، نمک هم يادشان رفته بود. استيک با سس قارچ هم فقط چند قطره اي سس رويش ريخته بودند و البته اين آخري تنها چيزي بود که مي شد فرو داد بجز سيب زميني هاي سرخ کرده که آقاي آشپز هرچقدر سعي کرده بود ايده اي براي گندزدن به آنها پيدا نکرده بود. سوپ ها هم يک مخلوط لهيده اي بود از يک ماده تند فلفلي.

بعد همه اينها هم به همراه سس کچاپ سرو شده بود.

هر کسي که يکبار وارد يک رستوران در ايتاليا شده باشد مي داند که کچاپ براي غذاي ايتاليايي از فحش ناموس هم بدتر است. پيتزا ايتاليايي با سسي پخته مي شود که شبيه رب گوجه است، اما کمي رقيق تر. الباقي غذاهاي ايتاليايي هم با سس هاي مخصوص خودشان خورده مي شوند. در يک رستوران ايتاليايي، اگر کچاپ بخواهيد، سخنراني طولاني اي خواهيد شنيد در مورد اينکه آمريکايي ها بي شعورند و به همه چيز کچاپ مي زنند (و اين تازه در صورتي است که فکر کنند که شما آمريکايي هستيد) بعد هم با کمال خشونت به شما يادآوري خواهند کرد که در رستورانشان کچاپ ندارند.

آقاي ب مي گويد: درست است که سير يک جزئ اصلي از غذاهاي ايتاليايي است، اما هر کوفتي که سس سير به آن بزنيد که غذاي ايتاليايي نمي شود. آن هم سس هاي بي ربط ، مايونر سير، سير با چيلي، سير با کچاپ. لااقل نکرده بودند بجاي سس سير، از خود سير تازه استفاده کنند. بعد ظاهرا هيچکس هم چيزي در مورد روغن زيتون بکر بودار يا پنير موتزورلا و پارمسان و از بازيليکوم که اجزاي ديگر غذاهاي ايتاليايي هستند، به آقاي آشپز نگفته بود. آقاي ب مي گويد : پدر جان، قبل از اينکه سر آشپز بشوي رستوران ايتاليايي نرفته باشي ايراد ندارد، يک کتاب آشپزي بخر، دستور غداهايش را نگاه کن. نمي خواهي پول کتاب بدهي، لااقل دستور غذاها را از اينترنت دانلود کن.

کم هستند رستورانهايي که آقاي ب وقتي که به خانه بر مي گردد، اولين کارش اين باشد که نخ دندان بزند، دهان شويه قرقره کند و مسواک کند تا مزه غذا از دهانش بيرون برود. رستوران ايتاليايي رومانا از معدود رستورانهايي است که به اين افتخار نائل شده.

Labels: آقای ب, نقد رستوران

نوشته شده در ساعت 12:18 AM

٭ آقای ب و نطفه های مرگ
--------------------------------------

آقای ب می گويد :
هر کسي، چيزي ، کسي ، جايي يا کاري دارد، که به آشوبش مي کشد،
نگرانش مي کند، نا آرامش مي کند.
تلخش مي کند به غايت و به زهر مي آميزدش.

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 7:22 PM

٭ آقای ب و احترام به آداب و اعتقادات مذهبی
--------------------------------------
1- آقای ب می پرسد : چرا باید به اعتقادات و آداب مذهبی احترام گذارد؟

2- چرا هیچکس در عوض به اعتقادات و افکار غیر دینی دیگران احترام نمی گذارد.
مثلا چرا بی اعتقاد ها، جلوی فامیل مذهبی شان روسری سر می کنند اما با اعتقادها جلوی فامیل بی دین شان مینی ژوپ نمی پوشند؟
چرا فکر می کنید که نباید جلوی آدم مذهبی در مورد اشتباهات عقاید دینی حرف بزنید اما جلوی آدم کمونیست به کمونیسم فحش می دهید؟

3- آقای ب فکر می کند که وقت آن است که این تابو شکسته شود: آداب دینی هیچ چیز ویژه ای ندارند که شایسته احترام ویژه باشند.

4- هیچ دلیلی ندارد که جلوی روزه دار غذا نخوریم یا سیگار نکشیم یا آب ننوشیم.

5- اصولا آقای ب هیچ ویژگی شایسته احترامی درغذا نخوردن نمی بیند. هیچ خاصیتی هم برای روزه قائل نیست.

6- خیلی ها مدعی اند که روزه برای سلامتی مفید است. این ادعا هیچ اساس علمی ندارد. تنها چیزی که می تواند چنین ادعایی را اثبات کند آن است که نشان داده شود که میزان مراجعات مردم به پزشک بعد از ماه رمضان کمتر از قبل از آن است. فکر می کنم که تمام ما می دانیم که چنین مطلبی صحت ندارد. آن چیزی که می تواند برای سلامتی مفید باشد ،خوردن غذای سالم و احتمالا در مورد بعضی ها رژیم گرفتن است. اما آب نخوردن به مدت 12 ساعت هیچ کمکی به بهبود سلامتی نمی کند. ( آقای ب پزشک نیست اما انقدرها می فهمد که کلیه برای کارکردن احتیاج به آب دارد و نمی تواند تصور کند که در چه مورد خاصی ممکن است بدن بدون آب بهتر کار کند)

7- آقای ب علی الخصوص حرصش می گیرد از کسانی که در ماههای دیگر سال همه جور فسق و فجور می کنند اما در ماه رمضان روزه می گیرند. آقای ب حتی یک نمونه خیلی جالب سراغ دارد که اصلا به وجود خدا اعتقاد ندارد اما روزه می گیرد.
آقای ب می تواند درک کند که کسی به دینی معتقد باشد و آداب آن دین را رعایت کند اما اصلا نمی پذیرد که توجیهات بی ربط علمی برای عمل به این آداب مطرح شود. ( مثل ارتباط اشعه کیهانی و وارد شدن به توالت با پای چپ یا تشعشع اشعه از موی نامحرم)

8- آقای ب می گوید : اگر آدمها اقلا به اندازه یک نخود از مغزشان استفاده می کردند، دنیا جای بهتری بود..

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 12:26 PM

٭ آقای ب و تفکر انتقادی
-----------------------------
1- آقای ب مدتی است که خیلی خیلی در فکر است.
2- فکر های آقای ب ربط چندانی به ماجرای مدرک تقلبی آقای کردان ندارد.
3- فکر آقای ب معطوف به این است که آقای ب واقعا چه می خواهد
4- منظور آقای ب خیلی ساده است: بسیاری از ما می دانیم که چه چیزی نمی خواهیم. اما آیا واقعا می دانیم که چه چیزی می خواهیم
5- آقای ب مشخصا منظورش مسایل سیاسی است. خیلی ها وضعیت فعلی را نمی خواهند، اما هیچ هم معلوم نیست که چه چیزی می خواهند. تنها فکری که دارند این است که "اینها" بروند اما هیچ فکری نمی کنند که چه کسانی بیایند.
6- رو راست باشیم : فرض کنیم که نظارت استصوابی نیست. تقلبی هم در کار نیست، بسیج و سپاه هم دخالت نمی کنند. آیا کسی وجود دارد که شما به عنوان کاندیدای مطلوب خود برای انتخابات مجلس یا ریاست جمهوری معرفی کنید؟ آقای شازده؟ یا دارو دسته دلقک ها و رقاص ها به سرکرده گی ضیا آتابای؟
فرض کنید که فردا به شما می گویند که قانون انتخابات را شما بنویسید، آیا هیچ ایده ای دارید از اینکه انتخابات سالم از نظر شما یعنی چه؟
7- آقای ب مدتی است که در فکر است و مدتی دیگر هم باز در فکر خواهد بود پیش از اینکه بنویسد. آقای ب در پست های بعدی اش خواهد نوشت که اگر آقای ب توان آنرا داشته باشد که یک سیستم برقرار کند، چه جور چیزی باید انتظار داشت.
آقای ب فکر می کند که اگر اول همه ما فکر کنیم که اصلا چه چیزی را می خواهیم، خیلی بهتر می توانیم به آن برسیم. آقای ب فکر می کند که اول باید تعریف کنیم که آرمانهای ما برای زندگی چیست. آرمانهایی که بر اساس آن زندگی دلخواهمان را می چینیم.
آقای ب تا اینجا به این آرمانها فکر می کند ( و البته فکر هایش که پیش برود لابد آرمانهایش هم تغییر می کند) :
- صداقت و شفافیت کامل
- آزادی های لیبرالی
- عدالت قضایی
- عمل برنامه ریزی شده و تصمیم کارشناسی

8- آقای ب می گوید : "آزادیهای لیبرالی" آآآآآااااااه. "آزادیهای لیبرالی"

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 5:25 PM

٭ مرخصی آقای ب
-------------------
1- حتی خودم هم از آقای ب خسته شده ام. از ماشین حساب هم خسته شده ام. خسته شده ام از اینکه از زور بی سوژگی اعداد چرند اخبار را بردارم و ضرب و تقسیم کنم.
2- اصلا همه مان می دانیم که اعداد چرندند، ایشان هم مزخرف می گوید. در ضمن عقل و منطق هم خوب است و به بلور آب هم نمی شود انرژی داد، خوب که چی؟
3- خسته شده ام از آقای ب، خسته شده ام از این پرسونای منطق و حساب و کتاب. دلم می خواهد مدتی خودم باشد. خود خودم.
4- برای همین، آقای ب را مدتی به مرخصی می فرستم، با ماشین حسابش. برای مدتی اینجا دوباره وبلاگ من است، وبلاگ خود خودم
5- من اینجا حرفهای غیر منطقی هم خواهم زد، حرف بی حساب، حرف چرند. فقط برای اینکه دلم می خواهد. دلم تنگ شده است برای حرفهای شخصی، برای احساسات درونی و برای کمی ادبیات، موسیقی و هنرهای دیگر.
6- البته نه برای همیشه. آقای ب زود بر می گردد، قول می دهم. برای ماشین حسابش هم باتری نو می خرم.

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 12:21 PM

٭

Labels: آقای ب, آموزش مذهب به کودکان

نوشته شده در ساعت 2:12 PM

٭ آقای ب و تکالیف روشن
---------------------

1- آقای ب باید خیلی جدی تکلیف خود را با "شبه علم" روشن کند.
یعنی انقدری که آقای ب این مدت از دست شبه علم کشیده است، از دست دولت فخیمه نهم نکشیده است.
آقای ب خواهش می کند که لطفا چند موضوع رادر خصوص مطالبی که ظاهرا علمی به نظر می رسند ولی در اصل دری وری اند مد نظر داشته باشید. اول موضوع "ابطال پذیری"، یعنی اینکه فکر کنید که در چه شرایطی می توان گفت که ادعای انجام شده غلط است. دوم مسئله تکرار پذیری است، به این معنی که با تکرار شرایط، باید اتفاق مورد ادعا تکرار شود. و سوم مسئله احتمال موفقیت موضوع است، مثلا مقایسه احتمال موفقیت یک انرژی درمانی در مقایل درمان مرسوم پزشکی.
خیلی وقتها می شنویم که فلان کس، فلان بیماری را داشت که هیچ دکتری از پس درمانش بر نیامد، اما فلان شیخ با یک دعا و یک فوت درمانش کرد. باید دقت کرد که تعداد درمانهای موفق قرص آنتی بیوتیک میلیونها باز بیشتر از تعداد درمانهای فوت و دعا است.

2- چند سال پیش آزمایش بزرگی در آمریکا برای تعیین میزان تاثیر دعا بر بهبود بیماران انجام شد. 1800 بیمار قلبی مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران در سه دسته تقسیم شدند. برای 600 نفر دعا شد بدون آنکه بدانند، برای 600 نفر دعا شد بدون آنکه بدانند و برای 600 نفر دعا شد و این امر به آنان اطلاع داده شد.
نتیجه اینکه هیچ تفاوت معنا داری بین دسته اول و دوم نبود، دسته سوم هم حالشان بدتر شد! (لابد فکر می کردند که اوضاعشان انقدر خراب است که دیگر قطع امید شده اند که به دعا متوسل شده اند)

3- آقای ب باید تکلیف خود را با یک چیز دیگر هم روشن کند :
آقای ب به کسانی که دور خودشان مرید جمع می کنند مشکوک است. آقای ب معتقد است که همه شان کلاه بردارند.

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 2:28 PM

٭ آقای ب نوستالژیک می شود
------------------------

1- آقای ب به میدان تجریش می رود و نوستالژیک می شود.
2- دلیل نوستالژیک شدن آقای ب در میدان تجریش خیلی چیزهاست، مثلا کفش ملی: آقای ب یادش آمد که وقتی سالهای اولیه دبستان بود، چکمه های قهوه ای رنگی داشت که علامت فیل روی آن بود و داخلش پشمی بود. آقای ب واقعا آن چکمه ها را دوست داشت و واقعا ناراحت شد آن سالی که پایش بزرگ شده بود و دیگر چکمه فیل نشان به اندازه پایش پیدا نمی شد. آقای ب یادش افتاد که سالهای کودکیش چقدر زندگی ساده بود و چقدر اختلاف طبقاتی کم بود.
3- آقای ب زمانی که دبستان می رفت مجبور بود که روپوش بپوشد. تمام همکلاسی های آقای ب روپوشهای یک شکل خاکستری داشتند. آقای ب از روپوش یک شکل خاکستری متنفر بود. آقای ب اصلا از اینکه به زور مردم را یک شکل کنند متنفر است. از رنگ خاکستری هم بدش می آید. آقای ب وقتی که مدرسه راهنمایی رفت و دیگر لازم نبود که روپوش بپوشد خیلی خیلی خوشحال شد.آقای ب از تفاوت خوشش می آید و فکر می کند که لازم است که انسانها بتوانند تفاوتهایشان را با تفاوت در پوشش نشان بدهند.
آقای ب کراوات که می زند همین تفاوت را نشان می دهد: کراوات آقای ب نشاندهنده روحیه آقای ب در آن روز است. برای آقای ب خرید کراوات هیچ ربطی ندارد به اینکه برای چه لباسی چه شکل کراواتی لازم دارد. فقط مربوط است به اینکه چه کراواتی با روحیه اش در آن لحظه هماهنگ است.
آقای ب از اینکه مجبور بود روپوش بپوشد دلگیر است. اما راستش از اینکه بین همکلاسی ها امکان پز دادن درباره ریخت و قیافه نبود، بدش هم نمی آید.
آقای ب از همان زمان یاد گرفت که مهم نیست که انسانها چه لباسی می پوشند و یا وضع مالی شان چطور است، مهم اسن است که چقدر انسان هستند.
آقای ب خوشحال است که در دبیرستان و راهنمایی هم ، همان روحیه حفظ شده بود. دوستان عزیز آقای ب در دبیرستان در گستره ای از میدان خراسان، تا جاده کرج، تا قلهک تا شهرک غرب گسترده بودند. آقای ب خیلی هایشان را نمی دانست که پدرهایشان چه کاره اند. مهم نبود.
4- آقای ب باز هم چند ورقی از پرسپولیس مرجانه ساتراپی را خواند و باز هم چند قطره ای اشک ریخت.
5- آقای ب یاد آژیر قرمز افتاد: علامتی که هم اکنون می شنوید آژیر قرمز است و معنا و مفهوم آن این است که حمله هوایی آغاز شده است.
آقای ب از آژیر قرمز متنفر است. از حمله هوایی هم متنفر است و متنفر است از اینکه در زندگیش آنرا تجربه کرده است.
6- آقای ب متنفر است از شرایطی که باعث شده در زندگیش انقلاب، جنگ، کوپن و تحریم را تجربه کند.
7- اما آقای ب از کودکیش که در انقلاب، جنگ، کوچن و تحریم گذشته است متنفر نیست. برعکس، کودکی آقای ب سرشار از خوشی و شادی بود.
8- آقای ب فکر می کند که پدر و مادرش توانایی خارق العاده از خودشان نشان داده اند که در تمام آن دورانهای سخت، نگداشته اند چیزی از شادی آقای ب کم شود. آقای ب فکر می کند که پدر و مادرش انسانهای استثنایی بوده اند با توانی فرا بشری. آقای ب فکر نمی کند که هرگز بتواند برای فرزندش انقدر خوب باشد که پدر و مادرش برای او بوده اند.
9- جنگ بود، بمباران هم بود، اوضاع اقتصادی افتضاح بود. یادتان هست ؟ اما خوشی هم کم نبود. یکی و نصفی کاتال تلوزیون بود که بهترین برنامه هایش اوشین و بل و سباستین بود. ویدیو هم ممنوع بود. به جای لم دادن جلوی تلویزیون، همیشه یا مهمان داشتیم یا مهمانی می رفتیم و خیلی خیلی خوش می گذشت. یادتان هست؟ موشک باران شد و تهران را ترک کردیم، همه فامیل در متل قو دور هم جمع شده بودیم و شبها دبلنا بازی می کردیم. به ما بچه ها خوش می گذشت. اما نمی دانم به مادرم و پدرم چه گذشت: مادرم همراه ما شمال بود و پدرم تهران سر کار. آخر هفته ها با شوهر خاله ام می آمدند که 5 شنبه و جمعه را با ما باشند. دکتر سلطانی اگر باشد لابد می گوید که همه ما باید خل شده باشیم و جایمان تیمارستان باشد. اما کارمان به تیمارستان نکشید. پدرها و مادرهایمان نگذاشتند بفهمیم چه دارد می شود. ما از درختهای سیب بالا می رفتیم، دوچرخه سواری می کردیم و دبلنا بازی می کردیم و مادرم هر روز صبح در صف تلفنخانه بود که مطمئن شود که هنوز خانه مان در تهران سرجایش است و پدرم سالم است. و من خوشحالم که آنروزها این چیزها را نمی فهمیدم.
10- بمب خانه ما را نبرد. جنگ هم شکر خدا کسی از نزدیکان ما را نبرد. بجز آنها که خواسته و ناخواسته هجرت کردند. اما صدای آژیر و صدای بمب برای من باقی ماند. هنوز از صدای ناگهانی از جا می پرم. چهارشنبه سوری که می شود، روزی صدبار از جا می پرم. چیزی ناخودآگاه در ذهنم می گوید که باید به زیرزمین برویم. پدرم رادیو موج کوتاهش را به لوله آب وصل کند و منتظر باشیم که آژیر سفید کشیده شود. گاهی شب ها هم در همان زیرزمین می خوابیدیم و به کمک لوله آب، رادیو بی بی سی می شنیدیم. رادیو آمریکا هم بود. از همان رادیو آمریکا بود که بابک آهنگ Hello را ضبط کرده بود. روی نوار سبز رنگی که فکر می کنم پیش از آن آموزش زبان بود. شمال که بودیم، روزی صدبار می شنیدیمش، با همان خش خش هایی که از رادیوی موج کوتاهی که به لوله آب وصل شده باشد طبیعی است.
11- ورقهایمان دیگر رنگ و رویش رفته بود و هر کدام هم لکه ای، علامتی یا ترکی داشت که دیگر حفظ شده بودیم. من و دخترخاله ام یا رامی بازی می کردیم و یا حکم دو نفره. من حتی گاهی تنهایی هم با خودم حکم دو نفره بازی می کردم. و ورقها انقدر علامت داشت که هرکسی می توانست کل دست طرف مقابل را بداند.
12- گوبلن هم بود . یادتان هست؟ خاله بزرگم یک گوبلن داشت که هرکسی می رسید تکه ای اش را می بافت.
13- آقای ب بچه که بود همیشه در کوچه بود، یا فوتبال، یا دوچرخه سواری و یا قایم باشک. بزرگ که شد، همیشه یا خانه بود یا سر کار یا خانه دوستانش. این میان هم توی ماشین بود. آقای ب تمام ارتباطش را با جهان پیاده شهر از دست داد. تمام بستنی فروشی های کنار خیابان، جگرکی ها و مغازه هایی که هستند برای آنکه داخلشان بروی تا چیزی را که احتیاج نداری بخری. آقای ب دلش برای مسابقه دو در طول بازار تجریش هم تنگ شده است. آقای ب تصمیم گرفته است که گاهی به میدان تجریش برود و در میان بازار قدم بزند. راستش برای آقای ب اینکار لذت بخش تر از قدم زدن در تندیس سنتر است.
14- آقای ب می گوید شهر را از ما گرفته اند، با ترافیک و با گشت ارشاد. اجازه لذت بردن از شهر تهران را از دست داده ایم. امکان شاد بودن در فضای بیرون از خانه. برای همین شاد بودن در بیرون از خانه است که آقای ب به سفر می رود. برای اینکه از این سنگینی فضای عمومی بگریزد.
15- آقای ب از خانم ساتراپی ممنون است. یک نفر باید این چیزها را می نوشت. می نوشت تا یادمان نرود.

16- راستی شما این ویدیوی "خلیج گوانتانامو، یا چطور حرامزاده های سفید ترتیب میمون پشمالو را دادند؟" که جدیدترین ساخته برادر سفرکرده ماست را دیده اید؟
http://www.youtube.com/watch?v=o1Lopv9VCZo

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 3:12 PM

٭ پیشگویی های پیامبرانه آقای ب
-------------------------------
بعضی ها هستند که در روشن بینی و آینده نگری و توانایی غریب آقای ب در پیش بینی آینده و توانایی غریب تر ایشان در پیش بینی حماقت تردید دارند.

آقای ب برای آنکه دهان مخالفان و معاندان را ببندد، نمونه ای از پیشگویی های خود را که بیش از دو سال پیش انجام شده است در ادامه تکرار می کند.
آقای ب دو سال و اندی پیش که آقای احمدی نژاد بالاترین پست اجرایی کشور ایران را بدست گرفت، از اوضاع احساس نگرانی کرد، سروران و اساتید بزرگوار در جواب نگرانی شدید آقای ب، نکات دلگرم کننده ای را به ایشان گوشزد کردند.
آقای ب هم در جواب مقاله سه قسمتی ای را نوشت که نامش را گذاشت : دکتر محمود یا چگونه یاد گرفتم بترسم و به بمب اتم نفرت بورزم.

بعد از دو سال و اندی ، پیش گویی های پیامبر گونه ایشان را مجددا به سمع و نظر شما می رسانیم:

-------------------------------------

جناب سر هرمس ماراناي کبير فرموده اند :
"وضعيتِ عموميِ ما و دنيا هم اصلاً جايي براي شلنگ‌تخته‌هاي جورواجور نيست. واقعيت را قبول كنيم و به قولِ فرنگي‌ها با آن deal كنيم. قرار نيست چادر اجباري شود و ملت را شلاق بزنند و اختناق حاكم شود. گولِ تبليغاتِ روانيِ چپ‌ها را نخوريم و اين همه احساساتي و نااميد نباشيم. روندي كه دارد طي مي‌شود، چه اسم‌اش را اصلاحات بگذاريم و چه بنيادگرايي، تقريباً قابلِ پيش‌بيني است. يك چيزهايي به همه‌ي ملت‌هاي در حالِ توسعه دارد تحميل مي‌شود. بايد كه روندِ غني‌سازيِ اورانيوم كنترل شود، بايد عضوِ WTO شويم، بايد كه اوپك كمي هم به فكرِ باقيِ دنيا باشد، بايد كه آزادي‌هاي اجتماعي و فردي و حتي سياسي به مرور بيش‌تر شود و اين‌ها همه گنده‌تر و اساسي‌تر از آن است كه دولتي مثلِ آمريكا بخواهد آن را تحميل كند. فرايندي تحميلي از طرفِ زمان است. چه بخواهيم و چه نخواهيم."

آقاي الف هم معتقدند :
" هيچ اتفاق شگرفي نمي افتد، احمدي نژاد چاره اي ندارد جز بها دادن به قشر عظيم جوانان ايران! هيچ اتفاقي در اين چهار ساله نخواهد افتاد، اين جناب رئيس جمهور جديد آنقدر تشنه اين تخت است که به اين راحتي ها تختش را از دست نمي دهد! آمده است که 8 سالش را کامل کند، پس مطمئن باشيد که روند اصلاحات و روشنفکري را هم کور نخواهد کرد! خودش خوب مي داند که دور و بري هايش چقدر خطرناکند و اگر روند اصلاحات و ميانه روي را کور کند، دور و بري هايش چنان حکومت نظامي در مملکت ايجاد خواهند کرد که يک شبه مملکت را از دست خواهد داد! پس خيلي نگران نباشيد، هيچ اتفاق عجيبي در مملکت اتفاق نخواهد افتاد. کساني که به عنوان حامي از وي دفاع مي کنند از زيرک ترين انسان هاي روزگارند، خوب واقفند که مملکت به سوزني بند است براي ترکيدن! خوب مي دانند که مملکت از دستشان خواهد رفت اگر خاطرات تلخ دهه 60 و 70 را تکرار کنند! خوب مي دانند از من و شما بهتر، که براي حفظ مقام شان محتاطانه تر بايد عمل کنند.
*
پيش بيني هاي آقاي الف :

من پيش بيني مي کنم که احمدي نژاد چند خواننده معروف لس آنجلسي از جمله گوگوش را به ايران خواهد کشاند!
من پيش بيني مي کنم که سينما آزادي جزو اولين افتتاح پروژه هاي احمدي نژاد است! (بدش نمي آيد ميان آرتيست ها محبوبيت پيدا کند)
من پيش بيني مي کنم که ملک ارزان مي شود (حتي به صورت فرماليته) چون از آن چيزهايي ست که در ذهن خوب باقي مي ماند.
من پيش بيني مي کنم که اکبرگنجي و ناصرزرافشان اگر نميرند تا شهريور، آزاد خواهند شد! (اگر کمي عاقل باشد، اين بهترين کارش در تمام زندگيش خواهد بود، چون چنان روي اصلاح طلبان را سياه مي کند که حد ندارد، مردم مي گويند خاتمي بر و بچه هاي خودش را نتوانست آزاد کند، دشمنانش آمدند آزادشان کردند!)
احمدي نژاد عوام است، به معناي تام کلمه عوام. مطمئن باشيد عوامانه ترين کارهاي ممکنه را در اين 4 سال خواهد کرد! ايمان داشته باشيد...

آقاي نوستر الفوس!

پ.ن: از هيجان شنيدن کابينه متشکله از دولت هاشمي، خاتمي و چند تا نخودي، خواب ندارم! بهترين و خنده دارترين کابينه تاريخ ايران است، آدمهايي که هيچ ربطي به هم ندارند! فقط براي اينکه اين رئيس جمهور عزيز، به آن ادعايش يعني وفاق ملي عمل کند! صبر کنيد و ببينيد، چه آدمهاي باحالي دور هم جمع مي شوند! مثلا ترکيب بي طرف و حبيبي با احمدي نژاد مثل ترکيب سس تاباسکو و کلم بروکلي با نان سنگک نيست؟
"
-----------------------------------------

وضعيت به آن خوشرنگي هم که آقاي سر هرمس ماراناي کبير ( که ما هنوز منتظريم تا ببينيم بالاخره کي قراراست فيلم نشان ما بدهند ) و آقاي الف در نوشته هايشان پيش بيني کرده اند نيست. يا لااقل من انقدر بوهاي خوبي از اوضاع نمي شنوم. شنيدن اين جمله از زبان من که اصولا آدم خوشبين و مثبتي هستم شايد عجيب باشد.
بنابر اين يک چند روزي بايد در وبلاگ من مقاله تحليلي اي را تحمل کنيد که تلاش مي کند وضعيت پيچيده پيش رويمان را بررسي کند.


دکتر محمود يا چگونه يادگرفتم بترسم و به بمب اتم نفرت بورزم
------------------------------
1- سونامي فقر
بسيار مرسوم شده که انتخاب احمدي نژاد را سونامي فقر بنامند. کساني که از اين عبارت استفاده مي کنند، تاکيد اصليشان بر اين است که در اين انتخابات فقرا به وعده هاي انتخاباتي احمدي نژاد رو کرده اند و شعار " پول نفت بر سر سفره مردم" شعار برنده اين انتخابات بوده است.
مدعيان اين امر، راي پنجاه هزار توماني کروبي را هم در کنار راي احمدي نژاد براي تقويت نظر خود دارند.
من مجموع راي ناشي از "پنجاه هزار تومان"و "پول نفت سر سفره" را بسيار آراي خطرناکي براي آينده کشور مي بينم.
قابل انکار نيست که راي کسب شده توسط احمدي نژاد بيش از هر چيز از حاشيه نشينان و طبقات فرودست بدست آمده است. قابل انکار هم نيست که اين طبقات فاقد ديد اقتصادي و اجتماعي بلند مدتي هستند که مزاياي برنامه ريزي و سرمايه گذاري بلند مدت دولت را در پروژه هاي صنعتي درک کنند. براي اينان، اين نکته قابل درک نيست که رفاه آنان محصول توسعه و رشد اقتصادي کشور است. اين موضوع در چگونگي راي آنان کاملا مشخص است. کروبي و احمدي نژاد دو کانديدايي هستند که مدعي تاثير سريع و کوتاه مدت بر وضع زندگي آنان اند. در عوض معين و هاشمي کانديداهايي هستند که بر برنامه ريزي براي رشد و توسعه بلند مدت کشور تبليغ کرده اند. اگرچه مجموع آراي اين دو سبد با يکديگر برابر است، اما وجود يک دسته بيش از ده ميليون نفري که خواستار دغيير سريع وضع اجتماعيشان، بدون توجه به عواقب آن هستند، دولت را بر يک دو راهي بسيار دشوار قرار مي دهد که هر دو سوي آن وضعيت ناپسندي را باعث مي شود.
حالت اول آن است که دولت احمدي نژاد به وعده خود وفا کند و بر اين اساس قسمت قابل توجهي از سرمايه کشور را به صورت انواع سوبسيد، وام و تسهيلات در اختيار مردم بگذارد.
در اين وضعيت از سويي دولت دچار فقدان منابع براي سرمايه گذاري و کارآفريني و انجام فعاليتهاي عمراني مي شود و از سويي افزايش حجم نقدينگي باعث افزايش تورم مي شود و در نتيجه دولت احمدي نژاد برخلاف وعده اوليه خود در کنترل تورم، با تورمي بسيار شديد روبرو خواهد شد. اين رفتار ممکن است براي مدت يکي دو سال، تا زماني که آثار تورمي بروز کند باعث رنگين شدن سفره مردم شود، اما به سرعت وضعيت دشواري را در پيش رو خواهد داشت که ديگر سوبسيدها، وامها و تسهيلات کفاف مقابله با قيمتهاي جديد ناشي از تورم را نخواهد داشت و در نتيجه مردم اثر تورم را به شدت "سر سفره هاي خود" احساس خواهند کرد.
از سوي ديگر عدم سرمايه گذاري در پروژه هاي عمراني و توسعه صنعتي کشور باعث خواهد شد که امکان توليد کار کافي براي بيکاران وجود نداشته باشد. آمارها نشان مي دهد که براي حفظ بيکاري در شرايط موجود بايد هر سال در حدود ششصدهزار شغل جديد ايجاد شود و براي کاهش ميزان بيکاري بايد اين مقدار به هشتدهزار افزايش يابد. امري که نيازمند رشد اقتصادي هشت درصدي در اين کشور است و بدون شک با چنين سياستي، غير ممکن خواهد بود. بنابر اين ، چنانچه احمدي نژاد تلاش کند که شيريني پيروزي خود را سر سفره هاي مردم حاضر کند، حتي پيش از پايان دور اول رياست جمهوري با اکثريتي روبروست که دست به گريبان فقرند و بي کارند و مقروض. و دولتي خواهد داشت که ورشکسته شده است و وعده هايش همچون حبابي از ميان رفته اند.
حالت دوم آن است که دولت احمدي نژاد به وعده خود عمل نکند و در همچنان برنامه آقاي خاتمي را پيش بگيرد، سعي کند با دنيا تعامل کند، سرمايه خارجي جلب کند، خصوصي سازي را ادامه بدهد، بورس و بانکهاي خصوصي را پر و بال بدهد، سرمايه گذاري صنعتي انجام دهد و توريست ها را جذب کند و آنچه را دولت خاتمي خواست انجام دهد و با مخالفت مجلس و شوراي نگهبان و دستهاي پنهان و آشکار روبرو شد، انجام بدهد.
در اين حالت کشور به سمت رشد پيش مي رود اما اين رشد بدون همراهي با توزيع نامتعادل نخواهد بود و در نتيجه "فقر و فساد و تبعيض" گسترش خواهد يافت و آقاي احمدي نژاد خود را در برابر مردمي خواهد ديد که او را نه فقط ناموفق که دروغگو هم مي دانند.
وضعيت پيچيده اي است، بخصوص اگر به افراد و گروههاي پشتيبان ايشان هم نگاه کنيم و مطالبات آنان را هم در نظر بگيريم. که کاملا مخالف رشد صنعتي و تعامل جهاني به اين شکل است.
و بخصوص وضعيت ناگوارتر به چشممان مي آيد اگر دقت کنيم که ما به عنوان يک کشور واردکننده، نمي توانيم بر اضافه قيمت نفت چشم داشته ابشيم، چرا که افزايش قيمت نفت، واردات ما را هم به همان نسبت گرانتر مي کند. از سوي ديگر بايد توجه کنيم که درآمد دولت ما از فروش نفت به دلار است و دولت احمدي نژاد براي وعده هايي که داده است به ريال نياز دارد. اما بازار ارز کشور ما توان تبديل اين حجم دلار به ريال را ندارد.
وضعيت ناگواري است ، نه ؟
گمان کنم که تنها نظر لطف خود امام زمان مي تواند ايشان را به سلامت از چنين ورطه اي گذر دهد.
من اگر بودم، قطعا مانند ايشان خنده بر لبانم نمي آمد، بلکه از هراس وضعيتي که کشورم گرفتارش خواهد بود به خود مي لرزيدم.


دکتر محمود يا چگونه يادگرفتم بترسم و به بمب اتم نفرت بورزم (قسمت دوم)
-------------------------------------
2- جامعه دو پاره
انتخاب احمدي نژاد ، ايران را با خطري روبرو کرد که آمريکا در هنگام انتخاب مجدد بوش با آن روبرو شد : دوپارگي شديد جامعه.
جامعه ايران بر سر انتخاب احمدي نژاد به شکل ملموسي به دو قسمت تقسيم شد : آنان که به احمدي نژاد دل بسته اند و آنان که از احمدي نژاد متنفرند.
( در اين دسته بندي آن گروه بزرگي از جامعه را که هميشه همه چيز برايشان علي السويه است را وارد نکرده ام (
گمان نمي کنم که هيچيک از دولتمردان ايران اين چنين از نفرت قشر عظيمي از جامعه بهره برده باشند. و اين چنين آماج تمسخر مردمان قرار گرفته باشند.
به نظرم مي آيد که تعداد طنز هاي به شدت تحقير کننده اي که در مورد احمدي نژاد در اين مدت شنيده يا خوانده ام، بيش از آني باشد که در مورد هريک از دولتمردان اين نيم قرن اخير گفته شده است. و ابن گفته ها بسيار تحقير آميزتر از تشابهات گربه و کوسه و امثالهم است.
اقشار تاثيرگذاري در جامعه ايشان را در حد رئيس جمهور قبول ندارند و با او همکاري نخواهند کرد.
اين پارادوکسي است که احمدي نژاد و خاتمي هر دو با آن روبرو بودند : پشتيبان خاتمي اقشار تکنوکراتي بودند که گردش امور به عهده آنان است و مخالفانش ابزارهاي توقف آنان را بر عليه او بکار مي بردند. امروز احمدي نژاد رئيس جمهور است و بايد کشور را با نيروهايي اداره کند که در اين سالها تمام هم شان توقف امور بوده است. و بر عکس آناني که از گردش امور آگاهند، از همکاري با او کراهت دارند.
روزگار سختي و ناگواري است. از هر سو که مي نگرم، امکان بهبودي در اوضاع جهان نيست.

3- شاه و اميني
اميني را از دولتمرداني شناخته اند که در دوران حکومت شاهنشاهي به اصلاحات متمايل بود. به اين صفت هم، طرفداراني داشت در هر دو سوي مرز. در اقشاري از مردم، محبوبيتي هم به هم زده بود. همين را دليل آن مي دانند که شاه از او ترسيد و تصميم گرفت که آن جام زهر اصلاحات را خود سر بکشد اما ديگري را در کنار خود دخيل نبيند. بسيار معروف است که شاه با آمريکا توافق کرد که اصلاحات را خود به انجام برساند اما اميني را نزديک قدرت نبيند.
شاه نتيجه اصلاحاتش را دو دهه بعد ديد : اصلاحاتي که هدفش افزايش رفاه عمومي و گسترش ظاهري دموکراسي بود در نهايت به اعتراض هر دو قشر فرودست و تحصيل کرده جامعه منجر شد و حکومت شاه را فروريخت. شاه فراموش کرده بود که آنچه که بايد اصلاح شود، وجود خود اوست.
آنان که گمان مي کنند با يکپارچه شدن قدرت، اصلاحات همچنان ادامه پيدا مي کند و کشور راه رفاه و دموکراسي را اينبار زير سايه ديگري خواهد پيمود، فراموش کرده اند که سد رفاه و دموکراسي ايران همين وجود نگرشي است که از بالا فرمان مي دهد و تنها فرمان پذيري مي خواهد.
اصلاحات فرمايشي و رفاه فرمايشي تنها به کار پرده آرايي مي آيد.


دکتر محمود يا چگونه يادگرفتم بترسم و به بمب اتم نفرت بورزم (قسمت سوم)
-------------------------------------
2- بي ريشگي
آنجا که در جهان عقل حکمران است، سياست و احزاب را پيوندي ناگسستني است. عمل سياست تنها از طريق حزب انجام مي شود. و حزب داراي پايگاه اجتماعي مشخصي است. برنامه سياسي و اجتماعي معلومي دارد و در قبال تصميماتش مسئول است.
در اينجاي جهان که ما هستيم، حزب ، ناسزايي است در کنار تمام آن دستاوردهاي دوست داشتني بشري که به عنوان فحش و تهمت و ناسزا از آن نام مي برند، مانند ليبرال و سکولار.
دليلش بيش از آنکه دوري عارفانه ما از ماديات و قدرت باشد، ناتواني ماست در عمل جمعي.
احمدي نژاد کانديداي هيچ حزبي نيست. پايگاه اجتماعي مشخصي هم ندارد. برنامه سياسي و اقتصادي هم ندارد. در قبال تصميماتش هم هيچ مسئوليتي نمي شناسد. اعضاي کابينه اش مشتي گمنامند که از مديريت تنها آن مي دانند که به کار اداره چکمه پوشان مي آيد: فرمان پذيري و فرمان راني.
احمدي نژاد ريشه در هيچ چيزي ندارد، انديشه اي هم از خود ندارد و هر آن رنگي عوض مي کند. چيزي مي گويد و تکذيب مي کند. آسفالت تهران را 45 روزه درست شده مي خواهد و بعد تکذيب مي کند. کلهر را به مصاحبه مي فرستد بعد تکذيب مي کند. شعار معيشت و نفت سر سفره را هم بعد تکذيب مي کند.
دشمنان هم که هميشه هستند تا همه چيز را به آنان نسبت دهيم و از خود سلب مسئوليت کنيم. لازم باشد همه چيز را به گردن دولت خاتمي و هاشمي مي اندازيم. کم آورديم ، سياست هاي غلط رژيم شاه را بهانه مي کنيم. بيشتر کم آورديم تقصير را مي اندازيم گردن هخامنشيان.

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 3:55 PM

٭ آقای ب و شاخ غول
---------------------
1- آقای ب بالاخره شاخ غول را می شکند و وبلاگ می نویسد.
2- آقای ب حقیقتا حرف بدردبخوری برای نوشتن در وبلاگش ندارد و صرفا برای این می نویسد که دوستانش از دیدن وبلاگ آپدیت نشده اش اعصابشان خراب نشود.
3- آقای ب واقعا از دست خانم رولینگ عصبانی است. آقای ب به خانم رولینگ می گوید: " بله خانم، خودمان می دانستیم که آقای دامبلدور گی تشریف دارند ، لازم نبود شما در وسط جلسه عمومی این را بگویی و آن مرحوم را بی آبرو کنی. خانم جان کتاب تمام شد، الخلاص. ول کن باباجان، بیخود مردم را خراب نکن"
4- آقای ب دلش فیلم جدید می خواهد. آهنگ جدید هم می خواهد. فیلمی که اقای ب دلش می خواهد، باید یک چیزی باشد شبیه بیگ لوبوفسکی و آهنگی هم که دلش می خواهد آلبوم جدید مارک نافلر است. آقای ب فعلا کتاب جدید احتیاج ندارد. فیه ما فیه مولوی را دارد می خواند و بعدش هم لابد مقالات شمس را.
5- نامه آقای رئیس جمهور به آقای سارکوزی را دیدید؟ خداییش حال کردید؟ بخصوصو آنجا که اقای رئیس جمهور به آقای سارکوزی که یک سال از ایشان مسن تر است و سابقه حضور در سه کابینه مختلف را هم داشته است می گوید "شما جوان و کم تجربه اید".
6- این بند را آقای ب سومین بار است که می نویسد. اولش دو تا موضوع دیگر نوشت که به نظرش بی خود آمد.به همین دلیل آنها را پاک کرد و بجایش این را نوشت.
7- دروغ چرا؟ آقای ب از ضد مرگ آقای تارانتینو بدش نیامد. اما آن لذتی را هم که از بیل را بکش چشیده بود، نبرد. درست است که آقای ب برخلاف روح لطیفش، کلی از صحنه تصادف کذایی لذت برد اما فکر می کند این برای لذت بردن از یک فیلم کافی نیست. یا شاید هم دلیلش این است که این صحنه ها در بیل را بکش اصل بود و در ضد مرگ کپی.
آقای ب اصولا از کپی ایده های هنری خیلی بدش می آید. حتی وقتی که هنرمندی از خودش کپی می کند.
آقای ب به آقای تارانتینو می گوید : خب این حرفها را که در بیل را بکش هم زده بودی. حرف تازه چی داری؟
8- آقای ب از اینکه در استان سیستان و بلوچستان بعضی از ادارات دولتی روی سربرگشان و دم در ساختمانشان می نویسند "استان س و ب " هم خیلی حرصش می گیرد.
9- آقای ب سرش درد می کند. و وقتی سرش درد می کند، خیلی خیلی خیلی بی حوصله و بداخلاق می شود.
10- کسی این آلبوم جدید Kill to get crimson مارک نافلر را ندارد؟ اگر دارید، برای آقای ب ضبط کنید. ثواب دارد.

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 5:24 PM

٭ عمر آقای ب
---------------------
1- آقای ب به وطن بازگشت. با روحیه ای کاملا بازیافته و با انگیزه ای دو چندان.
اصولا آقای ب معتقد است که یک چنین مسافرتهایی برای روح انسان خیلی مفید است.
آقای ب در این سفر خورد، نوشید، خوابید ، شنا کرد و آفتاب گرفت. همین و بس.
کتاب هم خواند.
2- درست در بدو ورود به کشورایران، آقای ب مورد استقبال گرم هموطنانی قرار گرفت که آنها هم مانند آقای ب در فرودگاه امام تاکسی پیدا نمی کردند. آقای ب شماره 48 را گرفت وقتی که برای تاکسی تا شماره 16 صدا شده بود. بقیه همسفرانش هم به ترتیب تا شماره 130 را دریافت کردند. یا توجه به آنکه آقای ب حدود سه ربع منتظر تاکسی ماند تا نوبتش شد، احتمالا بقیه همسفرانش از این خوش آمد گویی گرم در فرودگاه امام خیلی خوشحال شده اند.
آقای ب یادش است که قبلا ها همیشه دم فرودگاه امام پر بود از تاکسی و بدون لحظه ای معطلی می شد تاکسی پیدا کرد.
مسئول تاکسی ها می گفت دلیل نبود تاکسی ها این است که بنزین ندارند.
دست آقای رئیس جمهور درد نکند.
3- آقای ب از سفر رفتن غصه می خورد. به هرکجای دنیا که می رود از خودش می پرسد: کی ممکن است بالاخره وضع ما هم مانند اینها بشود. ( البته بجز سفر هند که از خودش پرسید حالا کو تا اینها مثل ما بشوند! )
4- آقای ب به سفر می رود چون دلش می خواهد در کنار همسرش، کنار دریا لم بدهد و نتیجه معجزه آسای تخمیر جو را بنوشد. چون دلش می خواهد راحت کنار همسرش قدم بزند و در گرمای تابستان هیچکدامشان مجبور نباشند چیزی بیش از یک شلوار کوتاه و یک پیراهن آستین کوتاه داشته باشند.
5- آقای ب از خودش می پرسد : چند سال دیگر ممکن است که در این کشور حجاب اجباری نباشد؟
6- دوست خوب قدیمی آقای ب از ایران رفت.
دوست خوب قدیمی آقای ب نیمی به شوخی و نیمی به جدی می گفت دلیل رفتنش آن است که دلش می خواهد با شلوار کوتاه سر کار برود.
7- برادر آقای ب هم همین شنبه هفته دیگر می رود.
8- آقای ب در سفر که بود، "خداحافظ گاری کوپر" نوشته رومن گاری و "هرگز رهایم نکن" نوشته کازوو ایشی گورو را خواند. هری پاتر هفت را هم دوباره خواند.
آقای ب از "خداحافظ گری کوپر" حظ وافری برد. از "هرگز رهایم نکن" هم هیچ خوشش نیامد. اگرچه روایت روانی داشت، اما داستان مزخرفی بود.
9- آقای ب از خودش می پرسد : آیا واقعا به عمر ما قد می دهد که وقتی در خیابان راه برویم، کسی کاری به کارمان نداشته باشد؟
10- همسر دلبند آقای ب معتقد است که همه چیز زیر سر نفت است. دولتی که نفت دارد، هیچ احتیاجی به ملت ندارد. اصلا برایش بهتر است که همه ملت مهاجرت کنند تا نانخور کمتری داشته باشد. اگر حرفش را قبول کنیم، لابد حدود بیست سال دیگر که نفتی برای صادرات نداشته باشیم، اوضاع فرق خواهد کرد.
11- آقای ب اما با حسرت سالهای تقویم را نگاه می کند و از خودش می پرسد آیا به عمر ما قد می دهد؟

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 6:52 PM

٭ آقای ب و هفتاد و دو ساعت تا رهایی
------------------------
1- آقای ب هفتاد و دو ساعت تا رهایی فاصله دارد. آقای ب، هفتاد و دو ساعت دیگر، فارغ ازتمام پروژه ها، تمام کارفرماها، تمام نقشه ها و محاسبات، لب دریا لم داده است و به مدت یک هفته تمام ، بی خیال بی خیال آفتاب می گیرد و بستنی می خورد.
آقای ب مطمئن نیست که این هفتاد و دو ساعت را زنده دوام بیاورد: تغییرات سه عدد ایستگاه مترو، طرح توسعه یک ساختمان 15 طبقه، اصلاحات یک ساختمان 12 طبقه، هماهنگی نقشه های ساخت کارگاهی یک ساختمان دیگر، هماهنگی طراحی یک پل و تنظیم یک مقاله 16 صفحه ای کارهای موجود در برنامه امروز او هستند. بقیه روزها هم مثل همین.

2- آقای ب برای همسر دلبندش تعریف می کرد که چطور اوضاع هواپیمایی این مملکت به هم ریخته است و هواپیماها با تاخیرهای چندساعته پرواز می کنند و چه بسا ( همان گاس خودمان) هم که اصلا به کل پرواز کنسل بشود.آقای ب می گوید:
واقعا که این رئیس جمهورتان به اوضاع هواپیمایی ر..ده است.
همسر دلبند آقای ب می پرسد: مگر جایی مانده که ایشان به آن نر..ده باشند؟
آقای ب کمی فکر می کند، به سمت آینه می رود و فرق سر خود را نگاه می کند، بعد جواب می دهد : نه

3- آقای ب یک مدتی است که دلش هوس دل و جگر کرده. کسی جگرکی خوب سراغ ندارد؟ البته لطفا یک جایی همین نزدیکی ها، با این وضع بنزین که نمی شود رفت شابدولزیم ( همان شاه عبدالعظیم) دنبال جگر.

4- نمی شد خانم رولینگ آن موخره مسخره را نمی نوشت؟

5- آقای ب این مدت انقدر که از دست کوانتم کشیده است، از دست رئیس جمهور نکشیده است.
آق ی ب می گوید : آخر پدر جان، کوانتم چه ربطی به این مزخرفات دارد. آخر چرا باید مکانیک کوانتوم توجیه کند که "قانون جذب" درست است.
می خواهید یک حرفی را بزنید ، خوب همان حرف را بزنید ، چرا آنرا پشت کوانتم قایم می کنید. بگویید که "شاد و خوشحال باشید و به چیزهایی که می خواهید فکر کنید" چرا پای مرحوم انشتین و پلانک و ماکسول را می کشید وسط.
در ضمن اصلا هیچ فکر کرده اید که بلور آب چه ربطی به افکار آدم دارد؟ آخر چرا مدعی می شوید که اگر به یک بطری آب بگویید "از تو متنفرم" بلور یخ اش زشت می شود اما اگر بگویید "دوستت دارم" بلورش خوشگل می شود. باباجان این حرفها را نزنید. لااقل جلوی آقای ب نزنید.

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 6:08 PM

٭ آقای ب و تحفه های مرگ
--------------------
1- آقای ب معتقد است که "قدیسان مرگبار"بسیار ترجمه اشتباهی برای این کتاب آخری هری پاتر است.
ترجمه درست برای واژه "Deathly Hallows" ، "تحفه های مرگ" است.
شما هم اگر کتاب را بخوانید با آقای ب هم عقیده می شوید.

2- آقای ب کمتر از دوهفته دیگر اگر دوام بیاورد ، نجات پیدا کرده است. بعدش می رود یک هفته استراحت و حسابی خستگی و اعصاب خوردی این مدت را از تنش در می کند.

3- دیدید که آقای گابریل هکر دروغ گفته بود و آخر کتاب All was well.

4- گاهی حتی یک نفر آقای ب هم خسته می شود. گاهی حتی آقای ب هم از عدد و منطق و ماشین حساب حالش به هم می خورد. گاهی حتی یک آقای ب هم دلش می خواهد یک گوشه لم بدهد و کارتون تام و جری ببیند و از ته دل بخندد.

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 3:29 PM

٭ آقای ب بیات می شود.
------------
1- آقای ب می گوید : هجدهم تیرماه هر سال ، ، هجده تیر آن سال است.
و اضافه می کند : اما یادتان باشد، اتفاقات تاریخی در سالگرد اتفاقات تاریخی قبلی رخ نمی دهند. در تاریخی رخ می دهند که مختص همان روز است.

حکومت ها سالگردهای اتفاقات تاریخی را دوست ندارند. چون چیزهایی را درباره حقیقت وجودشان به یادشان می آورد که دلشان نمی خواهد به یاد بیاورند.
سالگرد هر اتفاقی که می خواهد باشد. چه 22 بهمن. چه 18 تیر.
حکومت ها وجودشان به تغییر تاریخ، به تحریف وقایع تاریخی بسته است. می خواهد سخنرانی امام خمینی در بهشت زهرا باشد، یا وقایع شب 17 تیر.
برای همین است که حکومتها که عوض می شوند، اولین کتابی که تغییر می کند کتاب تاریخ است. کتاب ریاضی را نمی شود خیلی تغییر داد، جمع را هر کاری کنی بالاخره جمع است و جذر 4 همیشه 2 می شود. اما انوشیروان را می توان به تناوب عادل و ظالم کرد.
برای همین است که هنر اسلامی و هنر سوسیالیستی داریم، اما فیزیک اسلامی و کمونیستی نداریم.

2- باز هم آقای ب بیات شد. یعنی اینکه آن بالایی را روز 18 تیر نوشته بود و می خواست بقیه اش را هم بنویسد که گرفتار شد و حالا هم که می خواهد بقیه اش را بنویسد، دیگر انقدر داستان جدید درست شده است که حد ندارد.

3- آقای رئیس جمهور محبوب و مردمی در سالگرد 18 تیر به مردم ایران یک هدیه داد و سازمان مدیریت و برنامه ریزی را منحل کرد.
آقای ب به شخصه این امر را نقطه روشنی در کارنامه سازمان مدیریت و برنامه ریزی می بیند. این سازمان نشان داد که تا پای انحلال حاضر نیست که به نظرات کارشناسی اش پشت کند، حتی اگر تمام مدیران ارشدش عوض شده باشند، حتی اگر رئیسش آقای برقعی باشد که لیسانسه مکانیک است و هیچ ربطی به مدیریت، اقتصاد یا برنامه ریزی ندارد.
بدنه کارشناسی سازمان مدیریت و برنامه ریزی با این اتفاق در تاریخ سیاسی ایران از اتفاقات و تصمیمات دولت نهم مبری شده و تبرئه خواهند شد.

4- حکم دلارام علی را هم دادند : دو سال و ده ماه حبس و ده ضربه شلاق، همه اش هم بخاطر شرکت در کمپین یک میلیون امضا و تجمع 22 خرداد. وبلاگ ساکاری را بخوانید.
http://sakari.blogsky.com/
اینجا را هم بخوانید :
http://www.dw-world.de/dw/article/0,2144,2669674,00.html

5- فکر کردید آقای ب به همین راحتی از ماجرای داغ سازمان مدیریت و برنامه ریزی می گذرد؟ کور خوانده اید. تازه گیرم که آقای ب بگذرد، مگر ماشین حساب آفای ب مرده است ؟
سازمان مدیریت و برنامه ریزی بالاترین مرجع فنی این مملکت و بالاترین مرجع تدوین بخشنامه ها و معیارها در این زمینه است.
بدون سازمان مدیریت، چه کسی قرار است شرایط عمومی پیمان را تدوین کند، چه کسی ضرایب تعدیل فهرست بها را مشخص کند، اصلا چه کسی خود فهرست بها را تدوین می کند ؟ رتبه بندی مشاوران و پیمانکاران و کنترل ظرفیت آزاد آنان چه می شود؟ مرجع رفع اختلاف بین کارفرما و مشاور و پیمانکار چه کسی خواهد بود؟ بودجه های استانی و عمرانی را چه کسی تقسیم خواهد کرد؟ مرجع بررسی طرح امکان سنجی پروژه ها چه کسی خواهد بود؟ ویرایش جدید آیین نامه بتن ایران را چه کسی ارائه خواهد کرد؟ مشخصات فنی عمومی کارهای ساختمانی چه می شود؟
جامعه مهندسان مشاور ایران که خبرش را دارم، چند روز است که در شوک است. سندیکای پیمانکاران هم نباید وضع بهتری داشته باشد.


6- عاشقان هری پاتر بشتابند که غفلت موجب پشیمانی است. کتابفروشی بیان سلیس در محمودیه کتاب 7 را پیش فروش می کند ( به قیمت تقریبی 32000 تومان) و راس ساعت 3:30 بامداد شنبه 30 تیر هم همزمان با تمام دیگر نقاط دنیا کتاب را تحویل می دهد. قرار است که کتابفروشی از 2:30 باز باشد، چه بسا که خانم کتابفروش دلش به رحم آمد و کتاب را زودتر از بقیه نقاط دنیا هم به عاشفان سینه چاک هری پاتر داد.
البته همینجا اعلام کنم که لعنت بر پدر مادر کسی که زود آخر کتاب را در وبلاگش بنوسید.
در ضمن لعنت به پدر و مادر آقای گابریل هکر که مدعی شده کتاب را از کامپیوتر بلومزبری دزدیده است و آخر کتاب ولدمورت هرمیون را می کشد. الهی کور بشود این آقای گابریل. الهی درد و بلای هرمیون توی سر آقای گابریل بخورد.

7- ها فکر کردید که کار ما با سازمان مدیریت تمام شد ؟ سوژه به این خوبی را به همین راحتی ول می کنیم ؟
آقای ب می گوید : بودجه را قرار است چه کسی بنویسد ؟ برنامه پنج ساله پنجم چه ؟ همین کارشناسان اومانیست و لیبرالیست فعلی که بخاطرشان سازمان منحل شد یا اینکه کارشناسان جدیدی قرار است از زیر بته بیرون بیایند ؟
اصولا مگر بودجه نویسی به همین سادگی و الکی ای است ؟ باورتان نمی شود؟ یک ماه خرج و دخل خانه تان را سعی کنید که از قبل برنامه ریزی کنید. سعی کنید که پیش بینی کنید که چقدر میوه می خرید و چقدر گوشت و مرغ و چقدر خرج کادو می کنید و چقدر خرج رفت و آمد.
اگر توانستید با تخمین زیر 10 درصد این اعداد را تخمین بزنید !
آنوقت حساب کنید که با بودجه 200 هزار میلیارد تومنی چه باید کرد. و چه مقدار کار کارشناسی لازم است تا این بودجه بسته شود.

8- آقای خاتمی یادت بخیر. چقدر این مردم حق نشناس ایران بدت را گفتند. حالا بکشند ببینند چه مزه ای دارد.

9- فرض کنید که موساد و سی آی ای بخواهند که کشور ایران را نابود کنند. و بیایند یک کسی مثلا همین آقای ب را استخدام کنند و به او چمدان چمدان دلار بدهند برای اینکه کشور ایران را نابود کند. ( البته همینجا اعلام می کنم که ما دیگر برای موساد کار نمی کنیم چونکه آن دفعه قبلی آن همه با آقای الف زحمت کشیدیم و برایشان جاسوسی کردیم ولی موقع حق الزحمه که شد گفتند که فعلا دستمان تنگ است و پول نداریم و به جای حق الزحمه به ما مرغ و خروس دادند که کباب کردیم و خوردیم. بی انصاف ها نکردند لااقل پول کارت اینترنتی که با آن به گوگل ارت وصل شدیم و از سایت نطنز عکس گرفتیم را بدهند)
حالا فرض کنید که این آقای ب بخواهد در عوض آن چمدانهای دلار که گرفته است یک کارهای فوق مخربی در این کشور بکند. به نظر شما کارهایش چه خواهد بود ؟
الف- روابط خارجی مملکت را با حرفهای دری وری نابود خواهد کرد.
ب- اقتصاد کشور را با بخشنامه های عوضی چنان نابود خواهد کرد که تا 7-8 سال دیگر هم سر جایش بر نگردد
ج- نخبگان مملکت را بلایی سرشان خواهد آورد که بروند و اگر کلاهشان هم افتاد دیگر بر نگردند
د- سیستم مدیریت کشور را به کل نابود خواهد کرد
ه- انشالله به امید خدا به زودی انقلاب فرهنگی دوم خواهد کرد
و- هرچه مدیر درست و حسابی هست برکنار خواهد کرد و آدمهای بی سواد و نامربوط به جایشان خواهد گذاشت
ز- انقدر وعده های بی خودی خواهد داد که همه مردم را ناراضی کند
ح- بانکها و بیمه ها و سازمان مدیریت و بخش خصوصی را نابود خواهد کرد.
و از اینجور کارها

10- یادش بخیر اوایل انقلاب همین آقای عسگراولادی با استناد به آیه قران که "خدا روزی شما را از جایی که فکرش را هم نمی کنید خواهد داد" می گفت که باید سازمان مدیریت نابود شود چونکه آدم نباید فکر کند به اینکه روزی اش از کجا می آید.

11- اصولا فکر نکنید که روزی تان از کجا خواهد آمد، خوش باشید. بی خیال.

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 9:57 AM