٭ بايد يك قانوني باشد كه مردن آدمها را ممنوع كند. ممنوع كند كه كسي جلوي دوربين تير بخورد. بعد بايد يك مجازاتي داشته باشد كه كسي كه تير خورد بي حرف و بي حركت، آرام روي زمين بيفتد. بايد ممنوع كند كه كسي آن حوالي فرياد بزند "واي واي" و ديگري بگويد "بمان.
بايد در اين قانون به صراحت ذكر شود كه كسي كه مرد نبايد چشمهايش باز بماند و سياهي چشمش به يكطرف برود و گم بشود. بايد ممنوع شود كه خون از دهان و بيني كسي سرازير شود روي صورتش.
آنوقت بايد مجازاتي هم تعريف بشود براي هر كسي كه اين صحنه را مي بيند. مجازات سخت تري هم باشد براي كسي كه اين صحنه در چشمش مانده است و خواب و بيداري همينطور تكرار مي شود.
بايد قانوني باشد كه كسي را كه شبها آن صحنه خوني كه روي صورت دويده است را خواب مي بيند، اعدام كنند.
نوشته شده در ساعت 9:29 AM

٭ این هفته که میاید ، پنج شنبه اش هجدهمین روز از ماه تیر است.
هجدهمین روز از تیرماه هر سال هم که معلوم است، هجده تیر همان سال است.

وعده ما، همه جا. خیابان و میدان دم خانه مان.
نوشته شده در ساعت 9:12 AM

٭ تمام شد. این یکی جنبش دیگر تمام شد.
نمی توانم تقصیر را به گردن رهبران آن بیندازم. من هم اگر بودم حاضر نمی شدم که کسانی بمیرند تا من به قدرت برسم.برای همین امتیاز مثبتی در کارنامه میرحسن و کروبی ثبت می کنم از اینکه از انسانیت بویی برده اند.

بین 17 شهریور 57 تا دی ماه آن سال که شاه رفت و تا بهمن ماهش که الباقی ساختار حکومتی اش هم رفتنی شد، چند ماهی بیشتر فاصله نبود.بین این جنبش تا حرکت بعدی اما فکر می کنم بیشتر از اینها فاصله بیفتد.پیش بینی من این است که حرکت بعدی، دیگر از بالای شهر شروع نمی شود. برعکس شروعش از حاشیه هاست و از پایین شهر نشین ها که اینبار خاموش بودند.

شورش حاشیه ها دلیلش بیکاری خواهد بود و فقر.
پیش بینی اش ساده است : در این شرایط، کسی سرمایه گذاری نمی کند، دولت هم توان مدیریتی کافی برای اداره امور ندارد. روابط خارجی هم خراب و خرابتر می شود و در نتیجهبیکاری گسترش می یابد. سیاست دولت مبنی بر پرداخت نقدی به مردم هم نتیجه ای جز افزایش پایه پولی و در نتیجه تورم ندارد.یش بینی من این است که دولت برای رفع کسر بودجه اش دست به چاپ پول خواهد زد و آنوقت که تورم بالا برود، برای افزایش حقوق کارمندان یا افزایش پرداخت نقدی به مستمندان، باز هم پول بیشتری چاپ خواهد کرد.

اگر قیمت نفت بالا نرود، گمان می کنم که بحران بعدی، چیزی حدود یک سال دیگر نمایان شود. جایی در زمستان این سال یا بهار سال بعد.
نوشته شده در ساعت 5:08 PM

٭ ندای آزادی
--------------------
1- اهل گریه نیستم. دوبار را یادم می آید که برای کسی که نمی دانستم کیست و هیچوقت ندیده ام اش گریه کرده ام. اولینش برای آرین بود. پسرک نوزادی که ناگهان بیمار شد و مرد و خبرش را در وبلاگ شماها خواندم که دور یا نزدیک می شناختیدش. گمانم همان موقع بود که برای همیشه ترسیدم از اینکه فرزندی داشته باشم. یادم هست که وبلاکهای تمامتان را خواندم که درباره اش نوشته بودید. ش. هم بود و هر دویمان بی حرف، همانجای پای مانیتور نشستیم و گریه کردیم.
2- دومینش همین الان بود، وقتی که این را خواندم :
http://naadaanii.persianblog.ir/post/946
عکس ها را که دیدم، اشک از چشمانم سرازیر شد.
همکارم می پرسد : شالوده هه هیچ نیرویی روش نمیاد، 50 در 50 بذارم؟ نمی توانم به طرفش برگردم. نمی خواهم صورت اشک آلود من را ببیند. هق هق هایم را می خورم. صورتم را در مانیتور گم می کنم و بدون آنکه برگردم می گویم : نه ، حداقل یک متر در یک متر.
3- مادرم رفته است برای عروسی دختر عمویم گل سفارش بدهد. به منشی می گویم، من باید یک جلسه بروم. نمی گویم که باید بروم به سمت امیر آباد- کوچه خسروی. باید گل سفارش بدهم. حداقل وظیفه من این است که آنجا دسته ای گل بگذارم.
4- مهم نیست نام خانوادگیش چه بوده است. نامش هست "ندای آزادی"
نوشته شده در ساعت 12:40 PM

٭ 1- يكبار آيداي پياده به وبلاگ من كه اشاره كرده بود، نوشته بود كه از آدمهاي باهوش عصباني خوشش مي آيد. اگر آن موقع ها عصباني بودم،‌اين روزها وا‍ژه كه تعريف كننده احساسم باشد وجود ندارد. نفرت، كينه و امثال آنها خيلي كلمه هاي بي خاصيتي هستند در مقايسه با چيزي كه در فكر من است.
2- چشمهاي من باتوم و گلوله و خون را ديده است. براي همين در فكر من هم فقط آتش است. منِ ليبرال مسلك انسان دوست كه تمام فكرم ساختن بود،‌امروز فقط و فقط به نابودي فكر مي كنم. به انفجار و به آتش.
3- آنهايي كه من را مي شناسند مي دانند كه من به صادقانه ترين شكل ممكن،‌ساختن و آبادكردن اين كشور را هدف زندگيم مي دانستم. مي دانند كه من مانده ام تا بسازم وگرنه رفتن براي من بسيار ساده تر از بيشتر آنهايي بود كه رفتند. هنوز هم هست. مني كه ساختن تمام زندگيم است،‌امروز فكر مي كنم كه ديگر نمي شود ساخت. ديگر نمي شود آباد كرد. ديگر همه چيز تمام شده است. چون من باتومها، تفنگها ،‌گلوله ها را ديدم. خون هم ديدم. و فكر مي كنم كه حاضر نيستم هيچ كاري انجام بدهم كه نتيجه اش حتي ذره اي به وحشي هايي برسد كه من اين روزها مي بينم.
4- من اين روزها فهميدم كه هر كسي كه دو دست و دو پا دارد انسان نيست. و فكر مي كنم كه دوست ندارم آنهايي كه دو دست و دوپا دارند ولي انسان نيستند زندگي كنند. اين موفقيت بزرگي براي اين حكومت است كه توانسته فلسفه اش را حتي به من هم بقبولاند.
5- و من خيلي خيلي خيلي خيلي خيلي خوشحالم كه فرزندي ندارم.
نوشته شده در ساعت 2:54 PM

٭ گوش كنيد:
آشپزي قصه مزه ها و رنگهاست. قصه بوهاي فراموش نشدني، قصه تمام قصه هايي است كه به واژه نمي آيند.
قصه حرفهاي نگفته قلب هاي عاشق.

تات مي گويد: صيدا تمام رنگهاي جهان است و بوسه اش تمام مزه ها.
و هربار گوشه اي از عشقش را در مزه اي تازه و با بو و رنگي جديد عرضه مي كند.

مي گويد : اسمش را تو بگو. صيدا بو مي كشد، چشمهايش را مي بندد و مي گويد : Exotica.



تات انقدر مي شناسدش كه بداند كجا رفته ذهنش تا به اين واژه برسد. از رنگها رفته است به The Fall و از آنجا به پروانه گمشده داروين : Americana Exotica.

Exotica قصه عمق عشق است. قصه حرفهايي كه درون دل است، آنقدر عميق كه به واژة نمي آيد. قصه مزه ها و بوهايي كه بيني و زبان براي دركشان كافي نيست.

سخت هم نيست درست كردنش، آشپز عاشق مي خواهد و سينه مرغ و فلفل دلمه و پاپريكاي قرمز و پيازچه و جعفري و ترخون و سيب زميني و پياز و شير و آرد و پنير پارمسان و هويج و قارچ.
مرغ را با يك نصفه پياز كوچك در ماهيتابه بگذاريد، با يك دسته ترخون، با نمك و فلفل. نصفه دوم پياز را هم پياز داغ كنيد و بريزيد در ظرفي. يك نصفه فلفل دلمه و يك نصفه پاپريكاي قرمز را ريز ريز كنيد و سرخ كنيد و آنرا هم بريزيد در همان ظرف، كنار پياز. دو عدد سيب زميني متوسط را خورد كنيد، ريز ريز، 1 سانت در 1 سانت. بعد سرخ كنيد، با نمك. داشت كه حاضر مي شد، پياز داغ و فلفل و پاپريكا را اضافه كنيد و تفت بدهيد با هم.
هويج را خرد كنيد و رويش ليموترش بچكانيد و شكر بپاشيد و بگذاريد در بخارپز تا بپزد.
قارچ را ريز ريز، خيلي ريز، كنيد، بعد در كره تفت بدهيد تا به آب بيفتد. دو قاشق چايخوري آرد را در يك ليوان شير سرد حل كنيد و بريزيد روي قارچ تا بجوشد، نمك و فلفل بزنيد، جعفري و پيازچه را هم ساطوري كنيد و بريزيد در همين ظرف الباقي پاپريكاي قرمز را هم ريز ريز كنيد در همين قابلمه. خوب كه جا افتاد و غليظ شد، دو قاشق سوپخوري پنير پارمسان اضافه كنيد.

همه چيز كه حاضر شد، سينه مرغ را توي بشقاب بگذاريد و رويش سس بدهيد. كنارش سيب زميني را بگذاريد و هويج .

عشق هم بايد باشد. همه جا. عشق مزه و بو و رنگ همه چيز است.

Labels: آشپزي

نوشته شده در ساعت 5:18 PM

٭

Labels: انتخابات

نوشته شده در ساعت 6:21 PM

٭ مي دانم كه خيلي فرقي نمي كند كه من اينرا اينجا بنويسم يا نه.
مخاطبين اين وبلاگ لابد انقدر مطالب گوناگون مي خوانند كه براي راي دادن و راي ندادنشان دلايل كافي دارند و لابد رايشان را هم تا الان مشخص كرده اند.
مي دانم هم كه كساني كه بايد تشويق به راي دادنشان بكنيم، زياد اهل وبلاگ نيستند.

اما با اين وجود، براي ثبت در تاريخ (!) مي نويسم كه من راي مي دهم و راي من به نام مير حسين موسوي خواهد بود.

دليل راي دادن من اين است كه كشورم بيش از اين تحمل كثافت كاري آقاي احمدي نژاد را ندارد. بيشتر از اين تحمل دروغ و دزدي را هم ندارم. بيشتر از اين هم نمي توانم تحقير بشوم.
نوشته شده در ساعت 8:38 AM

٭ بيهوده است، بيهوده است، زندگي سراسر بيهوده است. آدمي از تمامي زحماتي كه زير آسمان مي كشد چه نفعي عايدش مي شود؟ نسلها يكي پس از ديگري مي آيند و مي روند ولي دنيا همچنان باقي است. آفتاب طلوع مي كند و غروب مي كند و باز با شتاب به جايي باز مي گردد كه بايد از آن طلوع كند. باد به طرف جنوب مي وزد و از آنجا به طرف شمال دور مي زند. مي وزد و مي وزد و باز به جاي اول خود باز مي گردد. آب رودخانه ها به دريا مي ريزد، اما دريا هرگز پر نمي شود. آبها دوباره به رودخانه هاي باز مي گردند و باز روانه دريا مي شوند.
همه چيز خسته كننده است. آنقدر خسته كننده كه زبان از وصف آن قاصر است. نه چشم از ديدن سير مي شود و نه گوش از شنيدن. آنچه بوده باز هم خواهد بود، و آنچه شده باز هم خواهد شد. زير آسمان هيچ چيز تازه اي وجود ندارد. آيا چيزي هست كه درباره اش بتوان گفت : "اين تازه است" ؟ همه چيز از پيش از ما، از گذشته هاي دور وجود داشته است. يادي از گذشتگان نيست. آيندگان هم يادي از ما نخواهند كرد.
...
من هرچه را كه در زير آسمان است ديده ام. همه چيز بيهوده است. درست مانند دويدن بدنبال باد.

(از تورات، كتاب حكمت، نوشته ( يا وحي شده به) سليمان نبي)
نوشته شده در ساعت 7:53 AM

٭ وقتي انقدر كم به كم بنويسي، واقعا نوشتن سخت مي شود.
نوشته شده در ساعت 8:19 AM

٭ آقاي ب و خواص فريبي
-----------------------

1- آقاي ب از عوام فريبي ناراحت نمي شود. از اينكه بي سوادي نا مه بيندازد توي چاه، از اينكه اسپند دود كند يا چشم زخم آويزان كند به خانه اش، حداكثر افسوس مي خورد.
2- اما از "خواص فريبي" واقعا ناراحت مي شود. دلش مي گيرد از ديدن اينكه چقدر فريب دادن خواص اين مملكت ، تحصيل كرده و دنيا ديده، چقدر ساده است.
3- آقاي ب تعريف مشخصي از "خواص فريبي "دارد. از نظر آقاي ب ، خواص فريبي رواج انديشه ها و اعمالي است كه عدم ارتباطشان با واقعيت، در هاله اي از شبه آمار و شبه علم و در پوششي نامفهوم و بي معني از واژگاني تركيبي از علم، عرفان ، ادبيات و دين پنهان شده است.
4- آقاي ب از "كوانتم" ، از انرژي درماني، از جهان هولوگرافيك از شبكه شعوركيهاني، از فلسفه هاي بي معني متصل شده به نرمشهاي يوگا و اينجور چيزها به عنوان شاخص ترين نمونه هاي خواس فريبي نام مي برد و نگران است از اينكه اين همه اين عقايد گسترده شده اند. و نگران تر است از اينكه اين روزها كمتر نشانه اي از تفكر انتقادي، نگرش علمي و منطق مي بيند.
5- آقاي ب به منزل آشناي فرهيخته، با سواد، خوشفكر ، دنيا ديده و سفر كرده اي رفت و در خانه اش چنين چيزي ديد :





6- و اين آقاي طاهري و موسسه عرفان كيهاني حلقه و شعور كيهاني يك چنين چيزي هستند : http://www.interuniversal.persianblog.ir/

Labels: آقاي ب

نوشته شده در ساعت 12:21 PM

٭ آقای ب و قرمه سبزی
--------------------------------------
کسی که آشپزی نکرده باشد خيال می کند که پختن قرمه سبزی کار سختی است، اما نيست. برعکس خيلی هم ساده است و آقای ب در چند خط خيلی سريع آنرا به شما ياد می دهد.
اولين قسمت پختن قرمه سبزی، تهيه سبزی آن است. قديمتر ها که آقای ب کودک خردسالی بود، سبزی آماده هنوز اختراع نشده بود. هروقت که قرمه سبزی می خواستيم، سبزی قرمه سبزی می خريديم و پاک می کرديم و خرد می کرديم و سرخ می کرديم. آن قديم تر ها خيلی چيزهای ديگر را هم بايد در خانه تهيه می کرديم. مثلا باقالی و نخود که پاک کردنشان جزو تفريحات دوران کودکی آقای ب بود. نخود سبز را بايد از سرش گرفت و بعد به طرف مقابل کشيد، سر غلاف نخود سبز با الياف موجود در دو سر آن کشيده می شوند و غلاف را به دو قسمت جدا از هم تقسيم می کنند و آنوقت می شود نخودسبزها را جدا کرد و توی يک ظرف ريخت. باقالی هم مثل همين. با اين فرق که باقالی را بايد بعد يکبار هم با چاقو از وسط نصف کرد و بعد فشارش داد تا از پوست دومش هم بيرون بيايد

.مقدار سرخ شدن سبزی تاثير بسيار تعيين کننده ای در مزه قرمه سبزی دارد. بعد ها که در خانه پدری آقای ب بحث کلسترل مطرح شد، متاسفانه سبزی سرخ شده از قرمه سبزی حذف شد و سبزی به صورت خام در قرمه سبزی اضافه می شد. آقای ب هميشه اين عمل را يکنوع جنايت بر عليه بشريت به حساب آورده است

.آقای ب می گويد مرگ بر کلسترول.

به خاطر کلسترول آقای ب يک دوره تخم مرغ بدون کلسترول دارای امگا 3 می خورد که مزه تخم مرغهای قديمی زمان جنگ را می دهد و از خوردن تخم مرغهای با زرده های خوش عطر و رنگ محروم بود.

آقای ب از جنگ و هر چيزی که به آن مربوط می شود متنفر است : حتی از تخم مرغهای زمان جنگ.آقای ب يادش می آيد که روزی که جنگ شروع شد، هنوز مدرسه نمی رفت : از پدرش پرسيد: چرا جنگ شده است ؟ و پدرش گفت که يک رودخانه ای هست که ايران می گويد مال من است و عراق می گويد مال من است. آقای ب آن زمان نفهميد که موضوع از چه قرار است و با خودش فکر کرد که : اينکه دعوا نداره، خوب با هم نصف کنند.
آقای ب هنوز هم نمی فهمد که موضوع از چه قرار است و هنوز هم فکر می کند که بجای جنگيدن می شود چيزها را نصف کرد.

همان سال شروع جنگ بود که آقای ب قرمه سبزی خوشمزه ای را خورد که هنوز هم که هنوز است مزه اش را يادش نرفته : خانه عمه اش مهمان بود. هنوز پلو دم نکشيده بود و آقای ب گشنه بود. عمه مهربان آقای ب ، قرمه سبزی را برايش در يک کاسه کشيد و با مقداری نان به او داد. آقای ب هنوز هم فکر می کند که قرمه سبزی با نان خوشمزه تر از قرمه سبزی با پلو است.

گوشت قرمه سبزی را نبايد ريز کرد. آشپزهای بی سليقه ای که گوشت قيمه ای در قرمه سبزی می ريزند از آشپزی هيچ چيزی نمی دانند. يک آشپز بايد بداند که قيافه غذا گاهی حتی از مزه اش هم مهمتر است.

اول از همه در زودپز مقداری پياز داغ درست کنيد. شعله را زياد کنيد و بعد گوشت را بريزيد و يک تفت بدهيد. فلفل و زردچوبه را هم همينجا اضافه کنيد.لوبيا را هم که از قبل خيس کرده ايد و چند بار هم آب اش را عوض کرده ايد با گوشت تفت می دهيد.
اين تفت دادن خيلی مهم است. باعث می شود که گوشت مزه خودش را حفظ کند و به يک تکه موجود بی مزه و بی خاصيت تبديل نشود.

آقای ب معتقد است که تفت دادن در خيلی موارد مهم است. مثلا عشق. آقای ب می گويد عشقی که عاشق و معشوق در آن کمی تفت داده نشده باشند زود بی مزه می شود و آبکی از آب در می آيد. آقای ب اما نمی تواند اين تشبيه را کامل کند چون در عشق چيزی که جايگزين پيازداغ و لوبيا باشد پيدا نمی کند. اين مسئله هميشه آقای ب را زجر می دهد که تشبيهات جالبی پيدا می کند که بعدها معلوم می شود که اصولا هيچ شباهتی در آنها نبوده است. شايد بخاطر سرخوردگی ناشی از اين امر است که آقای ب به کل معتقد شده است که تشبيه چيز مزخرفی است. شايد هم بخاطر کتاب واژگان باشد که باعث شده آقای ب هر چيزی را به صورت يک موجود مستقل ببيند و نتواند شباهت آنرا با چيزهای ديگر در افکارش منظور کند.

گوشت که تفت داده شد، سبزی را در زودپز می ريزيد. آب هم اضافه می کنيد و درب زودپز را می بنديد. چيزی حدود دو دقيقه زير زودپز را زياد نگه می داريد و بعد زير آنرا کم می کنيد و می رويد تا حدود يک ساعت بعد. بعد درش را باز می کنيد و چند عدد ليمو عمانی را سوراخ می کنيد و در زودپز می اندازيد و از اينجا به بعد درب زودپز را باز می گذاريد تا خورشت خوب بپزد و جا بيفتد. نمک را هم همينجا اضافه می کنيد. نمک را اگر زود تر اضافه کرده باشيد، گوشت سفت می شود.

جا افتادن همان چيزی است که غذاهای ايرانی را از غذاهای بقيه ممالک دنيا جدا می کند : غذای ايرانی بايد آنقدر روی آتش بماند که جا بيفتد. و البته تمام ويتامينهايش هم در اثر اين عمل نابود شود.
آقای ب معتقد است که ريشه تمام مشکلات ما در همينجاست.قرنهاست که علم پزشکی اثبات کرده است که ويتامين ها برای سلامت انسال لازم اند و نبود آنها باعث بيماری می شود. پس عجيب نيست که جامعه ای که غذاهايش به کل بدون ويتامين هستند انقدر بيمار باشد
مشکل اصلی هم نبود ويتامين آ است.برای همين است که مردم ما تا نوک بينی شان را بيشتر نمی توانند ببينند.

Labels: آقای ب

نوشته شده در ساعت 11:47 PM