BOLTS

آقاي ب و كشك

2012-01-11T22:58:00.001+03:30

آقاي ب و كشك
-------------------------

هيچ ناراحت نباشيد كه اين همه پنير خوشمزه و عالي فرانسوي و ايتاليايي و هلندي و دانماركي هست و در برابرش ما همين يكدانه پنير سفيد را داريم.
دليل نمي شود كه بخواهيم احساس حقارت كنيم.
به جايش، ما كشك داريم. و با همين يك پهلوان از پس كل سپاه پنيرهايشان بر مي آييم.
مثل مارادونا.

سال 90، هزار و نهصد و نود منظورم است، برزيل روماريو و به به تو و دونگا و يك لشكر بازيكن عالي داشت.
آرژانتين فقط مارادونا داشت. مارادونا يك تنها از پس برزيل برآمد.
ايتاليا هم والتر زنگا داشت و روبرتو باجو داشت و مالديني داشت و دونادوني و كلي بازيكن خوب ديگر.
آرژانتين هم فقط مارادونا را داشت. مارادونا يك تنه از پس ايتاليا هم برآمد.

بله، مالديني، درست شنيديد، مالديني آن موقع ها هم بود. مالديني هميشه بود. از همان اول. حتي روي ديوار اتاق جنتي، وقتي كه نوجوان بود، پوستر مالديني بود.
آن موقع ها هنوز چاپ اختراع نشده بود. كاغذ هم اختراع نشده بود. به سر و كله مالديني رنگ مي ماليدند و غلت اش مي دادند روي پارچه. مي شد پوستر مالديني.

همه اينها را گفتم كه بگويم كه كشك خيلي مهم است. خيلي مهم.

بله رسم روزگار چنين است

2011-12-26T12:23:00.000+03:30

من مديون كورت ونه گات هستم.
مديون آن قسمتي از سلاخ خانه شماره 5 كه از زبان ترالفامادوري ها مي گفت كه در هنگام برخورد با مرگ مي گفتند "بله رسم روزگار چنين است."
و مي گفتند كه كسي كه از دنيا رفته، فقط در آن موقعيت خاص از فضا-زمان، شرايط نامناسبي دارد و در زمانهايي قبل از آن در حال خوشتري بوده است.
مديون اينكه از ترالفامادوري ها يادگرفتم كه در چنين شرايطي نگاهم را برگردانم به آن تكه هايي از فضا-زمان كه دوران خوشتري بود.

تنها چيزي كه حسرت من را باعث مي شود اين است كه فرزند من، دو نفر از آدمهايي كه بخشي از خوشترين زمانهاي زندگي من را ساخته اند را نخواهد شناخت.

آشپزي هاي آقاي ب

2011-12-07T23:20:00.002+03:30

آشپزي هاي آقاي ب
-------------------------
1- تازگي ها كم پيش مي آيد كه آقاي ب حس خلاقيت هنري داشته باشد. قديم تر ها، اين حس را با موسيقي و ادبيات داشت. ناگهان حس مي كرد كه چيزي درونش مي جوشد. حس لذت بخش لحظه اي كه درست يك لحظه پيش از آن است كه چيزي تازه آفريده شود. يك جور شهود دوست داشتني.
آقاي ب هنوز هم اين حس را با موسيقي دارد، ناگهان تمام سرش پر مي شود از تركيبي درخشان از صداها، انقدر زيبا كه خلسه آور است. بدي ماجرا اين است كه آقاي ب فاقد دانش موسيقي و توانايي نواختن چيزهايي است كه در سرش مي گذرد.
2- بجايش ، خلاقيت آقاي ب متمركز شده است روي آشپزي.
آشپزي براي آقاي ب يك امر مقدس است. وظيفه آشپزي پر كردن شكم نيست، لذت دادن به همه وجود كسي است كه غذا را صرف مي كند. سيراب كردن تمام حواس پنجگانه.
براي همين است كه آقاي ب هيچوقت آشپزي سرسري انجام نمي دهد. تخم مرغ هم كه بخواهد نيمرو كند، يك فكري و ايده اي برايش دارد.
3- فردا ظهر آقاي ب مي خواهد آشپزي كند و تصويرها و بوها و مزه هايي كه در سرش است انقدر دل انگيز است كه از همين امروز تمام مدت آب از لب و لوچه اش سرازير است.
4- منوي آقاي ب ساده است : سالاد، استيك ، و ژله براي دسر.
5- اما هيچكدام اجزاي اين منو ساده نيستند : سالاد شامل يك گوجه فرنگي قرمز درشت است كه سرش ( كه دسته سبزش هم هنوز به آن وصل است) بريده مي شود، داخلش خالي مي شود. به جايش سالاد شيرازي پر مي شود. مي رود وسط يك بشقاب سفيد بزرگ كه تويش همين يك گوجه فرنگي است كه درپوشش هم كنارش گذاشته شده.
6- استيك اول چند لحظه در ماهيتابه خيلي داغ سرخ مي شود، (بدون روغن) بعد مي رود توي يك ظرف پيركس، دو لايه مي شود و بين دو لايه اش يك برش سيب قرار مي گيرد. و همانجا توي فر مي ماند تا هم بپزد و هم رويش برشته بشود.سيب هم بپزد و يك كمي له بشود. گوشت استيك از امروز در ماست و سير و آب نارنج و پياز و فلفل خوابيده است. فردا از اين ظرف در مي آيد ، اول تميز مي شود و بعد مي رود در ماهيتابه داغ.
توي پيركس كه مي رود، كره آب شده هم رويش داده مي شود. توي بشقاب كه قرار است كشيده شود، يك قاشق آب سيب كه با يك كمي شكر و دارچين و چند قطره آب ليمو ترش جوشيده كه غليظ شده رويش داده مي شود.
7- الباقي محتويات استيك شامل سيب زميني هاي ريزي هستند كه بخار پز شده اند، نمك و فلفل و رزماري و روغن زيتون رويشان داده شده و رفته اند توي فر. به اضافه هويج پخته كه به طولهاي تقريبا دو سانتي بريده شده و قارچ كه درسته با كره و نمك و فلفل سرخ شده. نخودفرنگي هم هست، پخته، يك قاشق ، فقط براي رنگش كنار بشقاب.
8- بعد از همه اينها، آدم دلش دسر هم مي خواهد، اما معده است، كارخانه سنگ بري كه نيست. بعد از استيك يك دسر سبك ساده ژله ليمو صرف مي شود.
9- شما ممكن است بپرسيد استيك با سس سيب چه جور چيزي مي شود؟ تا فردا بعد از ظهر صبر كنيد. آقاي ب مي آيد چنان تعريفي از مزه اش مي كند كه همينجا پاي مانيتور به ملكوت برويد. لابد از نتيجه ماجرا عكس هم مي گذارد.

10- پا نوشت : آقاي ب آمد كه بنويسد كه استيك با سس سيب اختراع شخص ايشان است. محض احتياط يك جستجوي اينترنتي كرد و ديد كه نيست. هر چند كه روش تهيه اش با آنچيزي كه او فكر مي كند متفاوت است. به هر حال، آقاي ب استيك با سس سيب اش را همانطوري خواهد پخت كه اين چند روزه در فكرش بوده.

11- پانوشت 2 : امروز فرداي ديروز است. تغييرات كوچكي در هنگام پخت انجام شد. اينكه به عنوان سس سيب ، سيب را با آب ليمو و پوست ليمو ترش و يك قاشق عسل و چند تكه چوب دارچين جوشاندم و بعد له كردم كه يك جور پوره سيب درست بشود. قارچ را از اين غذا حذف كردم. دسر هم يادم رفت درست كنم. در ضمن يك ورقه سيب هم روي استيك اضافه كردم. هويج را هم خرد كردم و ريختم توي يك كاسه و رويش يك قاشق عسل ريختم و يك نصفه ليموترش و گذاشتم توي بخار پز.روي سيب زميني ها يك كمي پودر اريگانو و يك كمي هم بازيليكو خشك شده علاوه بر مواردي كه بالا گفته بودم دادم.

12- امروز چند روز بعد از آن پانوشت بالايي است، اين چند روزه في.لت.ر شكن من كار نمي كرد و نمي توانستم چيزي پست كنم.

كتابخواني هاي آقاي ب

2011-11-28T19:44:00.003+03:30

كتابخواني هاي آقاي ب
-----------------------------

1- آقاي ب عاشق اومبرتو اكو است. هر چيزي كه از اكو خوانده را دوست داشته، از نام گل سرخ بگير تا همين گورستان پراگ.
چيزي كه باعث مي شود كه آقاي ب شيفته كتابها اكو باشد اين است كه اين كتابها، فقط داستان نيستند، در كنارشان كلي چيز ديگر هم هست. اصلا هر كدامشان يك كتاب تاريخي يا يك دائره المعارف هستند.
در هنگام خواندن كتاب پاندول فوكويش كه آقاي ب مجبور شد يك طرفش يك ديكشنري بگذارد و گوگل هم جلويش باز باشد، از بس كه اين كتاب پر بود از ارجاعات متعدد.
بعد از پاندول فوكو، آقاي ب كنجكاو شد و يك تعدادي از متون خفيه ارجاعي در آن كتاب ( از جمله بخش هايي از كابالا و همينطور ازدواج كيميايي روزنكروتس و يك لشكري كتابهاي كيمياگري و جادوگري قرون وسطي) را خواند و حسابي لذت برد.
آقاي ب تا امروز از اكو ، نام گل سرخ، بادولينو، پاندول فوكو و گورستان پراگ را خوانده است، يك بخش هايي از سفر كردن با ماهي آزاد دودي را هم خوانده و از تمام چيزهايي كه خوانده حسابي لذت برده. كتاب جزيره روز پيشين را هم دارد و اما گذاشته براي دوره اي كه فكرش انقدر باز باشد كه كشش خواندن كتابهاي اكو را داشته باشد.
چيزي كه آقاي ب خيلي در مورد كتاب گورستان پراگ دوست داشت اين بود كه كليه وقايع كتاب، تمام شخصيتهايش و تمام حرفهايشان (بجز شخصيت مركزي داستان) همگي واقعي بودند. هنر اكو اين بود كه تمام اين داستانهاي عجيب را با اضافه كردن يك شخصيت خيالي به هم دوخته بود.
2- اما هر چقدر گورستان پراگ به دل آقاي ب نشست، كتاب "همه چيز نوراني است" و كتاب " بچه وحشي" هيچكدام به دلش ننشست. آنقدر كه هر دوي اين كتابها را نيمه كاره رها كرد. به جايش كتاب "دو كاروان" ماريا لويچكا را كامل خواند اما به اندازه كتاب فوق العاده "تاريخ كوتاه تراكتور به اوكرايني" اش لذت نبرد. دو كاروان كتاب بدي نبود، اما خيلي هم خوب نبود. شايد تنها چيزي كه آقاي ب را به اين كتاب جذب كرد، تعريفش از وضعيت كارگران فصلي در انگلستان بود. چيزي كه باعث شد كه آقاي ب بيشتر به وضعيت كاري كارگران ساختماني كارگاهش فكر كند.
3- سرماخوردگي گاهي موهبت است. آقاي ب سرماي شديدي خورد و دو روز خانه خوابيد. تقريبا همه اين دو روز را در تخت ماند و كتاب خواند.
4- يكروز آقاي ب يك كتاب خواهد نوشت. شبيه كتابهاي اكو، از اينهايي كه آسمان و ريسمان را به هم مي بافند و يك قصه درست مي كنند كه تمام ارجاعات تاريخي ، هنري و ارجاع به مكان ها و وقايع در آنها دقيق هستند، اما يك خط داستاني ماجراجويانه در آن تنيده شده است. كتاب آقاي ب خيلي از آثار هنري، وقايع تاريخي ، اشعار و شخصيتهايي را كه همه مان مي شناسيم به هم خواهد دوخت و نشان خواهد داد كه همه چيزهايي كه دور و بر ماست به يك ماجرا اشاره مي كند. اگر اسم كتاب دن براون "راز داوينچي" نبود، آقاي ب نام كتابش را مي گذاشت "راز حلاج" اما شايد براي جلوگيري از تشابه اسمي، نامش را بگذارد "نگين سليمان".
نوشتن اين كتاب البته لابد 4-5 سالي كار خواهد اشت .

2011-11-19T20:25:00.000+03:30

1- خوابهاي من خيلي وقتها از نگاه سوم شخص است. خاطراتم هم. اين خوابها وخاطرات از نگاه من ضبط نشده اند، از نگاه ديگري، يك جايي انگار درگوشه سقف روايت مي شوند، يك جايي از بالا و پشت سر. اينكه دوربين سمت راست است يا چپ را نمي دانم. لااقل الان نمي توانم فكر كنم كه صحنه ها را از سمت راست ديده ايم يا چپ. اما اينش را مي دانم كه خودم را در صحنه مي بينم. دوستان نكته سنج لابد نتيجه مي گيرند كه روح وجود دارد و از بدن جدا مي شود و الخ.
2- وبلاگ نويس بايد روحش گاهي از بدنش جدا بشود. بعد راه بيفتد به آرشيو خواني. روحش همه آرشيوش را بخواند، يكجايي از بالا و پشت سر نگاه كند به مانيتور. لبهايش را به هم فشار بدهد از خواندن بعضي متن ها. چشمهايش را هم گاهي تنگ كند. كيبوردش اگر تكيه گاه مچ داشته باشد، گاهي بايد با انگشتهايش بزند روي تكيه گاه و گاهي هم اصلا ضرب بگيرد رويش.
3- يك نسل از وبلاگ نويسها به گمان من تمام شده اند. بعضي هايشان، انقدر خوش شانس بودند كه لااقل پايان وبلاگشان به خاطرات خوش گودر متصل شود. نسل تمام شده وبلاگ نويس ها، بعضي هايشان به كل وبلاگشان خاك مي خورد و بعضي هايشان ( شامل من) هنوز وبلاگ محتضرشان را هر از گاهي به روز مي كنند. بي آنكه حرف تازه اي براي گفتن داشته باشند. من مطمئن نيستم كه وبلاگستان ديگر هيچوقت به دوران پيش از گودر و حتي به دوران گودر برگردد.
4- من مديون گودر هستم، هم بخاطر آدمها و هم بخاطر وبلاگهايي كه از طريقش شناختم. دو تا از بهترين وبلاگهايي كه خواندم را از گودر پيدا كردم ( ليستم شامل سه تا وبلاگ است : وبلاگهايي كه (هر كدام را در دوره اي) هربار مي خوانمشان ( يا مي خواندمشان) فكر مي كردم كه به ادبيات فارسي با اين نوشته اضافه شد. اوليشان آيداي پياده است كه قبل از گودر مي شناختم، دو تايي كه از گودر پيدا كردم، منصفانه و قند غزل آلا اند.) بخاطر آدمها هم مديون گودر هستم، آدمهايي كه بيشترشان را نديده ام، شايد هيچوقت نبينم، اما دوستان خوب من هستند.
5- وبلاگ نويس بايد حرف تازه داشته باشد. لااقل براي خودش. حرفي كه خودش دوست داشته باشد بخواند. خيلي وبلاگ ها، شامل همين وبلاگ، حرفهاي تازه شان تمام شده. خودشان هم مي دانند، براي همين هم هست كه نمي نويسند.
6- اما حتي وبلاگ نويسهايي كه حرفهاي تازه شان تمام شده است هم مي توانند از اول شروع كنند، ادبياتشان را عوض كنند، دنيايشان را عوض كنند، بشوند يك چيز ديگري كه هيچوقت نبوده اند. يك وردي هم دارد كه لاله منصف درست كرده، بايد صفحه نگارش وبلاگ را باز كرد، دستها را گذاشت روي كيبورد و گفت "ريگيلي بيگيلي هابيلي بيبيلي".
7- يك پستي داشت آقاي هرمس مارانا ، و گمانم پستش حتي مال قبل از اين بود كه نامش بشود سر هرمس مارانا، هماني كه خبر بچه دار شدنش بود و دايي اش كه ديگر نبود، روزي كه عصرش جواب آزمايش را گرفتيم، فردا صبحش رفتم ديدن ماندي. دلم مي خواست اولين كسي باشد كه خبر را بهش بدهم. گل هم برايش گرفتم. گلاب هم گرفته بودم. گلها سفيد بودند و قرمز. بينشان غنچه هم بود. حيف كه خودش ديگر نبود.

2011-11-17T22:54:00.004+03:30

1- من آدم نوشته ها هستم تا تصويرها. ترجيح مي دهم كه كتاب بخوانم تا فيلم ببينم. كم پيش مي آيد كه فيلم داستاني را كه خوانده ام ببينم و به نظرم بيايد كه فيلم خوبي است. ارباب حلقه ها شايد اين ميان استثنا بود، فيلمي كه هم خوش ساخت بود و هم به داستان وفادار بود. عوضش مجموعه فيلم هاي هري پاتر واقعا افتضاح بودند. انگار اصلا كارگردان نفهميده بود كه بايد چه چيزي را نمايش بدهد، تمام كارش شده بود جلوه هاي ويژه. هيچ چيزي از پيچيدگي هاي كتاب را در هيچكدام فيلم ها نتوانستند نشان بدهند. يك سري ماجراي مزخرف هم از خودشان به فيلم اضافه كردند كه واقعا بيربط بود. بين اينها، البته قسمت دوم فيلم هفت در چرند بودن واقعا يك جايگاه ويژه اي دارد. اينكه كارگردان توانسته يك چنين چيز بي ربطي از كتاب هفت در بياورد واقعا كار سختي است، چراكه اين كتاب خودش حسابي سينمايي است. ماجراهايش و توصيف صحنه ها در كتاب انقدر خوب است كه واقعا كارگردان نيازي به هيچ چيزي جز اينكه عين همان صحنه ها را بسازد ندارد.
2- مشكل من در ديدن فيلم كتابهايي كه خوانده ام اين است كه صحنه ها را با جزئيات زيادي براي خودم تصور مي كنم. بعد از اينكه كارگردان انقدر صحنه را سرسري چيده است عصباني مي شوم. از اينكه انقدر تخيل اش كم بوده است.
3- اين مشكل جزئيات را با آهنگهايي كه از حافظه ام به خاطر مي آورم دارم. آهنگها در حافظه من سازبندي خيلي كاملتري از واقعيت شان دارند. خيلي قشنگ تر از آني هستند كه واقعا هستند. دليل اينكه خيلي از آهنگ هايي را كه خيلي دوست دارم، سالهاست گوش نكرده ام اين است كه مي ترسم از چشمم بيفتند.
4- جاي گودر بدجوري خالي است.
5- بعد از مدتها طراحي پروژه هاي معمولي، يك پروژه شروع كرده ام كه واقعا دانش طراحي سازه ام را به چالش كشيده. مخلوطي از هندسه واقعا نامنظم، كنسول هاي بلند، تيرهاي قوسي، هندسه پيچيده. به همه اينها اضافه كنيد كه معمار پروژه از آنهاست كه تا بخواهد پروژه را تمام كند، حداقل 10 بار تغييرش مي دهد.
6- ده روز ديگر جنسيت Baby Belle معلوم مي شود. به راي گيري اگر باشد، بيشتر فكر مي كنند كه دختر است.
7- رب فلفل دلمه را قبلا شايد همينجا درباره اش گفته بودم، شايد هم در گودر. يكبار درست كردم و تلخ شد و چيز بدرد نخوري شد. اينبار فلفل ها را چهار قاچ كردم و بخار پز كردم. بعد داخلش را با قاشق تراشيدم كه پوستش قاطي رب نشود. خوشمزه شد. فقط مي ماند اينكه فكر كنم با اين رب چه چيزي مي خواهم درست كنم. احتمالا بايد يك چيزي باشد با گوشت قرمز. يك چيزش شبيه به اينكه گوشت استيكي را به اين رب آغشته كنم و لوله كنم و بگذارم توي فر.
8- يك فولدري هست توي كارت حافظه اي كه آهنگ هايي كه توي ماشين گوش مي كنم را رويش مي ريزم. همه بقيه فولدر هاي اين كارت حافظه را هر از گاهي عوض مي كنم. اين يكي همينطور مانده است. هميشه هست. سه تا آهنگ تويش هست، يكيش آني است كه بر اساس آهنگ "سر اومد زمستون" ساخته شده و به جايش مي گويد " من ايستاده ام تا راي خود را پس بگيرم" يكيش آن است كه مي گويد "سبز شد ز خون و فرياد، ايران جاويدان" و آن يكي اينكه مي خواند " اين نامه را برايت از پشت ميله هاي سرد، با رنگ سبز جان نوشتم تا رويد سبزه ها ز درد".
يك يادگاري است از روزهايي كه اميد داشتيم كه به روزهاي بهتري برسد.
نرسيد.
متاسفانه نظريه قديمي من در مورد اينكه در اين كشور هميشه بدترين سناريو رخ مي دهد گويا مجددا در حال تاييد است.

2011-10-27T11:45:00.001+03:30

1- نويسنده وبلاگ "يادداشتها" نوشته :
"چرا وقتی هنوز فرصت باقی بود مهاجرت نکردیم؟ چرا بچه ها را با آرزوهایی بارآوردیم که برآورده کردنش از توانمان خارج بود؟ این حس گناه و بدهکاری کی دست از سر من بر میداره؟"
2- اين ترديد بين ماندن و رفتن هميشه با همه ما هست. هر روز، هر ساعت. هميشه اين ترازو جلوي ماست كه اين كفه اش ماندن است و آن كفه اش رفتن و هي دليل مي گذاريم در اين كفه ها.
3- براي من هميشه كفه ماندن سنگين تر بوده است. بگذريم از چند هفته يا چند ماه اولي كه ا.ن. راي آورده بود در سال 84 كه فكر مي كردم ديگر اين كشور جاي ماندن نيست.
4- من خوشحالم كه مادر و پدر من ماندند. مثل خيلي ديگر از دوستانشان نرفتند. من راضي ام از اينكه اينجا بزرگ شدم. شايد دليلش همان هرم كذايي نيازهاي مازلو باشد. اينكه نيازهايي كه در جستجويشان هستم، از رده هاي بالاتري از نيازهاي اوليه هستند. اينكه فكر مي كنم كه اينجا تاثيرگذار هستم، فكر مي كنم كسي هستم. فكر مي كنم كه دنيا قبل و بعد از من، به اندازه تلاش من فرق مي كند.
5- فكر ماندن و رفتن، البته تا وقتي كه آدم خودش است، فرق مي كند تا وقتي كه بچه اي هم در كار است. فكر اينكه چه امكاناتي ممكن است جاي ديگري در اختيار آن بچه باشد و اينكه آيا مي شود آن امكانات را فراهم كرد ( كه فكر مي كنم كه مي شود) و اينكه آلودگي هوا چه مي شود و وضعيت اجتماعي چه مي شود و هراز چيز ديگر كه در دو كفه تراز جاي مي گيرد و تصميم گيري را سخت تر هم مي كند.
6- دوشنبه، ميهمان عزيزترين دوستاني بودم. دوست عزيز ديگري هم بود كه چند ماه است مهاجرت كرده و براي چند روز برگشته است. آن عزيز ترين دوستان هم چند ماه ديگر مسافرند. همه اش بحث از مزايا و خوبي هاي مهاجرت و باز هم من متقاعد نشدم. مثل آن بحث هاي دينداران و بي دينان مي شود بحث هاي مهاجران و ساكنان. هيچوقت، هيچوقت به هيچ كجا نمي رسد. هر دو طرف حرفهايشان را مي زنند و تكرار مي كنند.
7- من نمي خواهم مهاجرت كنم. اميدوارم 20 سال ديگر، جمله اي شبيه نويسنده "يادداشتها" ننويسم.
8- دوران گوگل ريدر، همين روزها به پايان مي رسد. من مديونش هستم. خاطرات خوبي در اين دوران داشتم. آدمهايي را شناختم كه بيرون از آن سخت مي توانستم پيدايشان كنم. نوشته هايي خواندم كه بدون آن نمي خواندم. گمان نكنم كه بشود باز چنين جمع ها و چنين بحث هايي را در گوگل پلاس داشت. من دلم براي ريدر تنگ خواهد شد. لابد بر خواهم گشت به وبلاگ و كامنت داني.

اسب خودرو شما خر است

2011-10-10T19:13:00.002+03:30

اسب خودرو شما خر است

-------------------------------------------
1- فرودگاه امام مصداق كامل آن چيزي است كه بايد از ايران بدانيد. اينكه همه چيز درهم است اينكه هيچ چيزي نظم ندارد. اينكه هيچيك از كساني كه بر مسندي هستند، شايستگي ندارند. صفهاي طولاني كنترل گذرنامه، آنهم در شرايطي كه كيوسكهاي خالي متعددي باقي مانده اند. صف طولاني كنترل گمرك، در هم ريختگي تاكسي هاي فرودگاه، نبود دسترسي مترو، همه و همه معني اش اين است كه "به ايران خوش آمديد."
2- سوار تاكسي سمند كه شديم، سيستم كامپيوتري اش يك چيز نامفهومي گفت. توي اتوبان كه پيچيد باز هم همان را گفت.
3- يكي از دست اندركاران طراحي فرودگاه امام همسفرمان بود. متهمش كرديم به اينكه درست كار نكرده اند كه هواي فرودگاه خفه است و گرم است. تعريف كرد كه چند ماه پيش براي بازديد رفته و متوجه شده كه فيلترهاي هواي دستگاههاي هواساز كه بايد هر دو هفته يكبار تميز شوند و هر شش ماه يكبار هم عوض شوند، از زمان افتتاح فرودگاه تا امروز يكبار هم تميز نشده اند. تعويض كه پيشكش. دستگاههاي خنك كننده هم نصفشان سوخته اند و آن نيم ديگرشان هم نيم سوزند.
4- Beat the Ripper را همين چند روز پيش گرفتم و هر وقت كه فرصت داشتم تقريبا يك نفس خواندمش تا تمام شد. از آن مخلوطهاي خوبي است كه حسابي چسبيد، از طنز، از مافيا و از پزشكي. يك نفر در تعريفش گفته مخلوط دكتر هاوس است و سوپرانوز. از همه بهتر هم اينكه پر است از اطلاعات علمي پزشكي. مشخصا از كتابهايي كه به آدم اطلاعات اضافي علمي مي دهند خوشم مي آيد. نويسنده اش جاش بازل است و گمانم اولين و تنها كتاب نويسنده اش باشد.
5- درست برعكسش، Everything is Illuminated را هيچ جوري نتوانستم ادامه بدهم. سه فصل خواندم و گذاشتمش كنار.
6- توي مسير، همكاري دارد تعريف مي كند از وضعيت نگهداري راهها، تعريف مي كند از وضعيت باند فرودگاه امام، تعريف ميكند از همه حماقت هايي كه هر روز دارند هر كدامشان بيشتر از 3 هزار ميليارد تومان كذايي به مملكت آسيب مي زند.
7- قبلترش، در يك روستاي دور، در ميان كوهستان، آخر شب كه مي شد، آسمان را نگاه مي كردم و باورم نمي شد كه انقدر ستاره داشته باشد. باورم نمي شد كه مي شود يك جايي انقدر آرام باشد. دلم خواست كه بعدترها، شايد وقت بازنشستگي، بيايم و اينجا زندگي كنم.
8- از همه بدتر ماجراي ارز مسافرتي است. قديم تر ها مثل انسان مي رفتيم بانك و مي خريديم. قيمتش هم فرق چنداني با صرافي نداشت. براي من صرفا راحتي اش بود و اطمينان به تقلبي نبودن اسكناس ها. اينبار بايد اول كارت پرواز مي گرفتيم. بعد كپي پاسپورت را با كپي كارت پرواز مي برديم شعبه بانك. بانك ملي كه آنطرف گيت بود، فقط پول نقد قبول مي كرد و دستگاه كارت خوانش خراب بود. اگر بخواهي از كارتت استفاده كني، بايد دوباره بروي بيرون، ارز بخري، باز بايستي توي صف كه برگردي داخل. ارز هم فقط دلار مي دهند. هيچ ارز ديگري ندارند. خود اين صف ورودي هم قصه جالبي دارد. فرودگاه 4 گيت ورودي دارد. اما فقط يكي اش را باز مي كنند.
9- دو تا كتاب ديگر هم گرفتم، يكي About a boy از نيك هورنبي و يكي هم Two Carawans از مارينا لويچكا. از هر دوي اينها قبلا كتاب خوانده ام و خوشم آمده. مارينا لويچكا هماني است كه A short history of tractors in ukranian را نوشته و نيك هورنبي همان كه A long way down و Juliet Naked را. هر سه شان كتابهايي هستند كه خواندنشان راحت است. يك كمي طنز همراهشان است و آدمها و وقايع داستانهايشان باوركردني هستند. بهترين تركيبي كه مي شود در دوران پركاري و گرفتاري خواند و كمي آرامش فكر گرفت.
10- باز كه دوباره تاكسي از دم خانه همسفرم خواست راه بيفتد، كامپيوترش همان جمله نامفهوم را گفت. عهد كردم كه دفعه بعدي گوش كنم و بفهممش.
11- ماه سومش اين هفته تمام مي شود.بقيه اسمش را گذاشته اند "بيبي گُلا" به ياد بچگي هاي من. ما خودمان مي گوييم "بيبي بِل".
12- عادت كرده ام كه هزار تا كار را با هم بكنم. اصلا عادت دارم كه دو تا شغل همزمان داشته باشم و كلي كار داوطلبانه صنفي هم همراهش. عادت هم دارم كه در هر شغلم چند تا كار را با هم انجام بدهم. اما واقعا هيچوقت وضعي مثل اين دوران نداشته ام: همه كارهايي كه ماهها بود خوابيده بود، همزمان باهم شروع شده. همه هم عجله دارند. ديروز اقاي رئيس مي پرسد كه پروژه را كي تحويل مي دهم و كلي هم شاكي است از اينكه انقدر تاخير كرده ام. مي گويم كه هنوز پروژه به واحد ما نرسيده كه بخواهيم شروعش كنيم. پيگيري مي كند و پروژه را نصفه نيمه به واحد ما مي رساند. از بعد از ظهرش پيگير اين است كه چطور كاري كه دو ماه طول مي كشد را بايد در دو هفته تمام كنم. يك پروژه ديگر شركتمان هم همزمان در فشار زماني است. سه تا پروژة ديگر هم ناگهان ديروز پيدايشان شده. يك پروژة جديد هم امروز سر رسيد كه ردش كردم. خرافاتي اگر باشم مي گويم خوش قدمي بيبي بل است.
13- هيچ نمي دانستم كه نوشتن بعد اين همه مدت ننوشتم انقدر سخت است.
14- وبلاگ من را گوگل ريدر ناكار كرد. براي من وبلاگ جاي نوشتن نبود، جاي هم صحبتي بود. براي همين هم كامنت ها داخل صفحه اصلي گذاشته ام. فكر مي كنم كه حرفهاي من و كامنت هاي شما، مكمل هم اند. حرف زدن تنها، بي واكنش مخاطب، بيهوده است. گوگل ريدر كامنت را از بين برد. آدمها را دسته بندي كرد در گروههاي منفك از هم. آقاي هرمس شايد راست بگويد كه گوگل ريدر مدياي جديدي است، كه توانايي هاي كم نظيري دارد، كه اين "فراموشي" كه همراه دائمي اش است، اين موقت بودن كه شاخصه هر چيزي است كه در گودر است، آنرا يك گام از وبلاگ بالاتر مي برد. اما باز من، دلم براي دوران وبلاگستان تنگ مي شود.
15- از سربالايي نزديك خانه ما كه مي خواهد بالا بيايد، باز صداي كامپيوتر تاكسي بلند مي شود، اينبار گوش مي كنم. مي گويد : "اسب خودرو شما خر است."

... مورد نظر در دسترس نمي باشند.لطفا مجددا شماره گيري نفرماييد.

2011-07-20T11:24:00.001+04:30

اين پست به توصيه دوستان از اين مكان حذف شد.

A la recherche du temps perdu

2011-06-25T19:00:00.002+04:30

A la recherche du temps perdu
--------------------------------------
1- عكس بايد مال 50 سال پيش باشد. اينرا از چهره آدمهاي توي عكس مي گويم. از آدمهايي كه در عكس هم هستند مي شود فهميد. يكي شان 48 سال پيش مرده است. خيلي هاي ديگرشان هم امروز ديگر نيستند.

2- عكس، يكي از مجموعه اي از 5 عكس است، در فيس بوك. تازه ترين عكس اين مجموعه مال 30 سال پيش است. اين يكي مال وقتي است كه من بوده ام. اين قيافه ها را در اين سنين يادم مي آيد. بعضي از آدمهاي آن بقيه را شايد اگر تگ نشده باشد نشناسم.

3- كسي كه عكس ها را به اشتراك گذاشته، زيرشان نوشته once upon a time. هر چند روز يكبار يكي به اين مجموعه اضافه مي كند. آدمهاي عكس ها جدي و موقرند، آن موقع ها لابد هنوز رسم نبوده كه در دوربين بخندند. لابد رسم نبوده كه بگويند سييييييب. آن موقع ها شايد هنوز سيب نبوده. شايد اصلا اين عكس ها مال دنياي موازي ديگري هستند كه آدم و حوا از درخت سيب نخورده اند و همه آدمها هنوز در بهشت هستند.

4- من هم يكي از اين مجموعه ها دارم. نامش را گذاشته ام :
A la recherche du temps perdu
چون فكر مي كنم كه يك نفر آن زمان را از ما دزديد. برد يك جايي پنهان كرد.
انگار كه اين عكس ها مال يك دوران جادويي اي هستند كه گم شده اند، دوران خوشي كه سپري شده است و هيچوقت ديگر بر نمي گردد.

5- يك جايي در زمانهاي دور، دنيا ساده بود. ماركز نوشت :"جهان چنان تازه بود که بسیاری از چیزها هنوز اسمی نداشتند."

2011-04-17T20:04:00.001+04:30

كتاب گمشده پيامبران دروغين
-------------------------
كتاب نخست ماه بر
-------------------------

اين گواهي طيلات است پسر افرند بر راستي گفتار ماه بر پسر هوال پسر ساريك پسر راش
طيلات گواهي مي دهد كه به چشم خويش فرشته خداوند را ديده كه به ماه بر فرود آمد و به گوش خود صدايش را شنيده كه به ماه بر پيام آورد.

-------------------------

1- چون پاره اي از روز گذشت به آن اندازه كه سايه درخت نارون بر سنگ ساهان برآمد، فرشته خداوند بر ماه بر فرود آمد.
2- و او را گفت كه وقت آن شده كه دعوت عام كني.
3- و آنگاه كه اين شد با ماه بر طيلات بود و اسپر و زادورز و شاماك و سرار و ستاك.
4- پس ماه بر روي بگشاد و به ميدان آمد و چون آفتاب بر روي او افتاد تمام ميدان به هفت رنگ روشن شد.
5- و آن پاره ميدان كه دكان بارفروشان بود سرخ شد و آن پاره ميدان كه دكان نانوايان زرد .
6- و باقي ميدان هر پاره رنگي شد.
7- پس مردمان به شگفت شدند از اين.
8- پس ماه بر سخن آغاز كرد كه خدايتان شما را گفته كه مردان بايد مي از سر برگيرند و زنان بايد سرمه در چشم كنند تا آنان كه سخن خداوند را شنيده اند از گمراهان جدا شوند.
9- پس شامات تيغ برآورد و موي سر زادورز تراشيد. ماه بر گفت كه ترا پيراينده گناه از مرمدان كردم و چون روز رستخيز پسين رسد تو گناه از مومنان بپيرايي.
10- و ستاك سرمه در چشم اسپر كرد پس ماه بر گفت كه تو را آراينده مردمان كردم به نيكويي هاي دين كه چون روز رستخيز ريد تو بر مومنان آرايه هايي از زر و ياقوت بيفكني كه نزد خداوندگارشان درخشان درآيند.
11- پس ماهبر گفت كه من فرستاده شده ام تا شما را از گناه بپيرايم و به نيكي بيارايم.
12- پس مردمان گفت كه مردمان بايد از خوردن اسفناج سبز پرهيز كنند كه برگش چون تيره شود روح را تيره كند و بايد كه هر شبانروزي روي به درخت نارون كنند و نام خداوند را بگويند.
13- و در ميان مردمان مردي زشتروي و زشتخوي بود بات رنگ نامش. پس گفت كه اگر تو به راستي از فرشته خداوند پيام آوردي بگو كه نخستين گيه كه رست كدامست و نخستين مرغ كه پريد كدامست و بهترين كار كدامست و از اسب ها كدام راهور تر است و از خوراك ها كدام بهتر.
14- پس ماه بر گفت از گياهان نخستين كه رست تاك نورآگين بود كه هر دانه اش به رنگي بود و هر دانه چون به خاك افتاد درختي رست. و ار آن دانه كه سبز بود درخت انجير بر آمد و از آن درخت كه سرخ بود درخت سيب.و نخستين مرغ كه پريد شاهين چشمه ها بود و بهترين كار كشت گندم است و راهورترين اسب، اسب كهر و بهترين خوراك شير بز است با نان.
15- پس بات رنگ را زبان بريد از اين همه كه ماه بر دانست و مردمان دانستند كه ماه بر به راستي گواهي مي دهد.

آري رسم روزگار چنين است

2011-04-02T22:36:00.006+04:30

توجه : خواندن اين پست براي آدمهاي زير 33 سال ممنوع است. براي قلبشان ضرر دارد. براي جاهاي ديگرشان هم ممكن است ضرر داشته باشد. اصلا ممكن است باعث بشود كه آمار خودكشي در جوانان زير 33 سال بالا برود كه اين خيلي بد است چونكه جوانان زير 33 سال هنوز حتي نصف عمر مفيدشان را هم طي نكرده اند و در نتيجه جامعه بشري دچار زيان خيلي زيادي مي شود. البته زيانش مستقيم نيست. بيشتر از نوع هزينه فرصت است. منظورم اين است كه جوان 33 ساله بردارد خودكشي كند هزينه اش مي شود خرج مراسم و كفن و دفن و چلوكباب و گل و مسجد و اينها كه زياد نيست. اما عوضش هزينه فرصتي كه در اثر كار و تلاش مفيد و سازنده او در سي سال آتي زندگيش براي جامعه (آن هم در سال جهاد اقتصادي) ايجاد مي شود خيلي زياد است.
توجه 2 : خواندن اين پست براي آدمهاي بيشتر از 35 سال ممنوع نيست، اما لطفي ندارد، خودشان همه اين چيزها را مي دانند. اما نمي گويند. بهتر هم هست كه نمي گويند. بخصوص به جوانان زير 33 سال چونكه براي قلبشان ضرر دارد. براي جاهاي ديگرشان هم ممكن است ضرر داشته باشد. اصلا ممكن است آمار خودكشي در جوانان را بالا ببرد. 33 ساله ها مي توانند اين چيزها را بخوانند، در اين سن كم كم بو برده اند كه قرار است چه بشود. قبلش نه، هنوز برايشان زود است.

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

35 سالگي يك سال خيلي مخصوصي است. از آن سالهايي است كه آدم تكليفش با خيلي چيزها روشن مي شود. مثلا با اينكه زندگي همين است كه هست. كورت ونه گات جونيور اگر بود مي گفت "آري رسم روزگار چنين است" كه البته اينرا خود خود ايشان نگفته است بلكه آقاي بهرامي كه مترجم سلاخ خانه شماره 5 است از قول ايشان گفته است. خود ايشان گفته است "So it goes." كه اگر مي خواستم با حروف فارسي بنويسم، آخرش بي ادبي مي شد.

آدم 5 سالش كه هست فكر مي كند كه بزرگ كه شد دانشمند مي شود و دواي مخصوص سوپرمن شدن را اختراع مي كند و مي خورد و سوپرمن مي شود و هي هر روز كره زمين را از دست آدمهاي بد نجات مي دهد. 15 سالش هم كه هست خيال مي كند بزرگ كه شد براي خودش كسي مي شود. كاري مي كند ، اصلا جهان را تغيير مي دهد، يك چيزهايي را كشف مي كند، يك حرفهايي مي زند، مي نويسد، مي نوازد ، كه دنيا را تكان مي دهد. 25 سالش كه شد فكر مي كند هنوز وقت هست، فكر مي كند كه تا اينجا همه اش مقدمه بوده براي اينكه يك كار خيلي مهم بزرگي بكند، براي خودش آدمي بشود.
35 سالش كه مي شود مي داند كه از اين خبرها هم نيست.

بخصوص اگر به اندازه آقاي ب تند رفته باشد. تمام زندگيش كارش اين بوده باشد كه امتياز جمع كند، افتخار بيافريند، انواع تقديرنامه ها را به در و ديوارش بزند، هر كجا كه فكر كنيد سركي كشيده باشد، پروژه هايي را انجام داده باشد كه فراتر از آرزوي حرفه اي خيلي هاست، عناويني را گرفته باشد كه از دور براي حيلي ها فراتر از روياست.

اما حتي يك نفر آقاي ب هم وقتي 35 سالش مي شود مي داند كه همه اينها ، خيلي چيز خاصي هم نيست. مي فهمد كه مسابقه عنوان و تقدير نامه و اينها آخرش حوصله سر بر مي شود. مي رسد به اينكه هيچ پروژه اي به هيجانش نمي آورد. هر چقدر بزرگ و پيچيده كه باشد. حتي يك نفر آقاي ب هم مي داند كه الباقي زندگي همين است، گيرم كه چند تايي عنوان و چند تايي تقديرنامه به تالار افتخاراتش اضافه مي شود. 35 سالگي پايان هيجان است.

آقاي ب يك اصلي از اول نوجواني براي خودش داشته است : اينكه چنان زندگي كند كه هر لحظه اگر زندگيش تمام بشود بتواند نگاه كند و بگويد خوب زندگي كرده است، بگويد كه بهتر از اين نمي توانسته است. و تا اينجا به اصلش پايبند بوده است. گمانش هم اين است كه بعد از اين هم بماند. آقاي ب با انگيزه زيادي كار مي كند و زندگي مي كند و لابد بعد از 35 سالگي هم همينقدر با انگيزه مي ماند. اما يك چيزي هست كه از دست رفته است و آن هيجان زندگي است. قبلش آدم از ماهها قبل براي ديدن بوداپست يا پراگ هيجان دارد. بعدش مي داند كه وين هم يك جايي است شبيه بوداپست، گيرم قشنگ تر. مي داند كه سوييس هم يك جايي است شبيه بقيه اروپا، گيرم شيك تر از بعضي حاها و قشنگ تر از بعضي جاهاي ديگر. براي همين اگرچه خيلي خيلي چشم انتظار سفر پاييزه اش است، اما برايش هيجان ندارد. حتي وقتي كه مي داند كه كنفرانسي كه هر سال مي رود، امسال قرار است در داووس سوييس باشد، وقتي كه فكر كند كه روي صندلي اي مي نشيند كه موثرترين سياستگذاران اقتصادي دنيا نشسته اند.

آقاي ب مي داند كه چرا بعضي ها بانجي جامپينگ مي كنند، مي داند كه چرا بعضي ها مي روند به اكتشاف قطب. تاثير 35 سالگي است.

2011-03-31T22:06:00.002+04:30

چهارصد و يك
---------------------
1- اين چهارصد و يكمين پست اين بلاگ است. تقسيمش اگر كنيم به سالهايي كه اين وبلاگ بوده است، مي شود تقريبا ماهي سه پست. زمانهايي بوده كه پست هاي اين بلاگ بيشتر از اينها بوده. ماههايي هم بوده مثل اين دوره كه زنگار بر آن نشسته.

2- روزگاري بوده كه نوشته هاي اين بلاگ سياسي بوده، روزگار هم بوده كه ادبي بوده. قصه هم در آن نوشته شده، قصه هايي مثل "خاك" يا مثل قصه هاي تات و صيدا. موجودات خيالي هم در آن كم نبوده اند از آاااو گرفته تا هشتارزتپ.

3- روزگاري هم به بحث گذشته است، از بحث درباره آموزش ديني به كودكان گرفته تا بحث درباره شبه علم و درباره هوميوپاتي. از قضا همين اخيرا كتابي خواندم به نام Bad Science از آقايي به نام Ben Goldacre.
اين آقاي بن گولدكر يك وبسايت هم دارد كه آدرسش هست : Badscience.net
( حواستان به حرف اول اسم ايشان هم كه هست؟ حرف اول اسم كتابشان چي؟)

4- اين وسط ها دوست عزيزي از ماجراي خاتمه جهان در 2012 هم پرسيده و سفارش يك پست در اين باره داده. راستش، يك جستجوي كوتاه آقاي ب به اين نتيجه رسيد كه كلي سايت فارسي و انگليسي قبلا در اين مورد نوشته اند و در نتيجه نوشه ايشان ديگر خيلي تكراري مي شود.
اما خلاصه امر اينكه مبناي اين حرف اين است كه تقويم ماياها در اين روز به آخر مي رسد. آنوقت قرار است كه خورشيد فوران كند و يك سياركي هم به زمين بخورد و الخلاص. يك مدعياتي درباره تغيير زاويه گردش زمين و عوض شدن جاي قطب شمال و جنوب مغناطيسي و اينها هم در كنارش هست.
اما خلاصه اينكه چرا نگران نباشيم هم اين است كه اولا ماياها انقدرها هم كه خيال مي كنيد در تقويم كارشان درست نبوده است. يك تقويم مذهبي داشته اند كه سالي 260 روز بوده، يك تقويم عمومي هم داشته اند كه سالي 365 روز بوده، يك تقويم هم داشته اند كه بر مبناي حركت سياره ناهيد بوده. سال كبيسه هم نداشته اند و در نتيجه تقويمشان هم چهار سال يكبار، تقريبا يك روز اشتباه مي شده. جهت مقايسه، تقويم جلالي كه صدها سال پيش در ايران تنظيم شده هر چند هزار سال يكبار يك روز اشتباه مي شود.
در نتيجه اينكه فكر كنيد كه اگر ماياها گفته اند كه فلان روز فلان اتفاق مي افتد، حرفشان درست بوده، خيلي هم بر مبناي درستي استوار نيست.
دومين موضوع هم اينكه با پايان رسيدن يك دوره تقويم مايايي دليل نمي شود كه دنيا هم به پايان برسد. همانطور كه با پايان يك سال شمسي يا يك سال قمري اتفاق خاصي براي دنيا نمي افتد. فرداي پايان آن سال، سال جديد شروع مي شود. بعد از پايان دوره 13 ام تقويم مايايي هم، دوره چهاردهم شروع مي شود.
(در ضمن بايد يادآوري كنم كه اصلا بين مايا شناس ها اختلاف هست كه نابودي دنيا در آخر دوره 13 ام انجام مي شود يا دوره 20 ام. فرقشان كلي هزار سال است. بعد هم اينكه در اين روز دنيا به پايان برسد هم هيچ جايي در متون مايايي نيست، يك نفر از اينهايي كه فرقه درست مي كنند براي خودشان همين چند ده سال پيش اين ماجرا را از خودش درآورده.)
قضاياي كيهان شناسي اش شامل اتفاقات خورشيد و برخورد سيارك و اينها هم كه لابد لازم نيست توضيح بدهم كه چقدر پرت و پلاست.

5- اما يك چيزي هست كه بد نيست ته بحث هاي قديمم اضافه كنم. هر كسي كه من را مي شناسد مي داند كه من عاشق اعدادم. (ماشين حساب آقاي ب كه يادتان نرفته؟) اما يك چيزي را هم بايد درباره اعداد بگويم : هيچ عددي شرافتي بر عدد ديگر ندارد. رابطه مشخصي هم بين اتفاقات جهان با اعدادي كه براي انسانها معني دارند هم وجود ندارد. مثلا اينكه عدد 1000 براي اين براي ما انسانها مهم است كه ده تا انگشت داريم و در نتيجه در مقياس ده دهي مي شماريم. هيچ دليلي وجود ندارد كه چون ما ده انگشت داريم، فلان اتفاق در سال 2000 بيفتد. ( يا مثلا عمر دنيا 3000 سال باشد يا اينكه جهان در روز 13 ميليونيم خاتمه پيدا كند.) همچنين هيچ دليلي هم وجود ندارد كه چون سال سي و سوم انقلاب است بياييم و سي و سه تا پروژه در هر شهر تعريف كنيم. شايد يك شهري احتياج به سي و چهارتا پروژه عمراني داشت و آن يكي مشكلاتش با اجراي بيست و هفت تا پروژه هم حل مي شد. اين تعميم دادن به اعداد ختم نمي شود. خيلي عادي است كه برداريم و عادات و صفات انساني را به چيزهايي نسبت بدهيم كه هيچ ربطي به آن ندارند، مثلا اينكه چه دليلي دارد كه براي پروردگار همان صفاتي را قايل بشويم كه از بودنشان در انسانها خرسند مي شويم. فرض كنيد كه كامپيوترها تصميم بگيرند كه در مورد خالقشان، يعني ما، فلسفه پردازي كنند. فكر كنيد چه صفاتي را برايمان در نظر مي گيرند. بعد فكر مي كنيم كه مثلا چون ما آدمها حافظه داريم، آب مقطر و قرص شكر هم حافظه دارند و چون ما از موسيقي موتزارت لذت مي بريم، لابد بايد بگونيا هم با موتزارت بهتر رشد كند.

6- روز آخر كاري قبل از عيد، به خانه كه مي آمدم، ايده اي براي يك شعر عاشقانه داشتم. فكر مي كردم از سفر كه برگردم مي نويسمش. وقتي برگشتم يادم رفته بود.

7- مي خواستم در تعطيلات كار كنم. نكردم. خوردم و خوابيدم و فيلم ديدم و كتاب خواندم و هويج پلو و باقالي پلو و اينجور چيزهاي خوشمزه پختم..

2011-03-07T17:39:00.001+03:30

1- چند روز است به سرم افتاده كه يكجور رب فلفل دلمه درست كنم. فعلا فكرم اين است كه فلفل دلمه باشد و پياز و شايد كمي هم گوجه فرنگي كه پخته بشود و مخلوط شود. لابد نمك هم مي خواهد. شايد چند قطره اي هم ليمو ترش.
بعد فكر مي كنم كه لابد بايد بشود گوشت تكه اي پخت و غرقش كرد در اين مثلا رب. لابد بايد بشود يك كفه نان ذرت درست كرد و يك كمي پوره لوبيا و شايد هم بشود كه يك اسم آمريكاي لاتيني هم رويش گذاشت. گمانم فعلا فرصت درست كردنش نشود. بعدترها، شايد يكي دو ماه ديگر درستش مي كنم و مي گويم كه چه مزه اي شد.
معلوم است كه دلم هيجان مي خواهد. كارهاي تازه مي خواهد، معلوم است كه نزديك عيد شده، كه من ديگر كشش ندارم و نمي توانم همين چند روز باقي مانده را هم دوام بياورم.

2-بعضي چيرها را با بحث نمي شود عوض كرد، بايد نسل عوض بشود. يكيش بحث برابري زن و مرد. من گمان مي كنم كه تا زماني كه اكثريت مردم (حتي مردم طبقه متوسط) از خانواده هايي آمده اند كه پدرشان سطح سواد بالاتري داشته، موقعيت اجتماعي بالاتري داشته، درآمد اصلي خانواده را او تامين مي كرده، سخت است جا افتادن اين بحث. كسي كه در خانه اش ديده كه پدرش دكتر متخصص است و مادرش ديپلمه خانه دار، كسي كه هميشه ديده كه پدرش و دوستانش درباره پروژه هاي بزرگ ملي صحبت مي كنند و مادرش و دوستانش درباره شيوه هاي بارگزاردن آش رشته، يك جايي آن اعماق ذهنش به عدم تساوي معتقد مي شود. با بحث و مطالعه و اينها هم درست نمي شود.
من در خانه اي بزرگ شدم كه پدر و مادرم به يك اندازه تحصيل كرده بودند، به يك اندازه كار مي كردند و مي كنند. هر دويشان نقش اجتماعي پر رنگي داشتند و دارند. من هيچوقت در خانه اين تفاوت را حس نكردم، برايم فرض اول، تساوي بود.
فكر مي كنم براي آنكه تساوي جنسيتي برقرار شود، بايد يك نسل بگذرد، نسل بعدي ما بيايد كه مادرهايشان تحصيل كرده اند و شاغل. آن نسل بعدي نگاهش به زن متفاوت خواهد بود از نگاه نسل قبل از و از نگاه ما.

3- هميشه اين موقع سال كه مي شد، انقدر كار داشتيم كه فرصت سر خاراندن هم نبود. همينكه ما وقت سر خاراندن داريم يعني اينكه مملكت در ركود است. در بد ركودي است

4- هيچكس نگفته بود كه دير به دير نوشتن انقدر سخت تر از زود به زود نوشتن است.

2011-01-26T22:26:00.003+03:30

1- پيش مي آيد كه آدم بلاگر را باز كند، بي آنكه بداند كه چه مي خواهدبنويسد، اصلا مي خواهد بنويسد يا نه. پيش هم مي آيد كه آدم مي داند كه چه مي خواهد بنويسد، مي داند كه مي خواهد بنوديسدش، اما يا بلاگر دم دستش نيست، يا اينكه اصلا بي هيچ دليلي نمي نويسد.

2- اصلا همين "بي هيچ دليلي" دليل خيلي از كارهاست. آدم خيلي از كارها را بي هيچ دليلي انجام مي دهد يا انجام نمي دهد. گيرم اينكه بعدها سعي كند يك دليلي برايش بتراشد.

3- ديروز يكنفر كه از قضا از اساتيد عرفان كيهاني است تلاش زيادي كرد كه آقاي ب را به راه راست عرفان حلقه كيهاني راهنمايي كند. حتي به او مژده داد كه خانه مادر يكي از اساتيدشان نزديك ما است و آن استاد مي تواند بيايد و به ما درس بدهد. انگار كه مشكل ما براي اينكه هنوز به عرفان حلقه نپيوسته ايم اين بوده است كه خانه مادر استاد عرفان نزديك ما نبوده است.

4-ماجراي بنزن هم هست : اگر راست باشد كه 5 درصد بنزين مصرفي ما بنزن است، واي بر ما، همه مان از سرطان خون مي ميريم. فقط جنتي مي ماند.

5- دو هفته هم هست كه مي خواهم بنويسم درباره مرد سي و چند ساله. تقصير نوشته خانم شين است و آن چيزي كه درباره زن سي و چند ساله نوشته ( در خانواده ما مي گويند زن هيژده سال و چند ساله). تقصير بحثمان با همكاران در مورد اينكه ساندويچ هاي پدر خوانده قبلا ها خوشمزه تر بود هم هست. خلاصه حرفم هم اين است كه آدم در يك سني كم كم شروع مي شود كه از دنيا كمتر تعجب كند، كمتر چيزي برايش تازه باشد. هر چيزي برايش شبيه يك چيزي است كه قبلا تجربه كرده. بعد مزه ها شروع مي كنند به كمرنگ شدن، بوها، تصاوير، اصلا شاديها ، همه شان كمرنگ مي شوند. موسيقي هم ديگر آنطور آدم را نمي گيرد.

6- يك چيز ديگر هم هست كه بايد مي نوشتم، يك خواب كه چند روز پيش ديدم، از اينكه جمهوري اسلامي رفته است. تا چند روز بعدش خوشحال بودم، با اينكه خواب بود. با اينكه ، صبح كه بيدار شدم، از پنجره ديدم كه روي تپه اوين برف نشسته، سمت ديگر تپه، كساني كه فخر يك ملت اند در سرما بودند. اما باز هم از يك تصوير، از يك خواب، شاد بودم.

7- گودر يك ماده مخدر است.

8- در ادامه 5 : كم كم زماني مي رسد كه آدم فكر مي كند كه ديگر هيچ حرف تازه اي براي گفتن ندارد. كه هرچه فكر مي كرده گفته، هرچه فكر مي كرده كه ارزش گفتن دارد گفته. بعد زمان تعطيل كردن وبلاگ مي رسد.
ده سال پيشتر، زمان شبكه پيام، به اين رسيده بودم كه ديگر تجربه كردنم از زبان و آواهاي دروني اش كافي است. آن موقع اين را نوشته بودم كه مثلا خداحافظي اي باشد از تجربه هاي زباني اي كه شبيه شعر بودند:

بدرود
=================================
مرد_ مرده‌ را
به‌ مرداب‌_ مرده‌ تر از او
دفن‌ مي‌ كنم‌.
ماه‌ را بدرود مي‌ گويم‌.
شـب‌ را بدرود مي‌ گويم‌.
بدرود.

شعر كلامي‌ بود كه‌ بر دهان‌ خشكيده‌ مرد_ مرده‌ جاري‌ بود.
و ماه‌ بوسه‌ اي‌ بود بر لبان‌ سپيد او.

قلم‌ را مي‌ شكنم‌
كاغذها را پاره‌ مي‌ كنم‌:
همه‌ بوي‌ او را مي‌ دهند
بوي‌ مرگ‌
بوي‌ شعر_ مرده‌
ماه‌_ مرده‌

هم‌ شعر را بدرود مي‌ گويم‌
هم‌ ماه‌ را.
بدرود.

صبح‌ بر مي‌ دمد.
من‌
-ناچار-
بيدار مي‌ شوم‌.

بدرورد.

79/1/12

بعدترش البته باز هم نوشتم. اينجا را هم هنوز مي نويسم. گيرم دير به دير .

9- بايد يك روزشمار بزنم بالاي ميزم. كه حواسم باشد كه عيد مي رسد. كه سال شوم 89 تمام مي شود.

2010-12-25T12:31:00.002+03:30

شماره هاي آقاي ب
----------------------

2- آقاي ب در دوران كودكي عاشق عدد 2 بود. از آن بيشتر عاشق عدد 22 بود كه دو تا 2 داشت. اما عدد 222 آنقدرها هم برايش مهم نبود.

2- آقاي ب تمام اتفاقات مهم زندگيش به عدد 2 بيربط هستند. مثلا اينكه در روز دوم از ماه دوم از سال 2 هجري به دنيا نيامده.در 22 سالگي زن نگرفته و 2 زن و 22 بچه ندارد. نفر دوم كنكور نشده است، خانه اش 2 خوابه نيست و الخ. تنها چيزي كه به اين عدد مربوط مي شود اين است كه دو تا از بهترين دوستانش هر كدام دو تا بچه دارند.

2- آقاي ب اين روزها خيلي نگران است. به اين نتيجه رسيده كه مسئولان امور حتي از آنچه كه فكر مي كرد هم كمتر مي فهمند. نتيجه اش هم با عرض تاسف اين خواهد شد كه اوضاع اقتصادي از ايني كه هست هم بدتر خواهد شد. لااقل آمارها در حرفه آقاي ب كه خيلي خيلي نگران كننده است.

2- آقاي ب اين روزهاگرفتار شده است در چند تايي كتاب كه خواندنشان سخت است، از آنهايي كه پيش نمي روند، به ضرب و زور دو سه صفحه مي خواند و كنار مي گذاردشان. يكي شان امروز صبح تمام شد. حالا مي خواهد بجايش يك چيز خواندني و شيرين بردارد، از آنهايي كه آدم راحت صفحه مي زندشان، راحت ميخواندشان، بلكه به ضرب شيريني اين كتاب، الباقي را هم بخواند.

2- آقاي ب هنوز دلش به هر بهانه اي پر مي كشد به آنروز كه مي آيد. آنروزي كه هوا سبك مي شود و خنده به اين شهر بر مي گردد.

ميان ماندن و رفتن

2010-11-12T22:47:00.002+03:30

ميان ماندن و رفتن
--------------------
1- من مصداق رطب خورده و منع رطب ام. در حقيقتش مصداق رطب نخورده وتبليغ رطب.
تقريبا به همه توصيه مي كنم كه از ايران بروند. براي خيلي ها سخنراني هاي قرائي مي كنم درباره اينكه چرا رفتن به نفعشان است، چرا ماندن در اين كشور در اين اوضاع كار درستي نيست. همه دوستاني را كه ترديد دارند ميان ماندن و رفتن تشويق مي كنم كه بروند.
با اين وجود، خودم مانده ام و هيچ قصدي هم براي رفتن ندارم.

2- ماندن من، مثل ماندن اميرحسين تلخ مثل عسل حماسي نيست. واژه هاي جذاب تعريفش نمي كنند.

3- بخشهاييش با امير حسين يكي است، مسئله عادت به اين شهر و به اين مردمان و توانايي در بكار بردن اين زبان و دانستن ريزه كاري هاي اين فرهنگ. وابستگي به نقاطي كه خاطرات انسان را مي سازند. وابستگي به روزها، خيابانها، درك مشكلات و آرزوها. اما براي من آنقدر ها هم اين چيزها حماسي نيستند. مهم است برايم كه به اين زبان خوب مي نويسم و خوب صحبت مي كنم و به هيچ زبان ديگري به اين خوبي مسلط نيستم. مهم است كه به يك نگاه مخاطبم را مي شناسم، از نام دبيرستانش مي فهمم چطور آدمي است، از تك كلمه هايي كه استفاده مي كند تمام تاريخ زندگيش را حدس مي زنم، اما اين همه ماجرا نيست.

4- حقيقت اين است كه مطلوب فرهنگي من با جريان رايج فرهنگي ايران نزديك نيست. گمانم فرهنگ مطلوب من بيشتر اروپايي باشد. موسيقي، ادبيات، نقاشي، روش زندگي، شهرسازي و سر جمع، محيط عمومي شان بيشتر به مزاج من خوش مي آيد. راستش اخيرا حتي كتابهايي كه به زبانهاي ديگر مي خوانم بيشتر از كتابهايي شده است كه به فارسي مي خوانم.

5- منظورم اين نيست كه مثلا تي اس اليوت را بهتر از مولوي مي فهمم يا بيشتر دوست دارم. بديهي است كه زبان و ادبيات خودم را خيلي بهتر درك مي كنم، با اينها خيلي بهتر رابطه برقرار مي كنم.

6- چيزي كه توكا خيلي به وضوح گفته بود هم هست : در اينجا من مجرم ام. كتابي كه من مي خوانم ممنوع است، موسيقي اي كه گوش مي دهم، معاشرتي كه دارم، اصلا همين وبلاگم را هم بعضي سرويس دهنده ها فيلتر كرده اند.
اين مجرم بودن دائمي، اين فرار دائمي از فضاي متخاصم عمومي به فضاي امن خصوصي، آدم را خسته مي كند، آزرده مي كند.

7- آنهايي كه من توصيه شان مي كنم به رفتن، كساني هستند كه سخت كار مي كنند تا زندگي متوسطي داشته باشند، كارمند هستند و احتمالا هميشه كارمند مي مانند. توصيه شان مي كنم به اينكه بهتر است در آنجا متوسط باشند تا اينجا، آنجا كارمند باشند تا اينجا. آنجا اجاره نشين باشند تا اينجا.

8- برعكس، آنهايي كه فكر مي كنم بايد بمانند، آنهايي هستند كه در كارشان براي خودشان كسي هستند. كارآفرين هستند، متوسط نيستند. كساني كه من فكر مي كنم كه اگر بروند، مجبورند آنجا متوسط باشند.
منظورم اصلا اين نيست كه تمام كساني كه مي روند، متوسط مي شوند. اطراف من پر است از كساني كه رفته اند و در بهترين موقعيت ها قرار گرفته اند. مدارج عاليه علمي دارند و درآمد هاي خوب.
اما مقايسه كه مي كنم، بين آنهايي كه نسل قبل رفته اند و آنهايي كه مانده اند، بين رفته ها آدم سرخورده بيشتر مي بينم.

9- براي خود من رفتن حتي جزء گزينه هايم براي روز مبادا هم نيست. فكر مي كنم كه آن روز مبادا بدتر از دوران انقلاب و جنگ وموشك باران كه نمي شود.

10- من مي مانم چون تمام چيزهايي كه مي خواهم بدست بياورم را يا دارم، يا مي دانم كه چطور مي توانم بدست بياورم. هيچ كجاي ديگر دنيا نمي توانستم در جايگاهي باشم كه هستم. (شما بگوييد يك چشمي در شهر كورها)

11- اصل ماجرا به همين سادگي است. مي توانم بيايم و جمله بهنود را نقل كنم كه "ما مي مانيم، اينجا خانه ماست، به دعوت كسي نيامده ايم كه به عتابش برويم" و نقل كنم از اينكه روز 25 خرداد چه حالي داشتم. نقل كنم كه چه همه چشم انتظار آن روز هستم كه مي آيد و چقدر، با هيچ چيزي عوضش نمي كنم اينرا كه آنروز در اين شهر باشم . راستش، اينها هم هست. اما همه ماجرا نيست.

12- ما دوپاره شده ايم بين ماندن و رفتن. نه اينجايي هستيم و نه آنجايي. چه برويم و چه بمانيم، هيچ كجا خانه ما نيست.

13- مگر اينكه آنروز بيايد و باز اين خانه، خانه ما بشود.

2010-10-17T21:42:00.001+03:30

دستم به نوشتن نمي رود.
مانده ام تا غمش كهنه شودشايد باز نوشتنم بيايد.
اما هنوز مچ خودم را مي گيرم كه يك گوشه زير لبي نامش را ميگويم و اشك مي ريزم.

2010-09-07T11:17:00.004+04:30

صاحب عكس فوق در تاريخ 22 شهريور 1373 وارد زندگي من شده است. چند ماهي بعدترش هم در قلبم خانه كرده
نامبرده داراي لبخند ظريفي مي باشد كه من را آب مي كند و با همه سادگي صورت و رفتارش، گاهي عشوه هايي مي ريزد كه دل آدم غنج مي زند.
صاحب عكس فوق يكبار وقتي كه مي خنديد سرش را آرام از اين طرف به آن طرف و از آن طرف به اينطرف آورد. و يكبار هم وقتي كه از پنجره، طوفان را نگاه مي كرديم، سرش را روي شانه من گذاشت.
صاحب عكس فوق، موهايي مشكي دارد و چشماني عسلي. گونه هايش هم برجسته است.

چنانچه ايشان را جايي خارج از قلب من ديديد، لطفا ايشان را به قلب من برگردانيد و مژدگاني دريافت كنيد.

يك وارياسيون از اين.

ته حلق علي فرنود

2010-09-04T20:48:00.001+04:30

اين پست به ته حلق علي فرنود تقديم مي شود.

هيچوقت كساني را كه مي نشينند بارها و بارها فيلم عروسي شان را مي بينند، نمي فهمم. براي من عروسي يك مراسم اجباري بود كه اگرچه خوش گذشت، اما تنها يك نصفه روز بود از سالها و سالها زندگي مشتركي كه همه اش خيلي خيلي خوش گذشته است.

بعد به كل معتقدم كه فيلم عروسي مزخرف ترين چيزي است كه مي شود ايجاد كرد و كلا فيلمبردار و عكاس عروسي خلق شده اند براي اينكه عروسي را به آدم زهر كنند. در ضمن جهت اطلاع جوانان مجرد يادآور مي شوم كه آن صحنه هايي كه مي بينيد عروس و داماد خيلي با محبت به هم نگاه هاي عاشقانه مي كنند و يك چيزي زير لب مي گويند، در اصل دارند زير لب به اجداد آقاي فيلمبردار فحش مي دهند. با ادبتر ها به جاي فحش مي گويند يك دو سه يك دو سه. آقاي فيلمبردار هم دارد يك نفس مي گويد: حالا عروس خانم به گل اش نگاه كنه و آقاي داماد تورش رو ناز كنه يا مي گويد : حالا هر دو بر گرديد و سرتون رو بالا بياريد و به هم نگاه كنيد و بخنديد. ما معمولا زياد به هم نگاه مي كنيم و زياد با هم مي خنديم، اما يك صبح تا عصر اگر آقاي فيلمبردار اين حرفها را تكرار كند آدم ديگر به كل هيچ خنده اش نمي آيد.

بيشتر از همه از اين حرص مي خورم كه قبلش صدبار به اقاي فيلمبردار گفته بودم كه نمي خواهم همه فيلم عروسي از مجلس رقص باشد، مي خواهم كه فيلمبردار بگردد توي مجلس و صورتها را بگيرد، خنده ها را ، دلم مي خواهد از همه مهمانها صحنه اي به يادگار داشته باشم. نتيجه هم همانطور كه انتظار داريد اين بود كه اقاي فيلمبردار كاملا حرف من را گوش كرد و تمام مجلس رفته بود روي يك چهارپايه و داشت از صحنه رقص فيلم مي گرفت. انقدر كه مادر عروس به كل در فيلم عروسي نيست. پدر و مادر داماد هم فقط يك لحظه كوتاه هستند.

يك چيز احمقانه ديگري هم كه توي عروسي ها هست اين است كه آقاي خواننده ( يا در مورد ما آقاي دي جي) هيچ ايده اي در مورد اينكه اين آهنگهايي كه مي گذارند چي هست ندارند، مثلا اينكه بيشترشان آن آهنگ كذايي جرج مايكل را مي گذارند براي تانگوي عروس و داماد، انگار نه انگار كه موضوع آن آهنگ خيانت است. آقاي دي جي عروسي ما هم به عنوان آهنگي كه آخر عروسي، بتركاند، آهنگ "برو ديگه دوست ندارم، اسمتو نمي خوام بيارم" را گذاشته بود. و البته آن موقع ها اين آهنگ مد بود ( بله ، خيلي قديمها بود، ما همسن آقاي جنتي هستيم) . بعد دوستان عزيز ما هم جمع شده بودند دور ما و حسابي داشتند مي تركاندند و آنجايي كه آهنگ مي گفت " آااااآآآااااا" آنها هم همه شان مي خواندند " آآآآآاااااا آآآآاااا". آقاي فيلمبردار هم رفته بودروي صندلي و از همان بالا وسط " آآآآاااآآآااا" زوم كرد ته حلق علي فرنود.

يك چيز ديگر هم كه مجردها بايد بدانند اين است كه فيلم عروسي دو نسخه دارد، يكي نسخه مونتاز نشده و خام وديگري نسخه مونتاژ شده كه آقاي فيلمبردار هرچه هنر دارد تويش ريخته و هي اين صحنه را به آن يكي فيد كرده و اين يكي را چرخانده و آن يكي را برده از وسط يك گل سرخ در آورده و وسطش يك دانه زنبور مي آيد و يك نوشته مي آورد كه پيوندتان مبارك و از اين چيزها. بعد آقاي فيلمبردار از ته حلق علي فرنود خوشش آمده و آخر نسخه مونتاژ شده از فيلم عروسي ما، هي زوم مي كند ته حلق علي و دوباره مي آيد بيرون و دوباره زوم مي شود ته حلق علي فرنود، صدبار. بعد علي فرنود مي گويد "آآآااااآآاااا" و كلي خوش است.

اين بود انشاي من در مورد علي فرنود.
آقاي فرنود، تولدت مبارك. هميشه مثل تصويري كه ازت جاودانه شده سرخوش باشي.

2010-08-16T20:30:00.000+04:30

نكند اين همه خبر جورواجور كيوان صميمي را از يادمان ببرد.

يك ميليارد دلار يعني چقدر؟

2010-08-09T07:36:00.004+04:30

يك ميليارد دلار يعني چقدر؟
--------------------------------
اينطور هم نيست كه ماشين حساب اقاي ب كلا رفته باشد توي گنجه و ديگر براي ابد بازنشسته شده باشد. ماجرا فقط اين است كه انقدر عدد هاي نامربوط زياد ارائه مي شود، كه اين ماشين حساب بنده خدا ديگر كشش اين همه فعاليت را ندارد.

اما اين روزهاي اخير ماجراي يك ميليارد دلاري كه ظاهرا جناب ملك فهد، به صورت نقد به آقاي خاتمي داده اند يك كمي دردسر ساز شده است.

ماشين حساب آقاي ب يك خاصيتي كه دارد اين است كه سريع به ويكي پديا وصل مي شود. در نتيجه به سرعت متوجه شده است كه بزرگترين اسكناس دلار موجود، صد دلاري است. ابعادش هم هست 156 ميليمتر در 66 ميليمتر.
ماشين حساب اقاي ب فرض كرده است كه يك دسته صد تايي صد دلاري نو يك سانتي متر ضخامت داشته باشد. در نتيجه حجم يك دسته صدتايي اسكناس صددلاري نو يك چيزي مي شود از رده 100 سانتي متر مكعب.
آقاي ب يك عدد كيف سامسونت سايز استاندارد دارد كه ابعادش هست 45 در 30 در 10 سانتي متر و در نتيجه حجمش مي شود 13500 سانتي متر مكعب
و در نتيجه يك سامسونت پر اسكناس صددلاري يك چيزي مي شود در حدود 1350000 دلار.
(و از همينجا نتيجه مي گيريم وقتي كه در فيلمها مي بينيم كه يك سامسونت پر دلار رد و بدل شده است، يعني يك معامله يك ميليون دلاري در كار است.)

براي حمل يك ميليارد دلار مورد نظر تقريبا 740 تا كيف سامسونت مورد احتياج است. با فرض اينكه هر نفر در هر دست يك كيف سامسونت پر پول نقد را حمل كند، 370 نفر براي اين كار لازم است. يعني اينكه يك ايرباس A300 پر آدم كه دست هر كدامشان دو تا سامسونت پول نقد باشد، تازه 50 نفرشان هم در هواپيما جا نمي شوند و بايد صبر كنند تا پرواز بعدي. خدا نكند كه قاطي اسكناس ها 50 دلاري و 20 دلاري داده باشند كه آنوقت بوئينگ 747 و ايرباس A380 هم براي حمل حاملان پول فتنه كفايت نمي كند.

2010-08-05T23:12:00.002+04:30

من روز شنبه را روزه مي گيرم.
هدفم هم صرفا همراهي است با زندانياني كه اعتصاب غذا كرده اند.
مي دانم كه تاثيري در چيزي ندارد. نه تاثير اجتماعي دارد و نه تاثير سياسي اما دلم مي خواهد فكر كنم كه چند ساعتي همراه آنها بوده ام.

منظورم اين نيست كه با اعتصاب غذا موافقم، بر عكس، فكر مي كنم كه وقتي سوي ديگر ماجرا مي خواهد كه ما نباشيم، بهترين عمل ما اين است كه سالم و سرزنده باشيم. به من اگر باشم، دوست تر دارم كه براي همراهي با آنان، آواز بخوانم، شادي كنم، بخندم. گمانم خنده هاي ما بيشتر خار چشمشان باشد تا گرسنگي مان.
اما راستش خنده ام نمي آيد.

اميدوارم تا شنبه كه بشود، پيام مير را بشنوند و اعتصابشان را پايان دهند. اميدوارم كه خانواده هايشان هم حرف مادر سهراب، پروين فهيمي و حرف زهرا رهنورد را بشنوند و اعتصاب غذايشان را ختم كنند.

قبل از اينها يك روز و نصفي در زندگي ام روزه گرفته ام. دوران كودكي.

از مير راضي ام. بيانيه هايش و پيامهايش و صحبتهايش هر روز پخته تر مي شود. هرچه حكومت غير انساني تر شده، انسانيت صحبتهاي مير بيشتر مي شود. حرفهايش به سمت طلب قدرت نيست. نمي گويد برويد و بميريد تا من قدرت را بگيرم. نمي گويد به زندان برويد، اعتصاب كنيد، اعدام شويد تا من پيروز شوم. آن روزي كه رايم را به نامش نوشتم، انقدر طرفدارش نبودم كه امروز، حتي شايد اعتراف كنم كه نگراني جدي و انتقاد جدي به ديدگاه هايش هم داشتم. امروز خوشحالم كه رايم را به نام او نوشته ام، خوشحالم كه سبز ام. پيامش براي خاتمه اعتصاب غذا فكر شده و زيبا و انساني بود. منظورم اين پيام است :

"باسمه تعالی

آزاد مردان زندانی! همه آزادی خواهان و حق طلبان پیام شمارا شنیدند و استواری شما را بر سر مطالبات انسانی و مشروع مشاهده کردند.

درود بر شما! ایستادگی شما گواه بر آن است که می توان بدن ها را به محبس کشید، اما نمی توان بر جان آن ها چیره شد.

عزیزان ملت و پیشتازان جنبش سبز! اکنون که پیام شما و خانواده های مبارزتان در سطح جهان و داخل کشور منتشر شده است، مردم نگران سلامتی شما به عنوان سرمایه های سبز کشورند. ما ازهمه شما درخواست می کنیم اعتصاب غذای خود را پایان دهید از مسوولان زندانها نیز می خواهیم که حقوق همه زندانیان را بر اساس همان قوانین و آئین نامه های ناقصی که وجود دارد، محترم شمارند و بیش از این آبرو و حیثیت کشوررا در پیش ملت های جهان در معرض حراج نگذارند.

میرحسین موسوی"

2010-08-04T11:58:00.003+04:30

مداد اتود طراحي براي خودم خريده ام. نه از اين اتودهايي كه دست همه بچه مدرسه اي ها هست، اتود با نوك2 ميلي متر. از اينهايي كه آرشيتكت ها دارند.
از بچگي، اين مدادها براي من خيلي جذاب بودند. هميشه دست پدر و مادرم بود. جعبه هاي نوكش هم كه كشويي باز مي شد براي خودش عالمي داشت. اينكه مدادتراشش هم پشت خودش بود، يا از آن بهتر، اين مدادتراشهاييش كه مي بستي به ميز و مدار را دورش مي گرداندي.
(يادتان نرفته كه : از دوراني دارم حرف مي زنم كه جا مدادي در دار يك چيزي بود در رده ماشين پورشه)

پيش از اينها، هر وقت مي خواستم تغييري در زندگي ام ايجاد كنم، خودكار جديد مي خريدم و دفترچه جديد. اينبار رفته ام و مداد خريده ام. از صبح كارم اين است كه فشارش مي دهم و نوكش ميايد بيرون دوباره فشارش مي دهم و نوكش را مي دهم تو.

تصادف هفته پيش متوجهم كرد كه بايد تغييري در روش زندگيم بدهم. اولينش اينكه مداد خريده ام. از اينهايي كه آرشيتكت ها دارند.

فكر مي كنم تقصير زبان برنامه نويسي بيسيك است كه ما از بچگي ياد گرفتيم.
همه اش Continue بود و Next بود و For.
يكدانه دستور نداشت كه Slow down, wait for a while, behold, enjoy.

بعد از اين، كمتر درگير هزار كار مختلف مي شوم. فكرم را انقدر درگير نمي كنم. بيشتر از وقتم لذت مي برم.

پ.ن. نگران نشويد، تصادف خاصي نبود، ترمز دستي ماشين را درست نكشيده بودم، ماشين را در سرازيري ول كردم به امان خدا و خودم رفتم جلسه. برگشتم ديدم ماشين نيست. ماشين بنده خدايي داغان شده بود، درب ميدان ميوه و تره بار هم به همچنين. ماشين من خسارت زيادي نديده بود.

2010-07-16T14:54:00.004+04:30

WANTED

اين يكي كه وسط عكس مي بينيد، منم.گمانم سال 59 بايد باشد. مراسم "فارغ التحصيلي" از مهدكودك پوپل. هماني كه بالاي گاندي بود.
اين دوتايي كه دو طرف من هستند، دوستان آن زمان منند. يكي شان نادر بزرگه است و يكي شان شيرين. فاميل هيچكدامشان را نمي دانم. جز اينكه بايد كلاس ميس آنا و ميس شهين بوده باشند و بعد هم ميس فائزه. بالماسكه سال قبلش، نادر بزرگه بتمن شده بود، شيرين پرستار، من هم دهاتي!
كسي اگر مي شناسدشان، يا ردشان را دارد كه كجاي دنيا هستند و چكار مي كنند، من را خبر كند لطفا.
دست بدست هم اگر همخوان كرديد تا شايد كس ديگري مي شناختشان، صواب دارد.

2010-07-14T08:13:00.003+04:30

عكس هاي دوست قديمي اي را در فيسبوك مي بينم. اول نمي شناسمش. وزن اضافه كرده، روي صورتش خط افتاده، بي رحم اگر باشم، مي گويم پير شده.
همه مان پير شده ايم، اين ماههاي اخير روزي نيست كه موي سفيد تازه اي كشف نكنم، گاهي در سر، گاهي ريش و گاهي هم بر سينه و شانه.
سالي كه گذشت سرعتش بيشتر هم شده، سال سختي بود.
اين مدت زياد ياد سالهاي جنگ مي افتم. گمان نكنم كه سالي كه گذشت و چند سالي كه مي آيد از آن سالها سخت تر و تلخ تر باشد.

آنچه در خاطر من است، همه آن سالهاي سخت و تلخ، براي من كه كودكي ام را مي گذراندم، سالهاي شيرين و خوشي بود. سفر زياد رفتيم، مهماني هم زياد بود.
پدر ها و مادرهاي ما قهرمان بودند. ديواري بودند بين آن همه سختي و تلخي بيرون و شادماني داخل خانه هايمان. قهرمانهاي دهه شصت به ما ياد دادند كه براي شادماني، عشق كافي است.

يك بي ام و 2002 داشتيم. آبي آسماني. آن زمانها براي خودش چيزي بود.
با معيارهاي امروز چيز بيخودي مي شد، كولر نداشت، راديو هم نداشت. پنجره هاي عقبش هم فقط كمي باز مي شد، بهترين سفرهاي زندگيم را آن سالها رفتم. دم تونل كندوان كه مي رسيديم، گردو مي خريديم. گردو را مي ريختند توي كيسه و نمك مي پاشيدند رويش، پوستش شور مي شد. گردو را كه بخواهي پوست بكني اولش بايد از وسط بازش كني، بعد دوباره نصفش كني، انوقت مي شود از يكجايي سمت داخل پوستش را گرفت و كند. بعد كه مي خوريش بايد انگشتت را هم يك كمي بمكي تا مزه اش شور شود.

مي پرسيد چرا بچه دار نمي شويد؟ چون قهرمان نيستيم.

2010-07-05T07:53:00.002+04:30

علا محسني يك فيلم مستند دارد به نام "شهر من پيتزا" كه قصه پيتزا را در شهر تهران نشان مي دهد. آمارهاي جالبي هم اول فيلم ارائه مي كند. من آمارهاي اول فيلم را دقيق يادم نيست، اما انقدرش را يادم است كه پيتزايي هاي تهران از كبابي هايش بيشترند. باورتان نمي شود، خودتان راه بيفتيد از خانه تان تا سر خيابان برويد و بشماريد.

قبل تر ها، پيتزاي پرملات دوست داشتم، دوست داشتم كه پيتزايم پر باشد از همه محلفات ممكن، از گوشت و پياز گزفته تا كالباس و سوسيس و قارچ و زيتون و فلفل دلمه و خلاصه هرچيزي كه گيرم مي آمد.
شايد واكنش ناخودآگاه من بوده به بچگي هايم.
بچه كه بودم، به تقريبا همه چيزهاي موجود در دنيا حساسيت داشتم، از شكلات و آجيل گرفته تا گوجه فرنگي و شير و كالباس و نوشابه. 10-12 سالي در زندگيم تقريبا هيچكدامشان را نخوردم، انقدر تا حساسيت ام خوب شد. در همه اين 10-12 سال، فقط پيتزاي پنير خوردم. تازه آن هم بدون سس گوجه.
لابد براي جبران اين سالها بود كه براي مدتها، پيتزاهاي خيلي پر ملات مي خوردم غرق در سس گوجه فرنگي.
اولين باري كه به ايتاليا سفر كردم، پيتزاهايشان به هيچ وجه به سليقه ام نمي خورد، يك تكه نان بود، پنير بود، و يك پر كالباس باريك. يك قيافه خيلي فقيرانه اي داشت انگار كه براي خانه كارمند آقاي اسكروچ پخته شده باشد.

يكي دو سالي است كه سليقه ام عوض شده. علاقمند شده ام به پيتزا به سبك ايتاليايي، پيتزاي ساده و باريك.
در تهران تازگي ها دارد مد مي شود، بهترينش را در رستوران بونو خورده ام در ظفر.

اما پيتزا كه رستوران رفتن نمي خواهد، كلا 10 دقيقه وقت آماده كردن مي خواهد و نيم ساعت هم وقت پختن. لازم هم نيست خيلي آشپز قابلي باشيد، اگر يك ذره سليقه داشته باشيد، پيتزا هميشه خوشمزه مي شود.

سر راه خانه، از يك نانوايي، يك شانه خمير بگيريد. (نانوايي اش اگر باگت فرانسوي باشد، نانتان تردتر در مي آيد، فقط بايد مواظب باشيد كه خيلي نازك پهنش كنيد ته ديس وگرنه زيادي قطور مي شود.)
از بقالي كنار نانوايي هم يك بسته كالباس فرد اعلا (پيشنهاد من فيله بوقلمون) و يك بسته قارچ و يك بسته پنير گودا بگيريد. پنير پارمسان هم كه لابد در فريز خانه تان داريد. اگر نداشتيد، بگيريد. دو سه تا گوجه فرنگي درشت قرمز و يك دسته ريحان هم از ميوه فروشي آن طرف نانوايي بخريد.
پيتزاي شما حاضر است، فقط بايد وقتي كه رسيديد منزل اولش يك ليوان آب هندوانه خنك براي خودتان بگيريد و بخوريد كه جگرتان تازه شود، بعد ديگر پيتزا حاضر است، كاري ندارد بجز اينكه گوجه ها را پوست بكنيد و رنده كنيد ( يا ميكس كنيد) و بريزيد توي يك ظرفي كه بجوشد، نمك و فلفل و يك ذره آويشن و يك ذره نعنا خشك هم بزنيد، ريحانها را هم پاك كنيد و بشوريد و يك مشته از آنها را خورد كنيد و بريزيد توي همين ظرف. بگذاريد بحوشد تا يك جور رب گوجه رقيق گيرتان بيايد.
سيني فر را با يك عدد فويل آلومينيوم ضخيم بپوشانيد و فويل را چرب كنيد. از اين فويل هاي نازك دوزاري نخريد. اصلا به كل جنس دوزاري نخريد. بخصوص وقتي كه بحث شكم است. من اصلا مي پرسم: وقتي كه بحث كف پايتان است، مي رويد سراغ كفشي كه جنسش فلان باشد و ماركش بهمان، انوقت درمورد خوراكي كه قرار است برود وسط وسط شكمتان، هر مزخرفي را مي پذيريد؟
خمير نان را به صورت يك لايه خيلي نازك پهن كنيد روي فويل. فر را هم كه قبلا روشن كرده ايد و گرم شده است. بعد اين رب رقيقي را كه درست كرده ايد بدهيد روي نان، يك مقدار جزئي از پنير گوداي رنده شده تان را بريزيد رويش، يك مقدار پودر پنير پارمسان هم بدهيد.
قارچها را هم كه لابد شسته ايد و ورقه ورقه هاي ضخيم كرده ايد و يك مقدار جزئي گذاشته ايد كه در آب خودش با يك مقدار نمك بپزد ( جزئي ها، قارچهاي بيچاره را خشك نكنيد). قارچها را مي چينيد روي پيتزا و ژامبون فيله بوقلمون را هم مي چينيد رويش، بعد الباقي پنير را ميريزيد و مي گذاريد توي فر. نانش كه خوب پخت، چند دقيقه اي از بالا حرارت مي دهيد كه برشته بشود.
مي پرسيد الباقي ريحانها را چكار كنيم؟ با پيتزا بخوريد.
هر سوال ديگري هم كه داشتيد، به اين پست ميرزاده خانم مراجعه كنيد.

چند تا هم نكته : تازه وقتي كه اين نيمچه رب گوجه را به پيتزا بزنيد مي فهميد كه چرا ايتاليايي ها به پيتزايشان سس گوچه فرنگي نمي زنند. چونكه پيتزا خوب به اندازه كافي گوجه فرنگي دارد. بعد هم اينكه پيتزا اصلا به پنيرش زنده است، بيخود تنبلي نكنيد كه از اين پنير پيتزاهاي زنده شده كه به لعنت خدا نمي ارزد بريزيد روي پيتزا و خرابش كنيد. پنير خوب استفاده كنيد. (يادتان نرفته كه، قرار است برود داخل شكمتان، جاي خيلي عزيزي است)
لابد حواستان هم هست كه اگر بازيليكوم گيرتان آمد، اصلش قرار است بجاي ريحان از آن استفاده كنيد.

2010-07-03T14:22:00.002+04:30

دستم خودم نيست، جوش كه ببينم سرش سفيد شده مي خواهم سوزن بزنم خاليش كنم.
بديش اين است كه اين قضيه فقط در مورد جوشهاي خودم نيست، روي صورت ديگري هم كه باشد، باز مي خواهم سوزن بزنم و خاليش كنم.
آنوقت امروز نشسته ام كنار دست يكي از همكاران كه دارد توضيحي درباره نقشه اي مي دهد و من تمام فكرم پيش جوشي است كه روي لپ اش دارد. دستهايم را پشت صندلي قفل كرده ام به هم كه نرود سراغ سنجاق ته گرد روي تابلو جلوي رويم.

فقط جوش نيست كه، پلاستيك لاي صندلي هم هست. روي صندلي كه مي نشينم بايد پلاستيكش را بكنم، بدم مي آيد كه تكه هاي پلاستيك لاي درزهاي صندلي مانده است. كاري ندارم كه جلسه چيست، با كيست، همان وسط بحث، يك دستم (يا گاهي دوتايشان) به پلاستيك هاي مانده لاي درزهاي صندلي است.
آنوقت يك جايي جلسه مي روم ، لااقل هفته اي دو سه بار ، براي 5 سال اخير. باز يكي در ميان پيش مي ايد كه روي صندلي اي بنشينم كه بعد اين همه مدت رفتن و آمدن من هنوز پلاستيك دارد. به فكر افتاده ام كه لابد يك نفر (شايد هم يك جن خبيث) عصر ها بعد از جلسه دوباره برمي دارد اين پلاستيك هايي كه من كنده ام را فرو مي كند در درز صندلي.

2010-07-01T08:30:00.002+04:30

شده ام از اينها كه مدام با هر چيزي ياد خاطرات مي افتند و نوستالژيك مي شوند.
امروز، اولين فرزند از نسل بعدي خانواده ما كنكور دارد. يكي دو هفته است كه يادش هستم كه لابد چه روزهاي سختي دارد.

زمان ما كنكور دو مرحله اي بود، مرحله اولش سخت بود، ادبيات و ديني و عربي داشت كه لااقل ديني و عربي اش هيچ جوري در كله من نمي رفت.
روز قبلش رفته بودم سوپر گلشهر ( كه جاي سوپر جردن باز شده بود آن سالها) و از آن دكه آخر سوپر براي خودم دو تا نوار خريده بودم. يكيش را يادم هست كه يك كنسرتو كلارينت بود از موتزارت.
آن موقع ها تمام شب موسيقي بالاي سرم روشن بود. شب كنكور زود رفتم خوابيدم و اين نوار را گذاشتم كه تا صبح بخواند.
صبحش سر كنكور فكر مي كنيد چه آهنگي توي سر مي مي چرخيد ؟ Join the Joyride از Roxette كه فكر كنم دو بار هم گوشش نكرده بودم بسكه آهنگ مزخرفي بود.
بعد من هي تست مي زدم و هي زير لبي مي گفتم Come on join the joy ride, be a joy rider.
بعد به خودم لعنت مي كردم كه اين آخر چه آهنگ مزخرفي است افتاده توي سرم.

فردايش رفتيم كوه، كلي هوار زديم. شهرام هم برايمان صداي كلاغ عرب در آورد، كلي خنديدم.

2010-06-28T08:06:00.000+04:30

در دوره اي از زندگيم، زبان بخش كليدي تفكر من را شكل مي داد. انديشيدن به اينكه زبان چيست، ارتباط آن با تفكر چيست، ارجاعات درون متني چيستند و اينجور چيزها.
فراوان نقد ادبي نوشتم در آن دوران و در كنار آن، تمرينهايي مي كردم از اينكه قابليتهاي زبان را چگونه مي توان به كار گرفت.نقدها و تمرينهايي كه بعضي شان در شبكه پيام آن دوران ارائه شد.
براي من اين تمرينها، اتودهاي زباني بود، شايد به تعداد انگشتان يك دست هم چيزي ميانشان نيست كه دلم بخواهد نامشان را شعر بگذارم.
اتودهاي زباني، بازيهايي بودند كه من با واژگان مي كردم، براي درك قابليتهاي آوايي و معنايي شان.
مجموعه هاي متعددي از اين اتودها نوشتم، اتودهاي ماه، اتودهاي رنگ، اتودهاي "مرا ببين" و امثالهم.

نمونه اي از اتودهاي ماه اين است :

اتودهاي‌ ماه‌ - 16
==============

ماه‌ پرده‌ روز را مي‌ شكافد
تا حقيقت‌ تاريك‌ هستي‌ را باز نماياند

پسركي‌ تنها
در گوشه‌ تاريك‌ شب‌ خفته‌ است‌
ماه‌ تنهاييش‌ را اشكي‌ مي‌ افشاند

آتشي‌ نيفروخته‌
خاموش‌ مي‌ شود
باد خاكسترش‌ را مي‌ پراكند

خورشيد صبح‌ به‌ هزار دروغ‌ سر بر مي‌ آورد
اما ماه‌ كه‌ مي‌ آيد،
دروغ‌ خورشيد رسوا مي‌ شود.

زمين‌ را صخره‌ اي‌ به‌ دريا پيوند مي‌ زند
دريا را لجني‌ سياه‌ به‌ خشكي‌
درخت‌ اما ريشه‌ اش‌ اسير زمين‌ است‌
ماه‌ بر بالاي‌ درخت‌ مي‌ گذرد
من‌ به‌ دريا تصوير شكسته‌ اش‌ را مي‌ بينم‌

78/11/13

و اين يكي هم اتودي ديگر :

اتـود غـم‌
===============

" -غم‌ چه‌ تلخ‌ است‌
هزار تازيانه‌ موج‌، ساحل‌ را زخم‌ مي‌ زند
جهان‌ چه‌ به‌ همه‌ زشتي‌
رو پوشانده‌ به‌ شب‌."

" -بس‌ !
نگو !"

" -چه‌ كسي‌ مي‌ گويد كه‌ دم‌ فرو بندم‌؟
غم‌ به‌ سكوت‌ گلويم‌ را مي‌ فشارد
و من‌ هيچم‌ فرياد رس‌ نيست‌."

ـ " بس‌ !
نگو !"

" -چه‌ تلخ‌ گفتم‌ كه‌ دوستش‌ ندارم‌
آنگاه‌ كه‌ به‌ هر رگم‌ هزار اخگر عشق‌ مي‌ سوخت‌. "

" -بس‌ !
نگو ! "

" -اشك‌ كه‌ به‌ آن‌ غوط‌ه‌ ورم‌
از تيزاب‌ سوزاننده‌ تر است‌
و غم‌ را دستانيست‌ به‌ چرم‌ سياه‌ پوشيده‌
كه‌ گلويم‌ را مي‌ فشارد. "

" -ديگر بس‌ است‌.
نگو ! "

" -واي‌! چه‌ تلخ‌ !
چه‌ تلخ‌ گفتمش‌ كه‌ دوستش‌ ندارم‌
آنگاه‌ كه‌ به‌ هر رگم‌ هزار اخگر عشق‌ مي‌ سوخت‌."

78/10/28

اتودها براي من، جستجوي معنا بود در ميان متن، جستجوي آواي واژگان. كمتر اتودي نشاني داشت از آنچه در فكرم بود يا آنچه احساسات من را توصيف مي كرد.
امروز كه نگاهشان مي كنم، خيلي تحت تاثير لوركا (و ترجمه هاي شاملو از لوركا) بوده ام. هنوز هم هستم. كمتر شعري به زيبايي آثار لوركا ديده ا م. گمانم هيچ ترجمه شعري هم به خوبي ترجمه هاي شاملو از لوركا نديده ام.
امروز كه دوباره مي بينمشان، يك نكته ديگر هم نظرم را جلب مي كند : هميشه ساختارهاي كامل و جمله هاي كامل را دوست داشته ام. ساختار، منطق و نظمي كه در همه جا به دنبالش هستم،اينجا هم همراه من بوده است.

دوران اتودها براي من دوران دلپذيري بود. كمتر در زندگيم انقدر از تجربه كردن دنياهاي تازه لذت برده ام. اما نتيجه چندان دلپذيري از اين دوران ندارم. نتيجه اين دوران تجربه اندوزي آن شد كه ديگر از شعر خواندن لذت نمي برم. يا دقيق تر بگويم، معدودند شعرهايي كه هنوز مي توانند مرا تعجب زده كنند از قدرت بياني شان، از تركيب واژگانشان و از موسيقي پنهان و آشكار كلمات.

نيازي به گفتن نيست كه آقاي مولانا و ديوان شمس شان كلا بحث شان جداست.

2010-06-26T11:30:00.000+04:30

به كورت ونه گات واقعا حسوديم مي شود. كمتر نويسنده اي ديدم كه انقدر راحت بنويسد. انقدر پيچيده ترين وضعيت ها را ساده كند. انقدر خنده پيدا كند ميان درد.
Palm Sunday را تازه تمام كرده ام. سفر قبلي اين كتاب را خريدم با welcome to the monkey house و Wampeters , Foma & Cramfalloons.
Monkey House را نصفه ول كردم. خوشم نيامد. عوضش Palm Sunday از آنها بود كه نمي شد زمين گذاشت.
حسوديم مي شود كه انقدر راحت زندگينامه تمام خانواده اش را نوشته است و ميانش افكارش را جا داده است و تجربياتش و احساساتش و همه را انقدر شيرين و ساده نوشته است.
برعكس بعضي ها كه يك جمله شان را كه مي خواهي بخواني هزار بار جانت در مي رود.
برعكس بعضي ها كه هر يك جمله شان را انقدر بار فلسفي مي دهند و هزار بار مي پيچانندش در هزار فلسفه و ايدئولوژي.

يك جايي آخر كتاب، به نوشته هاي خودش نمره داده است. نمره هايش اين است :
1- Player Piano : B
2- The Sirens of Titan : A
3- Mother Night : A
4- Cat's Cradle : A+
5- God bless you Mr. Rosewater : A
6- Salughterhouse - Five : A+
7- Welcome to the monkey house : B-
8- Happy Birthday Wanda June : D
9- Breakfast of Champions : C
10- Wampeters, Foma @ Cranfalloons : C
11- Slapstick : D
12- Jailbird : A
13- Palm SUnday : C

1 ، 2 ، 8 و 10 را نخوانده ام. از ميان بقيه كه خوانده ام، عموما با ونه گات هم عقيده ام بجز اينكه به صبحانه قهرمانان نمره A مي دهم. به Palm Sunday هم به همچنين. در عوض به خانه ميمونش D مي دهم.

2010-06-20T22:31:00.002+04:30

مرخصي آقاي ب
----------------------
آدم از سنگ هم كه ساخته شده باشد، گاهي به مرخصي نياز پيدا مي كند. آقاي ب كه جاي خود دارد. البته مرخصي آقاي ب به خواست خودش نيست، منم كه به مرخصي اجباري مي فرستمش. بيش از آنكه بايد در اين وبلاگ حضور پيدا كرده است.

من اگر بخواهم يك قانون براي وبلاگ نويسان بگذارم، خواهم گفت كه هر وبلاگ نويسي بايد گاهي آرشيوش را بخواند.

در همان اولين پستي كه نوشته بودم، نوشته ام :
"اين وبلاگ قرار است كه ادبي باشد. اما انتظار نداشته باشيد كه چيز زيادي در آن پيدا كنيد. زمان كمي در زندگي روزانه من براي انديشيدن به ادبيات وجود دارد.

سلطان بانو نوشته بود كه وبلاگ جاي خالي چيزي را پر مي كند. Bolts قرار است به من يادآوري كند كه جاي ادبيات در زندگي من روز به روز خالي تر مي شود. "

و فكر مي كنم كه اين جاي خالي ادبيات، هر روز بيشتر در زندگي من احساس مي شود.
من آدم سينما، تئاتر، نقاشي و مجسمه نيستم. از هنرهاي بصري آنقدرها لذت نمي برم كه از ادبيات و موسيقي. آدم استعاره ام و مجاز. ترجيح مي دهم كه كتاب را بخوانم تا فيلمش را ببينم.

براي همين، لااقل براي مدتي، اين وبلاگ بيشتر درباره كتابها خواهد بود. درباره ادبيات.
دليلش آرشيو خواني است، نه فقط آرشيو اين وبلاگ، كه آرشيو خيلي قبل از آن، زماني كه گه گاهي، چيزكي مي نوشتم.

---------------
پ.ن. آقاي ب الان بيش از 4 سال است كه در اين وبلاگ حضور دارد، راست راستي وقتش بود كه يك مرخصي برود. آقاي ب از 4 ژانويه 2006 اينجاست، با يك چنين مقدمه اي :
"
من باز هم یک شخصیت دیگر آفریدم که قرار است مثل دیگر شخصیت های داستانی ام دو سه تا سوژه در موردش بنویسم و بعد فراموشش کنم. مثل خانواده سماواتی، صیدا ، تات، لیث و مروه.
متاسفانه من مثل آن دوست سفرکرده استعداد آنرا ندارم که این شخصیتها را چندین و چند سال ادامه بدهم.
شخصیت محبوب ما در این سری قصه ها "آقای ب" است و منظورم از آقای ب نه بروتوس است ( همانی که به ژولیوس سزار چاقو زد و سزار هم به او گفت :"بروتوس تو هم ! " ) نه بابک احمدی است ( همانی که ما دوستش داریم و کتابهایش خیلی سخت است و حرفهایش خیلی شرین) و نه بارباپاپا ( و همینجا باید برای روشن شدن افکار شما بگوییم که بارباپاپا در فرانسه یعنی ریش بابا و لغتی است که برای پشمک بکار می برند. تفکیکش را هم بخواهید بدانید این است که بارب با به تلفظ فرانسوی ها بغب با فتح ب و سکون غ یعنی ریش و پاپا هم که همان بابا است.)
ما "آقای ب" را بجای "آقای بولتس" گذاشتیم تا به کسی بر نخورد و مثلا خیال نکند ما منظورمان آقای بحمود بحمدی بژاد یا بید بحمد باتمی یا بکبر باشمی بفسنجانی است.
"آقای ب" یک شخصیت خیالی است با اعمال و افکار خیالی که نه به "آقای بولتس" ربطی دارد نه به هیچکس دیگر. هرکس هم که به نظرش آمد به آقای ب شبیه است اشکال از خودش است.
در ضمن آنهایی هم که خیال می کنند ما آقای ب را درست کرده ایم تا از آقای الف بالاتر باشیم خیلی حالشان خیلی خراب است.
"

آقاي ب هزار سال است كه ننوشته است

2010-06-04T10:45:00.003+04:30

آقاي ب هزار سال است كه ننوشته است
(و هزار سال حتي از عمر نوح هم بيشتر است)
---------------------------------------------
1- آقاي ب قلمش خشكيده است، حرف تازه اي ندارد. فكرش را كه مي كند، مي بيند كه قبلا هم نداشت.
2- تقصير آقاي ب نيست كه انقدر كم حرف شده است. آقاي ب از خودش كه انقدر عصباني مي شود، عصباني است. دلش نمي خواهد انقدر عصبي بشود از چيزهايي كه به نظرش نادرست است. دلش نمي خواهد كه عزيزاني را برنجاند با اينكه بگويد كه به نظرش عقيده شان نادرست است.
3- آقاي ب نگران هم هست، اصلا بخاطر اين نگراني است كه حرفش نمي آيد. آقاي ب فكر مي كند كه دو سال آتي، سالهاي خيلي بدي خواهد بود. بدتر از سالي كه گذشت. آقاي ب انقدر نگران است كه فكرش كار نمي كند.
4- يادتان هست كه همان چند سال پيش، آقاي ب يكچيزهايي درباره بدترين سناريو گفته بود. گفته بود كه معتقد شده است كه در اين كشور هميشه بدترين سناريو اتفاق مي افتد.
5- آقاي ب نگران است، آقاي ب فكر مي كند كه ممكن است جنبش از دست طبقه متوسط خارج شود و ادامه آن به دست حاشيه نشينان بيفتد. آقاي ب حتي دلش نمي خواهد فكر كند كه عاقبت چنين امري چه مي شود. آقاي ب نگران وضعيت آشوبناك است و وضعيت آشوبناك (هرچقدر هم كه بحث رياضيات آشوب و روشهاي آماري بكنيد) قابل پيش بيني نيست.
6- ماشين حساب آقاي ب در كمد خاك نمي خورد. اما آقاي ب ديگر حالش را ندارد، ديگر كار از نظرش از ماشين حساب گذشته است. آقاي ب البته خوشحال است كه جنبش ماشين حساب ادامه دارد و هربار كه پستي مي خواند از اينكه كسي حرف چرندي را با حساب و كتاب برملا كرده است، لبانش به لبخند باز مي شود.
7- آقاي ب به فاصله دو روز شنيده است كه دو خانواده ديگر از دوستان عزيزش هم تا مدتي ديگر ترك ديار خواهند كرد. آقاي ب باز تصويري به چشمش مي آيد از خودش كه تنها در وسط خيابان وليعصر قدم مي زند، از ميان آسفالت علف در آمده و در خيابان گربه ها به دنبال هم مي دوند. باد مي زد و پنجره خانه متروكه اي را به هم مي كوبد. و هيچكس ديگري در اين شهر نيست. به جز ارواحي كه هنوز زنجير ستمهايي كه برشان رفته را به دوش مي كشند.
8- آقاي ب صبح با كابوس محصور بودن در يك آسانسور تنگ كه هواي نفس كشيدن ندارد بيدار شد. آقاي ب دلش مي خواهد كه كسي او را از كابوس بيدار كند و به او بگويد كه همه اش خواب بوده است، كه هواي نفس كشيدن وجود دارد.

125

2010-04-27T12:24:00.002+04:30

125
-----------------------
سلام آقاي عمو في.لت_ر باف
شما يك كاري كرده ايد كه به كل اينترنت شده است في.لت_ر نت.
يعني حتي از بلاگر ناقابل هم نگذشتيد
لابد فلانقدر ميليارد هم خرج كرديد تا اينطوري بشود.
من هم عوضش 10 هزار تومان پول ناقابل (علف خرس سابق) دادم پاي وي پي ان.
حالا نه فقط بلاگر دارم كه روزآنلاين و فيسبوك و بي بي سي و يوتيوب هم دارم

آقاي عمو في.لت_ر باف
اگر يك بوي سوختني در نزديكي خود احساس مي كنيد، خيلي نگران نباشيد، بوي دماغ سوخته است. زنگ بزنيد 125 مشكلتان را حل مي كنند.

ارادتمند
آقاي ب

هوميوپاتي 2 (يا چگونه ياد گرفتم كه بترسم و به شبه علم نفرت بورزم)

2010-04-24T19:16:00.003+04:30

هوميوپاتي 2
(يا چگونه ياد گرفتم كه بترسم و به شبه علم نفرت بورزم)
-------------------------------------------------------
1-آقاي ب پزشك نيست. آقاي ب دوره هوميوپاتي هم نديده است. دانش پزشكي آقاي ب محدود مي شود به مطالعات جسته و گريخته. دانشش از هوميوپاتي هم محدود مي شود به مطالعات جسته و گريخته. آقاي ب شيميدان و فيزيكدان هم نيست. مطالعاتش در اين زمينه ها هم جسته و گريخته است. آقاي ب اما مهندس طراح سازه است و اين كار بسيار با خلقياتش هماهنگ است. اقاي ب در زندگي هم مانند كار سعي مي كند كه چيزها را تجزيه كند، تاثيرشان را تحليل كند بعد نتايج را جمع كند و بسته همخوان و هماهنگي بسازد كه كه داده ها را تحليل و نيازها را برآورده كند.

2- آقاي ب بسيار به علم و روش علمي متمايل است. روش علمي بهترين شيوه اي است كه آقاي ب براي تحليل داده ها و براي درك جهان مي شناسد. آقاي ب علم را به عنوان بهترين تفسير موجود از جهان مي شناسد. آقاي ب معتقد است كه علم علاوه بر اينكه بهترين تفسير از وضع موجود را ارائه مي كند، بهترين پيش بيني را هم از نتيجه انجام اعمال نشان مي دهد.

3- آقاي ب ابدا معتقد نيست كه علم، "كامل" است. ابدا معتقد نيست كه علم "بي نقص" است. اما گمان مي كند كه در مقايسه تفاسير بدست آمده از علم كلاسيك با علوم جايگزين (شبه علوم) علم كلاسيك نتايج بهتري ارائه مي كند.
از سوي ديگر علم كلاسيك خاصيت خود ترميمي دارد. به اين معني كه هر جا كه داده ها با مباني موجود علم همخوان نباشد، علم اصلاح مي شود و بهبود مي يابد. حال آنكه بيشتر شاخه هاي شبه علم فاقد اين امكان هستند. به همين دليل است كه فيزيك نيوتني و فيزيك نسبيتي هر دو در علم كلاسيك مي گنجند اما هومپيوپاتي و عرفان حلقه در يك دسته نمي گنجند.

4- علم كلاسيك بر يك مبناي آماري بنا نهاده شده است به اين معني كه از واقعه اي اندازه گيري مي شود، بعد بهترين خط يا منحني ممكن بين داده ها ترسيم مي شود و اين منحني براي تفسير و پيش بيني حالات ديگري كه در اين آزمايش ديده نشده است هم استفاده مي شود. هر جا كه داده هاي تازه اي پيش آيد كه با منحني اختلاف زياد داشته باشد، منحني اصلاح مي شود.

5- به خاطر همين ماهيت آماري، علم كلاسيك هيچگاه صد در صد دقيق نيست. هميشه درجه اي از خطا در پيش بيني هاي علمي وجود دارد، هميشه عواملي وجود دارد كه در ساده سازي ناديده گرفته شده است و گاهي پيش مي آيد كه عاملي كه در اين ساده سازي ناديده گرفته شده است، تعيين كننده شود.
به همين دليل استفاده كننده از علم كلاسيك بايد همواره متوجه باشد كه از چه رابطه اي، بر مبناي چه پيش فرضي و براي چه موقعيتي استفاده مي كند.
به عنوان نمونه فيزيك نيوتني هنوز هم براي اجسام بزرگ با سرعت كم با دقت قابل قبولي مي تواند مورد استفاده باشد.

6- علم كلاسيك يك دستگاه همخوان است. زيست شناسي، فيزيك ، شيمي و رياضيات با يكديگر مرتبط اند و جوابهاي همخواني به سوالات ارائه مي كنند. مشكل عموم شاخه هاي شبه علم اين است كه با شاخه هاي ديگر علم همخوان نيست. در نتيجه ادعايي كه در پزشكي كلاسيك مي شود، با مباني علم شيمي و فيزيك هماهنگ است اما بسياري از ادعاهاي پزشكي جايگزين فاقد اين خاصيت هستند.

7- آقاي ب خاصيت ويژه اي براي موجود زنده قايل نيست. بجز اينكه موجود زنده بسته پيچيده تري از واكنش هاي شيميايي است تا موجود غير زنده.

8- فرض كنيم كه مباني هوميوپاتي همين است كه در اين لينك آمده است:
http://en.wikipedia.org/wiki/Homeopathy
و يا خلاصه ترش در لينك فارسي زير:
http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%87%D9%88%D9%85%D8%A6%D9%88%D9%BE%D8%A7%D8%AA%DB%8C

(آقاي ب تعداد زيادي لينك فارسي و انگليسي كه با جستجوي واژه هوميوپاتي بدست مي آمد را مطالعه كرده است، از جمله تقريبا هر چيزي كه در سايت انجمن هوميوپاتي ايران در دسترس بود و به نظرش مي رسد كه مي توان لينك هاي فوق را به عنوان نقطه شروع مناسبي براي بحث استفاده كرد.

9- آقاي ب مدعيات پايه اي هوميوپاتي را به شرح زير جمع بندي كرده است :
الف- قانون تشابهات : ماده اي كه در انسان سالم باعث ايجاد عوارضي مشابه بيماري شود، در صورت مصرف توسط بيمار با اين عوارض، موجب درمان مي شود.
ب- رقيق كردن و هم زدن دارو باعث افزايش قوت آن مي شود.
دليل اين امر هم "حافظه آب" است.
ج- برخلاف درمان رايج كه هر دارو يك عارضه از يك بيماري را اصلاح مي كند، درمان هوميوپاتي سلامت بدن را به صورت يك كل باعث مي شود
اين امر بدليل آن است كه هر موجود زنده داراي نيروي حياتي است و با تحريك اين نيروي حياتي، سيستم واكنش طبيعي بدن انسان به خودي خود بيماري را درمان مي كند.

10- شروع مي كنيم از "قانون تشابهات" :
هيچ نشانه عقلي اي براي چنين ادعايي وجود ندارد. به شوخي نوشته بودم كه اين قانون مانند آن است كه ادعا كنيم كه خيار شور را اگر در آب نمك بزنيم، خيار تازه بدست مي آيد.
هيچ نشانه مشابهي در هيچ يك از رشته هاي علمي براي چنين چنين ادعايي ديده نمي شود : آيا مي شود گفت كه اكسيژن فلز را اكسيد مي كند و باز همين اكسيژن، اكسيد فلز را احيا مي كند؟
آيا مي شود گفت كه به توان رساندن عدد منفي را مثبت مي كند، بعد دوباره به توان رساندن عدد مثبت را منفي مي كند؟ مي شود گفت كه نيروي جاذبه جسم ساكن را به سقوط وا مي دارد و جسم در حال سقوط را نگاه مي دارد؟ كوزه سفالي را كه به زمين بكوبي خرد مي شود، خرده هايش را به زمين بزني دوباره به هم مي چسبد؟

شايد تنها قرينه ذهني اي كه بتوان براي اين امر داشت، واكسن است، اينكه ميكرب يا ويروسي ناتوان (يا قسمتي از ميكرب و ويروس) را به بدن تزريق كنيم و بدن در برابرش ايمن شود. اما اين قرينه ذهني، تفاوت ماهوي با ادعاي هوميوپات ها دارد.
اول اينكه تمامي بيماري ها ناشي از ميكرب و ويروس نيستند. در مورد شخص من، كلسترول بالا و تيروييد مشكل دار دلايلي غير ميكربي و غيرويروسي دارند ، واكسن هم نمي شود برايش ساخت.
دوم اينكه مكانيسم عمل واكسن ها كاملا شناخته شده ، و با اصول اوليه علوم شيمي و زيست شناسي قابل توضيح است حال آنكه هيچ توضيح قابل قبولي از نظر شيميايي يا زيست شناسي نمي توان براي قانون مشابهت ها پيدا كرد.

11- بسياري از داروهاي هوميوپاتي به ميزاني رقيق شده اند كه حتي يك مولكول هم از ماده اوليه در آن وجود ندارد. هوميوپاتها معتقدند كه تاثير دارو از آنجا ناشي مي شود كه "حافظه آب" تاثير دارو را در خود حفظ نموده است و اين تاثير با هم زدن يا تكان دادن مداوم دارو شدت بيشتري نيز يافته است.
نكته اي كه هوميوپاتهاي عزيز فراموش مي كنند اين است كه خالص ترين آب مقطر هم مقداري ناخالصي در خود دارد. در نتيجه در درجه اي از رقيق شدن محلول، ميزان ناخالصي موجود در آب بيشتر از ماده دارويي موجود در آن خواهد بود. بنابراين بايد انتظار داشت كه آب مقطر مورد نظر به جاي آنكه در حافظه خود تاثير عصاره كاكتوس را حفظ كند و با هم زدن تشديد كند، تاثير ناخالصي دي اكسيد كربن را حفظ كرده و تشديد دهد.
علاوه بر اين هيچگونه قرينه علمي مبني بر وجود حافظه در آب مقطر تا به امروز مشاهده نشده است. لازم به ذكر است كه مولكول هاي آب موجود در كره زمين تا بحال ميليونها بار در چرخه هاي مختلف زيستي و غير زيستي حضور داشته اند و در نتيجه مولكول مورد نظر آنها همانقدر از عصاره كاكتوس حافظه دارد كه از محتويات معده دايناسوري در ميليونها سال پيش و از برگهاي سرو هزاران سال پيش.
بعد بايد توجه داشت كه اگر مسئله "حافظه آب" صحيح باشد، بايد بتوان آزمايشي تعريف كرد كه بر مبناي آن بتوان تشخيص داد كه اب مورد نظر ايشان، چه ماده اي را در حافظه خود حفظ كرده اند. به عنوان مثال چنانچه داروي ميلياردها بار رقيق شده را به متخصص هوميوپاتي بدهند، بايد بتواند تشخيص دهد كه رقيق شده عصاره جگر غاز است يا رقيق شده عصاره كاكتوس.
بعد اگر ادعاي هوميوپاتها صحيح باشد كه با رقيق شدن دارو اثر آن افزايش مي يابد، تاثير داروي رقيق شده بر انسان سالم هم بايد بر مبناي اصل تشابه تشديد شده باشد و در نتيجه چشيدن يك قطره از عصاره كاكتوسي كه ميلياردها بار رقيق شده بايد چنان عوارضي در آدم سالم ايجاد كند كه در كسري از ثانيه او را به مرگ نزديك كند.
آقاي ب كاملا آماده است كه يك بطري يك و نيم ليتري عصاره رقيق شده ميلياردها بار هم زده شده هر ماده اي را كه هوميوپاتهاي عزيز بفرمايند يك نفس سر بكشد و لابد در اثر شدت تاثير دارو به جهان باقي بشتابد. اگر مرد خونش پاي خودش. و البته صدها نفر در سراسر دنيا همين چند ماه پيش چنين آزمايشي را انجام دادند و بعد هم در كمال سلامت به منزل بازگشتند.
(1023.org.uk)
بعد هم، اگر آب حافظه داشته باشد، لابد مي شود كه به جاي هارد ديسك و كول ديسك و كارت حافظه و همه اينها، چند قطره آب بريزيم در كامپيوترمان و گوشي موبايل و دوربين عكاسي مان. هر وقت هم كه حافظه مان كم آمد، چند قطره اضافه مي كنيم، راحت و بي دردسر. بدون آلودگي محيط زيست، با هزينه تقريبا صفر.
درباره حافظه آب بد نيست كه به اين مرجع نگاه بشود :
http://en.wikipedia.org/wiki/Jacques_Benveniste
همچنين لازم به ذكر است كه بنياد جيمز رندي يك جايزه يك ميليون دلاري براي كسي كه بتواند وجود حافظه آب را به صورت علمي اثبات كند قرار داده است. جايزه اي كه تا امروز دست نخورده باقي مانده است.
بد نيست اشاره شود كه وبسايت انجمن هوميوپاتي ايران هم در اثبات وجود حافظه آب هم به عنوان مرجع معتبر و علمي به"حديثي از امام رضا" اشاره كرده است.
http://www.homeopathyiran.org/menu.aspx?Pid=11

12- اين ادعا كه هوميوپاتي اصل منشا مرض را درمان مي كند و تمامي مرضهاي بدن انسان را يكجا شفا مي دهد هم آنقدر بي معناست كه حد ندارد. به نظر شما ممكن است كه كلسترول من، با سرماخوردگي ام يك منشا داشته باشند و منشا آنها هم با مشكل تيروئيدم و با كشيدگي رباط مچ پايم يكي باشد؟
بعد مي شود يك دوايي به من بدهند (مثلا عصارده صد هزار ميليارد بار رقيق شده ناف قورباغه) كه همزمان هم كلسترولم را خوب كند، هم رباط پايم را. هم اينكه يك جوري بشود كه وقتي ريش مي زنم جايش انقدر نخارد، موهايم هم نريزد. لطفا عصاره ناف قورباغه اش يكجوري قيق شده باشد كه شكمم هم كوچك شود، قيافه و تيپ و هيكلم هم بشود عين برد پيت يا لااقل جرج كلوني؟
مسئله ساده اي كه وجود دارد اين است كه بدن موجود انسان تركيبي از تعداد زيادي واكنش شيميايي است كه در ارگانهاي متعددي انجام مي شود، بدليل نقص بديهي و عدم كمال سيستم طبيعي، برخي از اين واكنشهاي شيميايي در اين ارگانها به درستي انجام نمي شود و نتيجه اش مي شود بيماري. راه حلش هم اين است كه به روشي شيميايي عملكرد ارگان و سيستم تركيبات شيميايي داخلش اصلاح شود. به همين سادگي. ماده شيميايي كه چنين خاصيتي دارد اسم شناخته شده اي دارد. نامش "دارو" است. طبيعي است كه براي آنكه اين ماده شيميايي در واكنش هاي شيميايي بدن انسان دخالت كند، بايد ميزان مشخصي از اين دارو در بدن وجود داشته باشد. بديهي هم هست كه هر مشكل در واكنش هاي شيميايي هم با يك ماده شيميايي تكميلي اصلاح مي شود و در نتيجه مشكلات متعدد در بدن موجود زنده نيازمند مواد شيميايي متعدد است و نمي توان انتظار داشت كه يك ماده خاص (مثلا عصاره زبان عقرب كاشان) داراي تمام مواد شيميايي لازم براي اصلاح سيستم واكنش هاي شيميايي بدن انسان باشد.

13- آزمايشهاي انجام شده تا امروز تاثير مثبت هوميوپاتي بر درمان را نفي مي كنند. به همين دليل است كه ارگان رسمي اي مانند پارلمان انگلستان با رد هوميوپاتي در گزارش اي از دولت مي خواهد كه پرداخت وجه بابت هوميوپاتي را متوقف كند.
http://www.parliament.uk/parliamentary_committees/science_technology/s_t_homeopathy_inquiry.cfm

14- آقاي ب آماده است كه دست به آزمايشي بزند.آقاي ب به همراه هريك از معتقدان به هوميوپاتي به نزد يك دكتر هوميوپات مي رود تا آقاي دكتر هر نوع آزمايشي كه لازم بداند در موردش انجام بدهد. بعد آقاي ب به يك فروشگاه داروهاي هوميوپاتي برود و يك داروي هوميوپاتي را براي دوره از زمان بصورت مرتب بدون آنكه آقاي دكتر بداند آن دارو كدام است بخورد. به شرط آنكه آزمايشات سنجش طيفي نشان دهد كه از نظر شيميايي هيچ ماده اي بجز آب مقطر در اين دارو نيست و تنها تاثير دارو در اثر هم زدن و انرژي دادن و تاثير حافظه آب است.بعد دوباره نزد آقاي دكتر برگردد و ايشان هر آزمايشي كه دلشان خواست بر روي آقاي ب انجام دهند تا تشخيص دهند كه داروي مصرف شده توسط آقاي ب كدام است. (كه لابد اگر داروهاي هوميوپاتي اثري داشته باشند، تشخيص اثرشان براي پزشك هوميوپات نبايد كاري داشته باشد) بعد اين عمل سه بار تكرار شود (براي جلوگيري از احتمال حدس زدن كور). چنانچه آقاي دكتر توانست هر سه بار دارو را درست تعيين كند، آقاي ب به صحت عمل هوميوپاتي اعتراف مي كند. در اين صورت آقاي ب يك چك به مبلغ دويست ميليون ريال به معتقد هوميوپاتي كه با ايشان وارد اين شرط بندي شده است مي پردازد. در عوض چنانچه آقاي دكتر نتوانست داروها را درست تعيين كند، فرد معتقد به هوميوپاتي دويست ميليون ريال به آقاي ب بپردازد. قبول؟

15- آقاي ب نگران سلامت كساني است كه برايش عزيزند. دليل اينكه انقدر عصبي بر عليه هوميوپاتي و عرفان حلقه و انرژي درماني و امثالهم مي نويسد اين است. نگران است كه كساني كه برايش عزيزند فرصت درمان علمي را با مشغول شدن به درمانهاي نادرست غير علمي از دست بدهند.

هوميو پاتي، دارونما، تلقين و الباقي قضايا

2010-04-21T11:01:00.004+04:30

هوميوپاتي ، دارونما، تلقين و الباقي قضايا
----------------------------------------------
1- آقاي ب يك اعتقاد ساده اي دارد مبني بر اينكه موجود زنده چيزي بجز يك مجموعه واكنش شيميايي و ذخيره اي از اطلاعات (بصورت مجموعه اي واكنش هاي شيميايي) نيست. در نتيجه نسبت به هر ادعايي نسبت به بدن انسان كه نتوان آنرا بصورت تركيبي از واكنش هاي شيميايي و ذخيره اطلاعاتي وابسته به آن تفسير كرد بي اعتقاد است.

2- آقاي ب فكر مي كند كه اگر روش درماني اي براي انسان كار مي كند، بايد براي لوله آزمايش هم كار كند. ساده اش اينكه اگر روش درماني اي وجود دارد كه جلوي يك واكنش شيميايي ناخواسته در بدن انسان را مي گيرد بايد بتواند جلوي همين واكنش را در لوله آزمايش هم بگيرد. و متقابلا جلوي واكنش مشابه در سيستم هاي ديگر را هم بگيرد.

3- در نتيجه آقاي ب معتقد است كه اگر مانند هوميوپاتها معتقد باشيم كه دارو هرچه رقيقتر باشد و هرچه بيشتر هم زده شده باشد، تاثيرش قوي تر است، بايد قبول كنيم كه بنزين ماشين هم هرچه رقيقتر باشد و هرچه بيشتر هم زده بشود بهتر مي سوزد. بايد قبول كنيم كه آب نمك هرچه رقيقتر باشد و هرچه بيشتر هم زده شده باشد خيارشور بهتري ايجاد مي كند، بايد قبول كنيم كه كود شيميايي هرچه رقيقتر باشد و هرچه بيشتر هم زده شده باشد كمك بيشتري به رشد گياهان مي كند.

4- اين ميان موضوع دارونماها كمي بحث را پيچيده مي كند. مطالعات دارويي نشان مي دهد كه دارونماها هم درصدي از بهبود را باعث مي شوند و اين ابزاري مي شود در دست كساني كه ادعا مي كنند دارو نيست كه شفا مي دهد، شفا از جاي ديگريست.
چند نكته هست كه در اين ميان بايد مورد توجه قرار گيرد: اول اينكه درصد موفقيت دارونما در مقايسه با دارو به شكل قابل ملاحظه اي كمتر است.
دوم اينكه بدن به خودي خود مكانيسم هاي دفاعي اي دارد كه مي تواند در برخي شرايط با بعضي مشكلات مقابله كند.
مسئله اي كه باعث مي شود كه دارونماها انقدر موفق به نظر برسند اين است كه معمولا در مطالعات دارويي مقايسه بين بيماراني كه دارو مصرف مي كنند با بيماراني كه دارونما مصرف كرده اند انجام مي شود. اگر گروه سومي كه هيچ درماني نشده اند هم به مطالعه اضافه شود، داده جالبي بدست مي آيد.
مطالعه اي كه در سال 2001 انجام شد (لينك) نشان مي دهد كه دارونما همانقدر موثر است كه عدم درمان. در واقع پلاسبو هيچ تاثيري ندارد، آنچه به عنوان اثر دارونما خوانده مي شود توانايي ترميمي طبيعي بدن است.
مطالعات ديگر نشان داده اند كه تاثير دارونما تنها در زمينه تسكين درد قابل توجه است و در زمينه بهبود ديگر فاكتورهاي حياتي تاثير قابل اثباتي از دارونما مشاهده نشده است.
از قضا اين توانايي تسكين درد بوسيله دارونما و يا بوسيله تلقين، عاملي بسيار خطرناك در مسير درمان است. بدليل آنكه تسكين درد باعث مي شود كه درمان ريشه اي عامل بيماري به تعويق بيفتد.

5- خاصيت دارو و خاصيت درمان كلاسيك آن است كه مسير درمان قابل توصيف است. يك متخصص مي تواند توضيح دهد كه چرا ماده شيميايي با فلان فرمول خاص و با فلان درصد خاص، فلان تاثير را در ارگاني از بدن مي گذارد و چطور اين تاثير باعث بهبود علايم بيماري مي شود.
مسير توصيف و توضيح اين تاثير نيز مشخصا با اصول پايه علوم شيمي و زيست شناسي همخوان است.
اما در درمانهاي جايگزين (هوميوپاتي، انرژي درماني ، عرفان حلقه و ...) توضيح ارائه شده با اصول اوليه علمي ناهمخوان است.

6- يك ادعاي عجيبي كه درمانهاي جايگزين مطرح مي كنند اين است كه اين درمانها عوارض جانبي ندارند. گاهي اين ادعا را به اين دليل مستند مي كنند كه درمانشان از خود طبيعت گرفته شده و طبيعت هم كه لابد عارضه جانبي ندارد و هرچيزي هم كه اسم طبيعي رويش بيايد لابد خوب است.
تاثير هر روش درماني، به معني آن است كه تغييري در انجام بخشي از يك زنجيره واكنش شيميايي انجام شده است. چطور مي توان مدعي شد كه در صورت استفاده از مواد "طبيعي" ( كه لابد معني اش اين است كه اين مواد از گياهان صحرايي با جوشاندن در قابلمه منزل عمه جناب حكيم تهيه شده است) اين تغيير در زنجيره واكنش ها منجر به هيچ اثر جانبي اي نمي شود و در صورت استفاده از مواد مصنوعي (كه تحت كنترل دقيق آزمايشگاه هستند) اين تغيير باعث اثر جانبي مي شود؟ آيا پيش نيامده كه از خوردن زياد ماده طبيعي هندوانه دلتان آشوب شود؟ آيا ماده "طبيعي" نمك لب هايتان را ترك نمي زند، آيا ماده طبيعي اسيد سولفوريك پوستتان را آسيب نمي زند؟ چرا بايد تصور كنيم كه ماده "طبيعي" جوشانده برگ فلان گياه كوهي در قابلمه كثيف و نشسته فلان حكيم روستايي صد درصد موثر و بدون عوارض است؟

بعد كسي نيست كه بپرسد اگر زندگي "طبيعي" انقدر خوب و سالم و بدون عوارض است، چرا زندگي مصنوعي ما با سلامت بيشتر و با طول عمر بيشتري همراه است؟

7- ببخشيد تكراري شد. نگران اقوام و دوستانم هستم. نگرانم كه دارونما و تلقين و الباقي قضايا به سلامتشان آسيب برساند.

8- من فكر مي كنم كه بد نيست اين لينگ را ببينيد:
http://skepdic.com/placebo.html

روح زيبا و دوست داشتني خانم پراگ

2010-04-15T07:20:00.003+04:30

روح زيبا و دوست داشتني خانم پراگ
-----------------------------------------

خانم پراگ، خواستم بگويم تا بدانيد كه من از شما راضيم.
شما شهر بسيار زيبا و بسيار دوست داشتني اي هستيد كه در شما به آدم خوش مي گذرد.
در شما آدم چشمش از ديدن زيبايي سيراب مي شود، روحش از روح شما سيراب مي شود، كلا در شما آدم سيراب مي شود.

خانم پراگ، من يك چيزهايي درباره روح شما شنيده بودم، اما تازه وقتي به چشم ديدم، متوجه شدم كه شما چه روح زيبايي داريد.
من از شما درسهايي هم گرفتم، راستش در عين خوشي ، ته دلم اشك هم ريختم وقتي كه يادبود دانشجويان شهيدتان را ديدم. ايده گرفتم كه چقدر ساده و چقدر موثر يادشان را زنده نگه داشتده ايد، ياد عزت ابراهيم نژاد و سهراب و ندا و اشكان و ديگرانتان را.

خانم پراگ، مي گويند كه شما مادر شهرها هستيد. گمانم اما اين يك شهري كه من در آن ساكنم، را زن بابا زاييده است، يا شايد هم حرامزاده است، وگرنه چطور مي شود شما به اين زيبايي و شهر ما به اين حال و اوضاع؟

خانم پراگ، به شما مي گويند پاريس شرقي، اما راستش را بگويم من انقدر كه از شما راضيم، از آقاي پاريس راضي نبودم. شايد بخاطر رنگهاست، بخاطر اينكه شما سرشار از رنگيد و پاريس با همه زيباييش يك شهر سفيد و خاكستري اي است.
خانم پراگ، من شما را در رده بهترين شهرهايي كه ديده ام دسته بندي مي كنم، بين آنها كه دوست دارم دوباره و دوباره به آنها برگردم.

خداحافظ ای شهر خوب رویا

2010-04-01T14:24:00.001+04:30

خداحافظ ای شهر خوب رویا
-----------------------------
سخت است نوشتن از مسیری که انقدر ناگهانی طی می شود. آنهم از سوی کسی چون من که معمولا کارهایش سالها و ماهها قبل برنامه ریزی شده است.

مهاجرت آخرین چیزی است که کسی ممکن است گمان کند مسیر زندگی من خواهد بود اما گردش روزگار چنان است که حتی کسی چون من را هم به مسیرهایی می کشاند که تصورش دشوار است.

راستش سفر فعلی من آنقدر ها هم "تنها به صرف دیدن اقوام" نبوده است. پیش از سفر با شرکتی مهندسی در هانوفر در تماس بودم. شرکتی که پروژه های متعدد طراحی در خاور میانه دارد و علاقمند به همکاری با کسی مانند من بود که تجربه زندگی و کار در این منطقه را داشته باشد.
در این چند روزه تقریبا هر روز با آنها جلسه داشته ام و دیروز بالاخره قرارداد همکاریمان را امضا کردیم. شرایطش برای من خیلی خوب است. راستش بعد از سال سختی که گذراندیم به آرامش این شهر آرام خیلی خیلی نیاز دارم.

اینطور هم بی خداحافظی نخواهم رفت. بعد از تعطیلات عید پاک یک هفته آزمایشی کار می کنم بعدش بر می گردم ایران تا کارهای ویزای کارم درست شود.

این بود دروغ سیزده من که همه تان باور کردید.

به سخت جاني خود اين گمانمان نبود

2010-03-18T12:37:00.002+03:30

به سخت جاني خود اين گمانمان نبود
-------------------------------------------

اين چند روز كه بگذرد، سال سياه 88 خواهد رفت. يكروز بالاخره باران هم خواهد آمد و هرچه مانده از اين همه تلخي را خواهد شست، خواهد برد.
بعد ما خواهيم ماند با خاطره هاي فراموش نشدني نوار سبز شمال تا جنوب شهر، شرق به غرب شهر.
ما خواهيم ماند با خاطره شبهاي تا صبح بيدار، خاطره اولين ها، اولين نماز جمعه سبز، اولين روز قدس سبز.
ما خواهيم ماند با خاطره اينكه بهار بود، خرداد بود، سبز بود و سبز مانديم، تمام پاييز، تمام زمستان. سبز مانديم بي برگريزان. سبز مانديم تا بهار آمد.

يادش كه بيفتيم، گلويمان مزه غم خواهد گرفت. تلخ خواهد شد گلويمان از عيد سياه مادر سهراب كه سين سفره اش نبود، تلخ خواهد شد گلويمان از هفت سين بي پدر فرزندان زيدآبادي. چشمهايمان سرخ خواهد شد از تصوير آخرين نگاه ندا.

بعدها مغرور خواهيم بود از خودمان، از سخت جاني مان كه اين همه اندوه ديديم و پشتمان نشكست. مغرور خواهيم بود از خودمان كه دوام آورديم اين همه كابوس را و بيدار مانديم تا خورشيد بدمد. چله نشستيم اين شب تاريك را تا صبح، زمستان را گذرانديم تا بهار.
مغرور خواهيم بود از خودمان كه مسيري را رفتيم كه تازه بود، جذاب، ترسناك و گنگ، درست مانند لحظه اول عشق.
مغرور خواهيم بود از خودمان كه انسان بوديم و انسان مانديم. مغرور خواهيم بود كه اولين جنبش طبقه متوسط را شكل داديم. جنبشي كه مركزش زندگي بود نه مرگ، ايجاد بود نه اعدام. جنبشي كه مي روييد، سبز بود، هر روز جوانه مي زد و شكوفه مي داد.
لبخند به لبمان خواهد آمد از مير مان و از زهرايش دست در دست.

يادمان خواهد آمد كه عيد كه رسيد، سبزه هايمان از هر سال سبزتر بود.
يادمان خواهد آمد كه باران آمد، وجود ما را شست از اين همه غم. همه اشكهايمان را شست. همه ترسهايمان را برد. يادمان خواهد آمد كه تمام آدمخواران مزدبگيرشان در برابر خنده هاي ما بي سلاح بودند. در برابر جشن ما. آتش مان شب تاريكشان را سوخت، خواب از چشمشان گرفت.

يادمان خواهد آمد كه سبز بوديم، تمام پاييز و زمستان. سبز بودن را زندگي كرديم، سبز مانديم تا بهار آمد.

آقاي ب و شاهكار تازه اي در كشف محققين جوان

2010-03-02T10:48:00.001+03:30

آقاي ب و شاهكار تازه اي در كشف محققين جوان
---------------------------------------------------
آقاي ب معتقد است كه اين همه تلاشي كه خبرگزاري هاي ايران در كشف محققين جوان انجام مي دهند، اگر در كشف مسئله وحدت ميدان انجام شده بود، تا امروز يك دوجين نوبل علمي به ايران تعلق گرفته بود.
خبرنگاران عزيز اين خبرگزاري ها با زحمت و تلاش تمام در انواع دهكوره هاي گمشده در جستجوي دانشمندان ، نوابغ و محققين و مكتشفين جواني هستند كه در نبود مطلق امكانات، مسايلي را حل كرده اند كه هيچيك از دانشگاههاي معظم عالم با تمام امكانات تحقيقاتي شان موفق به انجام آن نشده اند.

آخرين شاهكار در كشف محققين جوان، كشف آقاي "علي اسد زاده" است.
خبر خبرگزاري فارس در اين زمينه را بخوانيد: http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8812091272
محقق جوان كشف شده توسط خبرنگار حوزه و دانشگاه فارس داراي افتاخارات زير است :
- رتبه سوم پژوهش‌هاي برتر جهان در لندن سال 2008
- برگزيده "اولين گام به سوي جايزه نوبل دانش‌آموزي " در لهستان سال 2007
- رتبه اول جشنواره علمي ژاپن سال 2007
- رتبه اول جشنواره خوارزمي در رشته فيزيك سال 1385
- همچنين رتبه اول جشنواره خلاقيت و نوآوري سال 1386

با يك نگاه به وجنات اين محقق برگزيده مي توان ديد كه جايزه نوبل اصلا حق مادرزادي ايشان است و اگر تا امروز هم همه جوايز نوبل و اسكار و گرمي همه سالهاي اين قرن را به ايشان نداده اند كلي ظلم كرده اند و البته صد در صد اين امر ناشي از برخي توطئه هاي استعمار و ايادي آن است.
اما جايزه "اولين گام به سوي جايزه نوبل دانش آموزي" كه ايشان در سال 2007 كسب نموده اند واقعا مايه افتخار اين كشور است. يا بهتر بگويم، اگر كسب كرده بودند مايه افتخار كشور مي بود.
فهرست دريافت كنندگان اين جايزه در سال 2007 در صفحه زير قابل مشاهده است:
http://info.ifpan.edu.pl/firststep/res_fsXV.html
متاسفانه ايشان چنين جايزه اي را از ارگان برگزار كننده اين جايزه دريافت نكرده اند، البته گاه پيش مي آيد كه عمه مهرباني براي تشويق برادرزاده عزيزش جوايزي از قبيل توپ پينگ پونگ يا جوراب اسكاچ به او داده باشد و شايد هم پيش بيايد كه عمه خيلي مهرباني وجود داشته باشد كه محبت خود را با ارائه جايزه نوبل نشان بدهد.

برسيم به الباقي افتخارات بي شمار ايشان :
با توجه به اينكه اين محقق برجسته در سال 85 هفده سال داشته اند، لابد در بخش دانش آموزي جشنواره خوارزمي شركت كرده اند. فهرست طرحهاي برگزيده اين سال در لينك زير قابل مشاهده است و همانطور كه انتظار داريم، نامي از اين تاج سر عالمان و افتخار دانشمندان ايران در اين فهرست ديده نمي شود.
http://kharazmi.medu.ir/IranEduThms/theme2/cntntpge.php?pgid=99&rcid=6

جشنواره خلاقيت و نوآوري هم اساسا از سال 1387 شروع بكار كرده است و در سال ادعايي ايشان كلا وجود نداشته است:
http://www.sips.ir/sips_fa/index.php?option=com_content&task=view&id=43&Itemid=46

درباره اينكه "پژوهش برتر جهان در لندن" و "جشنواره علمي ژاپن" چه جور موجوداتي هستند اطلاع خاصي بدست نيامد..

البته اكتشافات جالب خبرنگار فارس به همينجا ختم نمي شود :
ايشان به ادعاي خبرنگار فارس عضو "بنياد علمي نخبگان كشور" اند، البته ظاهرا منظور ايشان "بنياد ملي نخبگان" است كه از قضاي روزگار هيچ نشاني از محقق اكتشافي اين خبرنگار در اين بنياد وجود ندارد:
http://www.bonyad-nokhbegan.ir/index.php?searchword=%D8%B9%D9%84%D9%8A+%D8%A7%D8%B3%D8%AF+%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87&ordering=newest&searchphrase=all&option=com_search

بحث درباره ادعاي اين جانشين به حق انشتين و نيوتن و ابن سينا درباره افزايش 37 درصدي بازدهي نيروگاههاي هسته اي (از 33 به 70 درصد) هم انقدر با نمك است كه حد ندارد.
حداقلش اين است كه اگر چنين موضوعي باشد، دولت ايران بهتر است 10 ميليارد دلار از 20 ميليارد دلاري كه قرار است با آن در طي 16 سال آتي 20 هزار مگاوات برق هسته اي ايجاد كند را به ايشان بدهد و در عوض تنها نصف نيروگاههاي برنامه ريزي شده را بسازد و با توجه به افزايش بيش از دوبرابري بازدهي نيروگاه، كلي هم سود كند. 10 ميليارد دلار پول كمي نيست ها، مي شود با آن حدود 100 ميليارد آدامس خروس خريد و كلي سرگرم شد.

جهت اينكه يادي هم از علم و دانش شده باشد بد نيست كه اين خبرنگار محترم و محقق برجسته بدانند كه يك چيزي وجود دارد به اسم "سيكل ترموديناميكي" و خلاصه اش مي شود اينكه در تبديل انرژي از شكلي به شكل ديگر، مقداري انرژي هدر مي رود.
در بهترين حالت در يك نيروگاه اتمي، ميزان بازدهي از 50% فراتر نمي رود.
http://www.world-nuclear.org/info/inf32.html

آقاي ب مي پرسد : اين خبرنگارها گوگل مي دانند چيست؟ دبيران سرويس و سردبيران چطور؟

آقاي ب البته مي داند كه خبرگزاري فارس كلا انقدر راستگو است كه صحت تك تك كلمات اخبارش عين قرآن در پناه خداوند حفظ شده است و در اصل آكادمي علوم لهستان و ستاد برگزاري جشنواره خوارزمي و بنياد ملي نخبگان و سايت گوگل و خلاصه همه بقيه دروغگو هستند، الا خبرگزاري فارس و آقاي ا.ن.

آخرين بارهاي آقاي ب

2010-02-25T08:55:00.002+03:30

آخرين بارهاي آقاي ب
--------------------------
1- آخرين باري كه انقدر يك نفس، انقدر بي فكر پيش نوشته بودم كي بود؟ كي بود كه صفحه را باز كردم، شروع كردم بنويسم، شماره يك را گذاشتم چون تنها چيزي كه مي دانستم اين بود كه مي خواهم زياد بنويسم و شاخه به شاخه؟ اصلا آخرين باري كه نوشتم كي بود؟ منظورم اين حرفهاي هر روزه نيست، منظورم چيزهايي است كه روزها در ذهن آدم مي چرخد، واژه هايي كه هفته ها در گلو مي ماند.

2- آخرين باري كه شعر خواندم كي بود؟ آخرين شعري كه نوشتم، آخرين چيزي كه اسمش را شعر مي گذارم، همان "من به دنيا آمدم تا براي تو باشم" بود. بعدش هيچوقت احساس نكردم كه حرف تازه اي دارم. آخرين حرف تازه ام بود، همه چيزي كه درباره عشق مي دانستم.

3- آخرين باري كه انقدر احساس نفرت كرده بودم را البته يادم هست، دو هفته هم نشده، ديروز فيلم حمله به كوي را ديدم، قبلش 22 بهمن بود. اينكه درباره احساس و افكارم در زمان ديدن اين فيلم نمي نويسم دليلش ادب نيست، دليلش اين نيست كه فحشهايي بايد بدهم كه معمولا از زبان من نمي شنويد، دليلش اين است كه اصلا واژه اي براي توصيف احساس من از ديدن اين همه حيوانيت وجود ندارد.

4- آخرين باري كه يك نفس كتاب خواندم را اما خوب يادم هست، همين چند روز پيش بود، پيش نويس داستاني از خانم شين. مهمانهايمان كه رفتند شروع كردم به خواندن، 3 صبح بود. يازده صفحه كه خواندم كتاب از دستم افتاد. هفت صبح بيدار شدم به نيت خواندن. خواندم تا تمام شد. يك نفس. بعد دوباره خواندم و عصرش بار سوم. آخرين باري كه قبلش انقدر راحت كتاب خوانده بودم و انقدر بي وقفه، و انقدر داستان روان از جلوي چشمهايم گذشته بود، "چراغها را من خاموش مي كنم" بود.كتابش لابد مدتي ديگر مي رود براي مجوز و چاپ و لابد چند ماه ديگر مي خوانيدش. وسط خواندنش اگر هوس كوه رفتن كرديد، هوس عدسي هاي كافه هاي بين راه، خبري هم به من بدهيد، دسته جمعي برويم.

5- آخرين باري كه قبل از خواب فكرم آسوده بود را يادم نيست، آخرين باري كه قبل از خواب همه كارهاي كرده و نكرده ام را دوره نكرده باشم، ليست كارهاي فردا ننوشته باشم در فكرم. يك دوره آموزشي بايد بروم پيش اسكارلت اوهارا

6- س

7- باورتان مي شود كه اين هفته هم گذشت. از شنبه اش در فكر بودم كه كي 5 شنبه مي شود. يك هفته ديگر كه دوام بياورم قسمت بزرگي از بارهاي كاري ام برداشته مي شود. سه هفته ديگر هم كه عيد است. مي ترسيدم كه هيچوقت اين سال تمام نشود، باهمه نكبتش تا ابد بماند. مي ترسيدم كه يك نفر با باتوم بزند روي تقويم، بزند روز اول سالش را بشكند، دعاي تحويل را ببندد به گاز اشك آور، ماهي سر سفره را ببرد زندان، حتي سمنو را هم زنداني كند، بعد سنجد فراري بشود از كشور،سكه هايمان را بدزدند و سركه را دار بزنند يك نفر با ماشين از روي سيب رد بشود و ما همه مان سبزي هايمان را پنهان كنيم در پستو. پيغام كه بفرستيم "گندمهايم جوانه زده، سبز شده" فيلتر بشود، حتي جوانه عدس هم فيلتر بشود.
اين سه هفته كاش زودتر بگذرد و همه نكبت اين سال را ببرد.

آزادي مال ماست

2010-02-10T11:54:00.002+03:30

آزادي مال ماست

آقاي ب روزنامه اعتماد را آتش مي زند

2010-01-30T14:43:00.002+03:30

آقاي ب روزنامه اعتماد را آتش مي زند

--------------------------------
آقاي ب روزنامه اعتماد اول بهمن را آتش مي زند.البته نبايد اين عمل آقاي ب را به تاثيرپذيري ايشان از اغتشاش گران و يا سر نخ دادن به آنان براي راهپيمايي 22 بهمن ارتباط داد.
آقاي ب مشخصا بخاطر يك مقاله علمي (!؟) اين روزنامه را آتش زده است.
مقاله علمي مورد نظر آقاي ب ادعاي يك پژوهشگر(!؟) است درباره اينكه بيشتر زلزله ها در ديماه رخ مي دهد.
http://www.etemaad.ir/Released/88-11-01/150.htm
البته ادعاي ايشان قسمت هاي جالبتري هم دارد كه آقاي ب كم كم برايتان تعريف مي كند.

اول درباره "پژوهشگر" نامبرده در مقاله:
آقاي احمد فتحي به عنوان پژوهشگر اين مقاله را نوشته اند و در آخر هم ادعا كرده اند كه در زمينه زلزله ها با سازمان هاي علمي مربوطه ارتباط دارند.
جستجوي اينترنتي اين نام به يافتن سه نفر منجر مي شود: يكي شان وكيل دادگستري است، يكي شان استاد دانشگاه عمران اهواز و فارغ التحصيل سازه هاي هيدروليكي است و آخري هم رئيس آموزش و پرورش كرمان.
آقاي ب شديدا دعا مي كند كه پژوهشگر نامبرده ، استاد دانشكده مهندسی علوم آب دانشگاه شهید چمران اهواز و فارغ التحصيل سازه هاي هيدروليكي نباشد. گمان مي كند كه استاد مربوطه انقدر از روش تحقيق سر در مي آورد كه با يك جستجوي ساده، تاريخچه زلزله هاي كره زمين را بدست بياورد و صحت ادعاي خود درباره رخداد زلزله در ديماه را بررسي كند. راستش آقاي ب بيشتر فكر مي كند كه "پژوهشگر" كذايي، رئيس اموزش و پرورش كرمان باشد. اينجور مزخرفات بيشتر به منش اينجور افراد مي خورد.(البته يك وبلاگ نويس هم به اين نام هست، شايد يكي از اينها باشد، يك خواننده آوازهاي عربي هم هست)
د ر هر حال، آقاي فتحي عزيز ما، هركدام اينها كه باشند، مرجع قابل قبولي براي اظهار نظر درباره زلزله محسوب نمي شوند.
براي يك روزنامه معتبر خيلي بد است كه مقاله صفحه اولش از يك مرجع خيلي نامعتبر باشد. و از آن بدتر اينكه مسئول صفحه علم روزنامه هم از يك مرجع معتبر نخواسته باشد كه اظهارات اين مرجع نامعتبر را بررسي و تاييد كند.

دوم: اظهار نظر كم نظير ايشان درباره رخداد زلزله ها در ديماه
ايشان افاضه فرموده اند كه :
"اگر رد پاي زلزله هاي مهيب و تاريخي دنيا را جست وجو کنيم مسلماً نمودار زمين لرزه ها در دي ماه به اوج خود مي رسد."

احتمالا ايشان گمان مي كردند كه جستجوي تاريخچه زلزله كار خيلي سختي است و احتمالا كسي اينكار را نخواهد كرد و در نتيجه نامربوطي ادعاي ايشان هم فاش نخواهد شد. اما فراموش كرده بودند كه در جهان يك نفر آقاي ب وجود دارد كه به يك عدد ماشين حساب آقاي ب مجهز است.
آقاي ب يك جستجوي ساده اينترنتي مي كند، كاتالوگ زلزله هاي اصلي كره زمين را در 4000 سال اخير پيدا مي كند، آنهايي كه ماه رخداد زلزله شان مشخص بوده است را از آنها كه نامشخص است جدا مي كند و فهرستي از بيش از 3000 زلزله اساسي را بدست مي آورد. بعد اين زلزله ها را بر اساس ماه رخدادشان مرتب مي كند و تعداد زلزله در هر ماه را مي شمارد.
ژانويه : 269
فوريه : 249
مارس : 265
آوريل : 277
مي : 277
جون : 268
جولاي : 274
آگوست : 287
سپتامبر : 250
اكتبر : 252
نوامبر : 260
دسامبر : 265

اگر با كمي تسامل ، ژانويه را همان ديماه مورد نظر اين پژوهشگر برجسته بگيريم، متوجه مي شويم كه نه فقط زلزله ها در ديماه به اوج خود نمي رسند، كه ديماه در رده پنجم از نظر ميزان رخداد زلزله قرار دارد.
از طرف ديگر مشاهده مي شود كه رابطه معناداري بين در ميزان تعداد رخداد زلزله و ماههاي مختلف سال وجود ندارد.
در نتيجه اصلي ترين ادعاي ايشان به كل بي اساس است.

سوم: شدت تابش اشعه هاي كيهاني
حداقل و حداكثر فاصله زمين از خورشيد، 147100000 و 152600000 كيلومتر است. با توجه به اينكه شدت تابش با عكس مجذور فاصله مرتبط است، ميزان تابش دريافتي كره زمين در دو نقطه اوج و حضيض تنها 7 درصد با يكديگر تفاوت دارند. اگرچه آقاي ب فيزيكدان نيست، اما مي تواند حدس بزند كه اختلاف 7 درصدي (سه ونيم درصد از ميزان ميانگين) نبايد باعث آن همه اتفاقات عجيب كه ايشان ذكر كرده اند بشود.
علاوه بر اين عبارت "غليظ ترين غلظت تشعشعات به اصطلاح کيهاني خورشيدي" كه ايشان استفاده كرده اند بيشتر به درد دستورالعمل هاي كيمياگري مي خورد تا مقالات علمي.

چهارم : گل سر سبد مدعيات
مقاله آقاي پژوهشگر برجسته مورد نظر ما البته يك گل سرسبد هم دارد كه در دقت علمي چنان مي درخشد كه نگاه فيزيكدانان مرده و زنده تاريخ را به خود خيره كرده است.
ايشان فرموده اند :
"اين غلظت تشعشعات کيهاني که عامل چسب هسته يي عناصر سازنده پوسته زمين هستند باعث سنتز هسته يي و ساخته شدن عناصر اعماق زيرين پوسته زمين و قطورتر شدن جداره زمين در دي ماه مي شوند و وقتي در اين فرآيند سنتز، حجم عظيمي از ضدماده درون زمين به ماده سنتز مي شود. قاعدتاً حفره هاي وسيع و خالي در زير پوسته جامد زمين به وجود مي آيد که تکيه گاه پوسته از بين رفته و به ناچار بر اثر وزن خود شکسته شده و در داخل مذاب زيرين خود فرو مي ريزد يعني زمين لرزه روي مي دهد و جاي شکستگي هم گسل است."
( و به خدا اين عين جمله هاي ايشان است، آقاي ب كلا اين همه طنزپردازي بلد نيست، ابراهيم نبوي و ابراهيم رها هم فعلا درگير كارهاي ديگري هستند )
ايشان ادعاهايي كرده اند كه هر كدامشان جاي روزها تفريح و شادي خوانندگان را فراهم مي آورد :
- تشعشعات كيهاني عامل چسب هسته اي عناصر پوسته زمين هستند
- پوسته زمين در ديماه قطور تر مي شود.
- حفره هاي وسيع و خالي زير پوسته جامد زمين بوجود مي آيد، تكيه گاه پوسته از ميان مي رود و در اثر وزن خود مي شكند. و در ماده مذاب مي ريزد. در نتيجه زلزله مي شود.
بگذاريد قبل از اينكه به اوج فرمايشات ايشان بپردازيم، اين يكي فرمايششان را يك كمي دقيق تر بررسي كنيم :
دوستاني كه در كار خاك و تونل سازي هستند مي دانند كه در اثر وجود فضاي خالي در زير خاك، (چنانچه لايه خاك ضخامت كافي داشته باشد) خاك يك قوس طبيعي ايجاد مي كند و پس از ريزش جزئي، به شكل پايداري در مي آيد. اين خاصيتي است كه در ساخت قناتها و در حفر بسياري از تونلها ، علي الخصوص آنها كه به روش اتريشي حفر مي شوند كه قسمت قابل توجهي از تونلهاي حفر شده در ايران را شامل مي شود، استفاده شده است. نسبت دهانه به ضخامت خاك روي حفره براي پايداري خاك سطحي وابسته به جنس خاك است اما اين تناسب چيزي از رده 1 است. (چند برابر بيشتر يا كمترش فرقي براي ما ندارد)
ضخامت پوسته زمين در نازكترين حالت در حدود 10 كيلومتر است، در نتيجه حفره اي كه آنقدر بزرگ باشد كه باعث فروريزش پوسته شود، بايد ابعادي حداقل در حدود 6 كيلومتر داشته باشد.
آقاي ب فرض مي كند ابعاد حفره مورد نظر ايشان 6 كيلومتر در 6 كيلومتر در فقط 1 متر باشد. فرض هم مي كند كه چگالي لايه هاي پاييني كره زمين، در همين حد لايه رويه (چيزي در حدود 2 تن بر متر مربع) باشد.
در نتيجه جرمي حدود 72 ميليون تن در حفره مورد نظر ايشان ناپديد شده است. جهت مقايسه يادآور مي شود كه هر تريلي 20 تن بار مي برد. براي حمل جرم ناپديد شده در اين حفره سي و پنج ميليون تريلي لازم است.
از همه قشنگ تر اينكه ايشان مدعي هستند كه پوسته در داخل ماده مذاب مي ريزد، ايشان ظاهرا كوچكترين دانشي درباره لايه هاي كره زمين ندارند و نمي دانند كه بين پوسته و ماده مذاب، يك لايه به ضخامت2900 كيلومتر به نام جبه قرار گرفته است. (2900 كيلومتر تقريبا مي شود سه برابر فاصله تهران تا مشهد) اينكه چطور پوسته مي تواند از جبه رد بشود و در داخل ماده مذاب بريزد از عجايبي است كه فقط اين پژوهشگر برجسته موفق به كشف آن شده است.

و اما اكنون، اوج فرمايشان علمي ايشان، گل سرسبد مقاله شان :
"در اين فرآيند سنتز، حجم عظيمي از ضدماده درون زمين به ماده سنتز مي شود."
آقاي ب معتقد است كه همه فيزيكدانان عالم بايد همه كار و زندگيشان را بگذارند، چند سال متوالي فقط همين يك جمله از فرمايشان گهربار جناب پژوهشگر برجسته را بپرستند. اصلا بايد اين جمله را با طلا و جواهر نوشت و سر در تمام دانشكده هاي فيزيك دنيا زد، تمام دانشجويان درس فيزيك يك بايد اين جمله را حفظ كنند و در امتحان بدون كسر واو ارائه كنند.
پژوهشگر عزيز برجسته ما ظاهرا چيز زيادي در مورد ضد ماده نشنيده است، وگرنه مي دانست كه ادعا وجود ضد ماده در هسته زمين چقدر مسخره است. ضد ماده در دنياي مادي نمي تواند وجود پايداري داشته باشد چرا كه در تماس با ماده، از ميان مي رود و از تركيب ماده و ضد ماده معادلش، انرژي بدست مي آيد. مقدار انرژي حاصله هم همان ميزان قابل توجهي است كه فرمول كذايي انشتين ارائه مي كند.

برگرديم به حفره كذايي، ايجاد حفره اي با ابعاد فوق به معناي آن است كه حدود 36000 هزار تن ماده با 36000 هزار تن ضد ماده با هم واكنش داده اند. ماشين حساب آقاي ب جساب مي كند كه در اثر چنين واكنشي انرژي اي حاصل مي شود كه تقريبا معادل انفجار150000000000000000000000 تن تي ان تي است. (بله درست شمرديد ، 15 با 22 صفر جلويش)

بيشترين مقدار انرژي آزاد شده در بزرگترين زلزله اي كه تا بحال ثبت شده است ( زلزله 1960 شيلي، 9.5 ريشتر) برابر 178000000 تن تي ان تي تخمين زده شده است، در نتيجه، زلزله اي كه با ادعاي ايشان در اثر ايجاد چنين حفره اي بوجود مي آيد، 840000000000000 برابر بزرگتر از بيشترين چيزي است كه كره زمين هرگز تجربه كرده است.
شدتش 1500000000 برابر بيشتر است از برخورد شهابسنگي كه باعث نابودي دايناسورها شد.

آقاي ب بسيار علاقمند است كه پژوهشگر برجسته، جناب آقاي فتحي را ببيند، تا هيكل ايشان را طلا بگيرد. حقيقتا اين حجم پرت و پلا از يك آدم عادي بعيد است، گمان نكنم حتي از وزير محترم علوم هم بربيايد.

مغز متكثر

2010-01-28T19:45:00.000+03:30

مغز متكثر
(يك رويكرد استراتژيك براي جنبش سبز)
-------------------------------------
جنبش سبز ايران شيوه تازه اي در بيان و جمع بندي نظرات و روش نويني از تصميم گيري بر مبناي آراي متكثر فعالان اين جنبش را بنيان نهاده است.
اين شيوه نوين، كه به جرات مي گويم نگرش تازه اي به دموكراسي است، بسيار مديون ابزارهاي نوين ارتباطي است.
امكان بيان نظرات، به لطف وبلاگها، وبسايتها و شبكه ها اجتماعي، باعث مي شود كه هر يك فرد از اعضاي جنبش توان مشاركت در فرآيند تصميم سازي و تصميم گيري براي جنبش را داشته باشد و گستردگي اطلاعات دريافتي، باعث مي شود كه كه هر عضو بتواند به تنهايي درباره شيوه عمل مورد نظرش تصميم بگيرد.

من نام اين شيوه تصميم سازي را "مغر متكثر" مي گذارم.

"مغر متكثر" جبهه سبز وابسته به افراد و به احزاب نيست. در نتيجه آسيب پذيري آن بسيار پايين است.
در طبيعت مدل مشابهي را در برخي گونه ها مي توان ديد : پرواز جمعي پرندگان يا حركت جمعي ماهيان يا همكاري جمعي مورچگان، در نگاه ناظر خارجي آنقدر زيباست و آنقدر به خوبي هماهنگ شده است كه به نظر مي رسد نوعي عقل فرادستي بر اين حركات حاكم است. اما حقيقت آن است كه حركات هماهنگ و زيباي اين گونه ها تنها نتيجه تصميم گيري فردي هر يك از اعضاي گروه بر مبناي تعدادي قانون ساده و برمبناي مشاهدات فردي و محلي است.
"مغر متكثر" گونه هاي طبيعي، ابزار بسيار كارآمدي براي مقابله آنان با مهاجمان است، حركت جمعي باعث مي شود كه مهاجم از سويي در پيش بيني شيوه عمل گروه گيج شود و از سوي ديگر نقطه ضعف مشخصي براي حمله نيابد.

جنبش سبز تا امروز درست بر همين اساس حركت كرده است. به همين دليل است كه سركوبگران از دستگيري، ترور و اعدام هيچ دستاوردي نداشته اند. چرا كه حركت جمعي جنبش سبز وابسته به افراد نيست.

جنبش سبز مي تواند با قانونمند كردن اصول ابتدايي حركتش، با تعريف قوانين ساده اي براي رفتار جمعي اش در تجمعات و همينطور با توافق جمعي بر تاريخهاي تجمع و شعارها و رويكردهاي هر تجمع، خود را آسيب ناپذير كند.

نمونه اي از اين قوانين ساده از اين قرار است:
1- هيچكس خود را به تنهايي در خطر نياندازد. هر گونه عمل اعتراضي بايد در تجمعات با ابعاد كافي انجام شود.
2- محل هاي محدود و قابل كنترل (مانند ميدان هفت تير)را براي تجمع در نظر نگيرد و برعكس مسيرهاي طولاني (مانند خيابان آزادي/انقلاب) را انتخاب كند.
3- تا حد امكان از خشونت پرهيز كند.
4- هر فرصتي را براي اطلاع رساني از جنايات سركوبگران و تبليغ فلسفه انساني جنبش استفاده كند.
5- همواره آگاهانه و اخلاقي تصميم بگيرد و عمل كند.
. . .

مغر متكثر جنبش سبز، توان خود را در 22 بهمن نشان خواهد داد. اينكه چطور با جنگ رواني و تبليغات سركوبگران مقابله مي كند و چطور قدرت خود را در روز روشن در برابر خبرنگاران خارجي (كه اين روز ممنوعيت حضورشان در خيابانها آبروريزي بزرگي براي رژيم است و در نتيجه نامحتمل است) به نمايش بگذارد.
22 بهمن روزي است كه همه پيش نيازهاي يك حركت جمعي اعتراضي را در خود دارد، راهپيمايي، تجمع، شعار،... و از همه بهتر آنكه نمي توان خط و معياري براي متمايز كردن سبزها از غير سبزها كشيد و در نتيجه هرگونه حمله اي به معترضان ، حمله اي كور خواهد بود كه معتقدان به رژيم را هم بي نصيب نخواهد گذاشت و صحنه هايي از سبعيت سركوبگران را به طرفدارانشان هم خواهد چشاند.
رئيس تقلبي دولت در هنگام سخنراني در اين روز، شعارهايي را خواهد شنيد كه امكان انكارشان را پس از آن نخواهد داشت. صدا و سيما هم براي فيلتر كردن صداي "هو"ي معترضان در جواب رئيس دولت كودتا كار دشواري در پيش دارد.

2010-01-23T09:06:00.001+03:30

آنيتاي عزيزم، پاسخ من به تمام سوالهايي كه پرسيده اي "نه" است.
پسربچه ها گاهي دلشان مي خواهد كه توجه دخترها را با گفتن چيزهاي عجيب جلب كنند. بزرگتر كه بشوي اينرا زياد خواهي ديد.
شايد هم مازيار خواسته سر كار ات بگذارد، لابد با عمو رامين و خاله شيدا هم دست به يكي كرده اند كه آنها هم حرفهايش را تاييد مي كنند.
بزرگترها گاهي دوست دارند حرفهاي عجيب بزنند.

سوال اول: نه. آخر كدام آدم عاقلي ممكن است شبها برود پشت بام يا توي تراس و فرياد بزند. بعد چرا بايد حكومتي بيايد و كساني را كه فرياد زده اند را بازداشت كند يا به طرفشان سنگ بيندازد. خودت فكر كن.
سوال دوم: نه. وضع كار كردن ما همين بود كه مي بيني، از صبح تا شب يك نفس كار مي كرديم، تعطيل و غير تعطيل. بيكار نبوديم كه راه بيفتيم توي خيابانها و فرياد بكشيم و جنگ و گريز كنيم.
سوال سوم: نه. خودت فكرش را بكن، مگر اينترنت شير آب است كه كسي جلويش را بگيرد.تازه چه فايده اي براي كسي دارد كه جلوي دانستن ديگران را بگيرد. دانستن جوهر وجودي انسان است، چه دليلي دارد كه آن قديمها كسي جلويش را گرفته باشد.
سوال چهارم. نه. بچه نشو. آدم كه به اين الكي نمي ميرد. آن فيلمي هم كه نشانت داده دروغ است.
سوال پنجم: نه. مگر مي شود كسي را مجبور كرد كه پارچه ببندد دور سرش كه موهايش ديده نشود. يك دوره اي مد بود. الان از مد افتاده است.

همانطور كه مي بيني، اين نامه يك تكه تاشده و چسب خورده هم دارد. قول بده كه آنرا بعد از اينكه بيست سالت شد باز كني و بخواني. اعتراف مي كنم كه يك خبرهايي بود، يك كارهايي كرديم. همه اش براي اينكه شما اصلا ندانيد كه آن روزها چطور بود. اصلا حتي يك لحظه اش را حس نكنيد، مي داني مثل يكجور سم مي ماند، آدم را مسموم مي كند دانستنش و حس كردنش. بيست سالت كه شد و اين تكه تا خورده را باز كردي، خودت مي خواني.

قربانت
عمو نادر
7 آبان 1401

2010-01-18T18:44:00.000+03:30

كلاه بر افراشته آقاي ب

2010-01-18T10:30:00.002+03:30

كلاه بر افراشته آقاي ب
--------------------------------
1- آقاي ب در سالهاي اخير كم فيلمي ديده است كه بعدش احساس كند كه روحش سيراب شده است.
و از ميان اين اندك فيلمهاي "سيراب كننده روح"، آقاي امير كاستاريكا ( شما بخوانيد كوستاريتسا) يك جايگاه بزرگي دارد.
2- آقاي ب كلاهش را به احترام آقاي كوستاريتسا بر مي دارد، به احترام "گربه سياه ، گربه سفيدش" به احترام "زمان كولي هاي" ش، به احترام "زندگي معجزه است" اش، به احترام زاوت، زير زمين، روياي آريزونا، دالي بل، وقتي پدر در سفر بود و هر چيز ديگري كه اين مرد در سراسر زندگيش ساخته است.
3- روح آقاي ب واقعا به اين امير خان مديون است.
4- و البته نقش دوست عزيزمان گوران برگويچ هم نبايد اين ميان فراموش شود.

آقاي ب سردبير كايه دو سينما نمي شود

2010-01-16T09:31:00.002+03:30

آقاي ب سردبير كايه دو سينما نمي شود
---------------------------------------------
1- صدها و بلكه هزاران نفر هر روز از آقاي ب تقاضا مي كنند كه سردبير كايه دو سينما بشود. بعضي هايشان براي جلب موافقت آقاي ب صدها ميليون دلار در وجه اش واريز مي كنند. بعضي هايشان جلوي خانه آقاي ب خودشان را آتش مي زنند. يكي شان هم با همراه داشتن پارچه نوشته اي با مضمون "آقاي ب بايد سردبير كايه دو سينما بشود" خودش را از برج ايفل پايين انداخت.
اما آقاي ب شديدا در مقابل تمامي اين فشارها و در خواست ها مقاومت مي كند.

2- آقاي ب حتي ليست ده فيلم برتر دهه هم نمي دهد.
حتي اگر تمامي دوستانش ليست هاي چند ده تايي نوشته باشند.

3- دليلش ساده است:
آقاي ب اهل تصوير هاي بيروني نيست. تصويرهاي محبوب آقاي ب، روي پرده سينما يا شيشه تلوزيون نيستند، جايي درون فكرش قرار دارند،
آقاي ب بيشتر دوست دارد كه فيلمنامه بخواند، تصويرهايي كه آقاي ب در ذهنش مي سازد، زيباتر از آنهايي است كه روي پرده مي بيند.

4- آقاي ب عاشق واژگان است، عاشق اصوات، عاشق موسيقي.
فيلمهايي كه تاثير جدي بر آقاي ب داشته است، آنهايي اند كه موسيقي وجه قالبشان بوده است، زندگي دوگانه ورونيك، آبي يا حتي سفيد. از آقاي ب اگر بپرسيد كه سفيد كداميك از فيلمهاي كيشلوفسكي بود، خواهد گفت آنكه در ميانش فلان قطعه نواخته مي شود.
آقاي ب خواهد گفت، ميناي شهر سوخته همان بود كه يك جايي آن آخرهايش صداي همه مردگان زمين مي آمد و خواهد گفت كه همه موضوع زندگي دوگانه ورونيك يك تم ساده پيانو بود. و بار خواهد گفت كه كيل بيل همه اش ، همان ترانه قديمي بود. همه اش همان ترانه قديمي بود.

5- آقاي ب گه گاهي فيلم هم مي بيند، بيشتر به اصرار عزيزترينش. اما كم پيش مي آيد كه واقعا از ديدن فيلمي لذت ببرد. چيزي حدود نيمي از فيلمهايي كه دوستانش فهرست كرده اند را ديده است اما اگر بپرسيد آيا چيزي اين ميان بود كه روحت را سيراب كرده باشد، شايد فقط "آملي" را نام ببرد.

6- داخل ذهن آقاي ب شلوغ است. خيلي شلوغ. انقدر كه جا براي تصاوير بيروني ندارد.

ریگیلی بیگیلی هابیلی لیبیلی

2010-01-11T12:17:00.002+03:30

ریگیلی بیگیلی هابیلی لیبیلی
-----------------------------------------
حتي يك نفر آقاي ب هم اين همه در جو انقلابي نمي ماند.
آمار هم كه بگيريد، بيشتر آقاي ب ها، در كنار بحث سياسي-اجتماعي-اقتصادي و مطالعه و تفكر در اين زمينه ها، كارهاي ديگري هم مي كنند: غذا مي خورند، آشپزي مي كنند، كتاب مي خوانند. فيلم مي بينند، از زندگي لذت مي برند و خوابهاي جالب مي بينند. (اسنادش هم موجود است)

آقاي ب هنوز هم قسمت قابل توجهي از وقتش را به مطالعه درباره وضعيت كشور مي گذراند، قسمت قابل ملاحظه اي را هم در اين باره فكر مي كند، اما الباقي وقتش را ( كه قسمت اعظم وقتش است) به همان كارهايي مي رسد كه قبلا مي رسيد. و در نتيجه لابد بعد از اين باز هم در اين وبلاگ چيزهايي را خواهيد ديد كه قبل از اين مي ديديد. و لابد تاملات سياسي اجتماعي اقتصادي هم اين ميان جاي خودش را خواهد داشت.

آقاي ب مي داند كه رها شدن از اين جو ساده نيست، براي همين از خانم منصفانه يك ورد جادويي ياد گرفته است.
آقاي ب مي گويد :
ریگیلی بیگیلی هابیلی لیبیلی

و بر مي گردد به وبلاگ نويسي ساده قديمي خودش.

چله نشینی

2009-12-21T18:41:00.002+03:30

چله نشینی
--------------------
یلدای همیشه سرخمان را سبز وسیاه کرده ایم.
تاسحربیداریم به شعر. به انتظار خورشید.
شما هم که لابد `صحنه را دیده اید` و خواب از چشمانتان گریخته.

چله نشینی

2009-12-21T18:41:00.000+03:30

چله نشینی
--------------------
یلدای همیشه سرخمان را سبز وسیاه کرده ایم.
تاسحربیداریم به شعر. به انتظار خورشید.
شما هم که لابد `صحنه را دیده اید` و خواب از جشمانتان گریخته.

اشطباح لپي آقاي جيم

2009-11-26T10:47:00.002+03:30

اشطباح لپي آقاي جيم
-----------------------------------

فرويد كتابي دارد درباره لغزشهاي گفتاري و نوشتاري كه به فارسي تحت عنوان "اشطباحات لپي" ترجمه شده ( و ترجمه بد و كم دقتي هم دارد)
در اين كتاب بحث مي شود كه برخي از لغزشهاي گفتاري يا نوشتاري ، آنهاييشان كه در موضوع خاص در زمان خاص رخ مي دهند، نشانه اي اند از فكري سركوب شده و حرفي ناگفته.

اين مدت اخير كارم شده است كه سخنراني هاي آقايان را گوش كنم به دنبال اين لغزش ها. باورش سخت است اما تقريبا در تمام سخنراني هاي تمامشان، درست در لحظه اي كه چيزي درباره ماههاي اخير مي خواهند بگويند، برايشان رخ مي دهد.
اوليشان در آن نماز جمعه كذايي 29 خرداد كه ايشان درست در هنگامي كه گفت "و اما درباره انتخابات" گلويش گرفت و به سرفه افتاد. انگار چيزي در ته ذهنش به او مي گفت "نگو" چيزي انگار گلويش را گرفته بود، انگار كه خودش هم مي دانست كه نبايد آنطور بگويد، سرفه مي كرد انگار كه مي دانست عاقبت اين حرفها، گلويش را خواهد گرفت.

آخرينشان هم سخنان كم نظير آقاي جنتي، كه لابد با بلوتوث به شما هم رسيده است، همانكه مي گويد :
" اولين حمله ددمناشيم، منيشناي من، ددمنشي رژيم طاغوتي را به مردم بي گناه و بي پناه ..."

درست در كلمه "ددمنشانه" زبانش مي گيرد خودش هم مي داند كه "ددمنشانه" با مردم رفتار كرده اند، بعد اين سيلاب "من" در "ددمنش" انگار به هم مي ريزدش، مي داند كه "من" است كه "ددمنش" است حتي اگر در جمله به طاغوت اشاره كند. همين من است كه بار دوم كه زبانش مي گيرد در "ددمنيشناي من" خودش را نشان مي دهد

همينجاست كه تمامشان مي لغزند، از صدر تا ذيل، تمامشان مي دانند كه ددمنشي كرده اند، مي دانند كه دروغ مي گويند و همينجاست كه تمام بازي را باخته اند.
براي همين است كه نيروهايشان هر روز ريزش مي كنند.
براي همين است كه ما بايد همينقدر كه هستيم شاد و آرام باشيم بي دفاع به حيابان برويم، كتك بخوريم و برگرديم، كبودي هاي بدنمان را بماليم و بخنديم..

نطفه نابوديشان در درونشان است، از تو مي خوردشان.
براي همين است كه جرات خشونت هم ندارند، توانش را ندارند، چون نيروهايشان از درون تهي شده اند.

تازه اين اول كار است.
عيد كه برسد، نشسته ايم سر سفره و خاطره مي گوييم. يكنفر آنوقت يادش مي افتد كه "برادر رفتگر/ محمودو وردار ببر" و الباقي مان ريسه مي رويم.

قصيده اي براي نترسي

2009-11-02T08:19:00.002+03:30

قصيده اي براي نترسي
------------------------------------------------------
جمهوري اسلامي عصر روز 18 تير 1388 سرنگون شد.
کسي که سرنگونش کرد،‌دخترکي بود بي نام. در خيابان کارگر شمالي.

بسيجي ها حمله کردند و جمعيت فرار مي کرد، دخترکي ميانشان بود با صورت خونين. لابد باتومي نصيبش شده بود پيش از‌آن.

بعد وسط آن همه جمعيت که مي دويد، دخترک ايستاد.
جايي در آن فضاي خالي بين چماقداران و مردم، برگشت و فرياد زد:
"من نمي ترسم. من نمي ترسم. من ديگه نمي ترسم"
و جمهوري اسلامي سرنگون شد.

جکومت هاي ديکتاتوري با ترس است که حکومت مي کنند. حکومت هاي ايدئولوژيک بر فکر مردم حاکمند، پوپوليست ها بر شکمشان. ديکتاتورها اما تنها بر جسم مردم حکومت مي کنند با ترس از شلاق از زندان از چماق و از گلوله.
بعد فکر مردم رها مي شود از جسم در بندشان، غوطه ور مي شود در روياي آزادي و آنقدر به عمق مي رود که ديگر در بند جسم نيست.

آنوقت است که "نترسي" مي آيد.
درست مانند هنگامه شهيدي و کيوان صميمي که روحشان آزاد شده از جسم در بندشان. از ميان ميله هاي زندان فرياد نترسي شان شهر را برداشته.

انگار كه همه قدرت ديكتاتور در كابوس ما بوده است، انگار كه هرگز وجود نداشته است، انگار كه خدايگاني او و بندگي ما، چيزي نبوده جز خوابي پريشان، بي اساس، بي ريشه در هيچ چيز حقيقي جز هراس ما از اين كابوس و جز ترس ما از قدرت موهوم او.

آنوقت است که درست چشم در چشم ديکتاتور، نترسي بر مي خيزد،‌نگاهش مي کند و حرف مي زند. آنجاست که ترس جابجا مي شود، اينبار در چهره اوست که ترس جاي مي گيرد،‌چرا که نترسي را مي بيند که حتي اندروني خانه اش را هم گرفته است.

آنجاست كه نور مي تابد بر اين تاريكخانه وهم آلود. روشن مي شود كه همه آن هيولاهاي هراس انگيز، مترسكهايي پوسيده اند، همه اين قدرت ترسناك چيزي نيست جز دروغ.

کسي نوشته بود :
"بسمه تعالي/ بوي آزادي مي آيد/ والسلام"

و اين بوي آزادي بر نسيم نترسي است که استوار است. با نترسي است که مي وزد و از هر حفره کوچک،‌هر سياهچاله اي را پر مي کند.

بعد جاي ترس و نترسي جابجا مي شود. امروز "آنها" مي ترسند. از ماي بي سلاح از ما که به تنه وجودمان تبرهاشان را شکسته ايم و هنوز سبزيم.

امروز، بوي آزادي مي آيد.
والسلام

2009-10-14T20:20:00.000+03:30

" مقاومت غير هنجارين در شرايطي رخ مي‌دهد که فرد علاوه بر رد قوانين حاکم بر فضاي حالت جامعه و طرد کردن مرزبندي کلان تحميل شده بر دامنه انتخابهايش، ‌اصول مبارزه با اين قوانين و آن محدوديتهاي را هم مورد بازبيني قرار دهد. در اين شرايط، فرد از دامنه مجاز و هنجارين تعريف شده در نظام اجتماعي خارج مي‌شود و بخش‌هايي از فضاي حالت خود را تجربه مي‌کند که توسط نظام اجتماعي پيش بيني و "ديده" نشده است. اين شکل از مقاومت را به دليل تخطي کردن از سپهر معنايي و فضاي حالت مجاز مرسوم تعريف شده در جامعه، غير هنجارين مي‌ناميم.
مقاومت غيرهنجارين،‌در سطح روانشناختي توسط شاخصي به نام خلاقيت پشتيباني مي‌شود،‌و در سطح کلان، ‌امکانات جديدي را براي سازماندهي پيش روي نظام اجتماعي مي‌گذارد. در صورتي که مسيرهاي پيشنهادي شده ناشي از اين مقاومت‌هاي غيرمنتظره پايداري و ثبات کافي را براي سيستم اجتماعي فراهم کنند،‌اين امکان وجود دارد که به جذب کننده هاي جديدي در فضاي حالت سيستم تبديل شوند و خطراهه هاي تحول سيستم را به سوي خود جذب کنند. در نتيجه، ‌گذاري به وقوع مي‌پيوندد و سازمان يافتگي جديدي در سطح اجتماعي بروز مي‌نمايد."

وکيلي ، شروين – صفحه 275- رويکرد سيستمي و ميان رشته‌اي به مفهوم قدرت و تحليل جايگاه آن در نظامهاي اجتماعي- پايان نامه برا ي اخذ مدرک دکتراي جامعه شناسي، دانشکده علوم اجتماعي، ‌دانشگاه علامه طباطبائي، 1385، نشر الکترونيک توسط انتشارات داخلي موسسه‌ي فرهنگي هنري خورشيد راگا"، 1386.

پیشنهاد سبز اندیش برای مرامنامه راه سبز امید

2009-10-07T23:42:00.002+03:30

پیشنهاد سبز اندیش برای مرامنامه راه سبز امید
---------------------------------------------------------------
یکی از نخستین پروژه های انجام شده توسط شبکه سبز اندیش تدوین پیشنهادی برای مرامنامه راه سبز امید است.
میر حسین موسوی نامی از تشکیلاتی به این نام آوزده است اما هیچ ساختاری برای آن تعریف نکرده است و آنرا به تشخیص و به خلاقیت شخصی مردم مرتبط کرده است. بدیهی است که نخستین نیاز هر عمل اجتماعی و هر ساختار سیاسی، وجود یک مرامنامه برای فعالیت است.
میرحسین موسوی یا تشکل های سیاسی همراهش، هیچکدام پیشنهادی برای چنین مرامنامه ای ارائه نکرده اند.
شبکه سبزاندیش معتقد است که بهترین راه برای تدوین چنین مرامنامه ای، آن است که بحثی آزاد بر روی آن شکل بگیرد و برای امکان ÷ذیر شدن چنین بحثی، پیشنهاد خود را برای مرامنامه راه سبز امید (رسا) ارائه می کند تا نقطه شروع بحث باشد.
پیشنهاد سبز اندیش برای مرامنامه رسا به شرح زیر است :

پیشنهاد سبزاندیش برای مرام‌نامه رسا
از ویکی سبز

متن زیر پیش‌نویسی برای مرام‌نامه راه سبز امید (رسا) می‌باشد. هر چند نام این تشکیلات در بیانیه میرحسین موسوی مطرح شد اما به باور بسیاری، خیزش کنونی مردم ایران در حامیان شعارهای موسوی خلاصه نمی‌شود. به باور ما، رسا شامل گروه‌های گوناگون با نگرش‌های اجتماعی-سیاسی متفاوت است که حول اشتراکات‌شان گرد هم آمده‌اند تا تغییر سیستم حکومتی کنونی ایران را مقدور سازند. به همین خاطر مرام‌نامه رسا تنها شامل خواسته‌های حداقلی است که همه حامیان جنبش بدون خشونت سبز بر آن توافق دارند. این مرام‌نامه می تواند به عنوان هسته اولیه بیانیه‌های سیاسی همه گروه‌های حامی رسا استفاده شود. هر گروهی - از جمله حامیان موسوی و یا کروبی - می‌تواند اصول فکری و بینش سیاسی خود را به شرط آنکه با این مرام‌نامه در تقابل نباشد به آن اضافه کند و هم‌چنان حامی رسا شمرده شوند. شبکه سبزاندیش هم از همین پیش‌نویس برای نوشتن مرام‌نامه‌ش استفاده کرده است.

مرام‌نامه راه سبز امید (رسا)، نسخه +۱.۱

شرایط بحرانی و پیامدهای انتخابات ریاست‌جمهوی ۱۳۸۸ کاستی‌های نظام سیاسی موجود در ایران برای احقاق حقوق پایه انسانی شهروندان را به وضوح پدیدار کرده است. اعتراضات گسترده‌ی خرداد و تیر ۸۸ و امتداد آن تا روز قدس (۲۷ شهریور) نشان‌گر افزایش آگاهی شهروندان جامعه‌ی ایران و اراده‌ی آنها به تغییر در مناسبات قدرت و اجتماع است. برای بهره‌برداری از این سرمایه‌ی اجتماعی، ما، گروهی از شهروندان ایرانی در تشکل راه سبز امید (رسا) گرد هم آمده‌ایم تا در جهت گذار به نظامی بر پایه آزادی فردی و اجتماعی، مردم‌سالاری، رفاه اقتصادی و اجتماعی پایدار، و امنیت ملی همراه با تفاهم بین‌المللی کوشش نماییم.
چشم‌انداز رسا

فعالیت‌های سیاسی-اجتماعی رسا، که یک جنبش مدنی است، در جهت تحقق چشم‌انداز ایران فردا شکل می‌گیرد. مبانی این چشم‌انداز عبارت‌اند از:

مردم‌سالاری

رسا خواست مردم را تنها مرجع مشروعیت حکومت می‌داند و لذا حاکمیت مردم بر سرنوشت خود بر پایه‌ی نظام انتخاباتی، گروه‌های مدنی، احزاب و رسانه‌های آزاد را تنها ساختار تضمین‌کننده حقوق شهروندان ایرانی می‌داند. در این راستا رسا دخالت افراد و نهادهای غیر منتخب مردم در ساختار سیاسی کشور،‌ فرآیند تصویب قوانین، و انتخابات را رد می‌کند. رسا از تمرکززدایی در سیاست‌گذاری‌های فرهنگی-اجتماعی-اقتصادی حمایت می‌کند و لازم می‌داند که در شکل‌دهی به ساختار نظام حکومتی، هیچ تبعیضی بین قوم‌ها و مذاهب اعمال نشود.

آزادی فردی و اجتماعی

رسا اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر را مبنای حقوق فردی و اجتماعی انسان‌ها می‌داند و در همگام کردن قوانین کشوری با این قوانین کوشش می‌کند. از نظر ما حفظ حقوق فردی شهروندان، صرف‌نظر از وابستگی‌های فرهنگی، قومی، نژادی، دینی، زبانی، جنسیتی و گرایشی آنان و فراهم کردن شرایط مناسب برای شکوفا شدن هر شهروند، از اهم وظایف دولت‌های ملی و تشکیلات اداری-سیاسی محلی است. رسا حمایت از برابری حقوق زنان با مردان و تکیه بر توانمندسازی زنان را برای رسیدن به مردم‌سالاری پایدار ضروری می‌داند.
توسعه اقتصادی پایدار همگام با رفاه اجتماعی

از دیدگاه رسا دولت، جامعه مدنی و بخش خصوصی باید با هدف توسعه پایدار و همه‌جانبه‌نگر (اقتصادی-اجتماعی-زیست محیطی) ایران به همکاری سازنده بپردازند. مدیریت خردمندانه نفت و دیگر منابع ملی، حمایت از کارآفرینی غیر دولتی، و ایجاد یک نظام مالیاتی موثر در راستای نیل به این هدف ضروری است. ایجاد ساختارهای موثر حمایتی اجتماعی برای در دسترس قرار دادن امکانات پایه‌ی رشد از جمله آموزش و بهداشت و حمایت از بازنشستگان، ازکارافتادگان و بیکاران از اولویت‌های اقتصادی-اجتماعی راه سبز امید است. رسااز کاهش تصدی دولت در اقتصاد و تجارت خارجی، سرمایه‌گذاری بین‌المللی و داد و ستد آزاد با جهان و هم‌زمان مقابله با انحصارهای اقتصادی و مدیریتی حمایت می‌کند.

امنیت ملی همگام با همبستگی بین المللی

رسا خواستار ارتباط احترام‌آمیز بین دولت ایران و تمامی دولت‌های دنیا در چارچوب قوانین بین‌المللی، و به منظور حفظ امنیت و منافع ملی ایران است. رسا از همکاری‌های بین‌المللی در جهت منافع ملی ایران و ارتقاء حقوق همه انسان‌ها حمایت می‌کند.

جامعه مدنی

رسا جامعه‌ی مدنی را عامل برقراری تعادل و پیشرفت در روابط دولت و بازار از یک سو، و اجتماع و فرد از سوی دیگر می‌داند. ما معتقدیم نهادهای داوطلبانه‌‌ای که حول محور ارزش‌ها، اهداف و علائق مشترک شکل می‌گیرند، در تقسیم قدرت بین شهروندان و خودآگاهی سیاسی و اجتماعی جامعه حیاتی هستند. رسا حمایت از سازمان‌های غیر دولتی، سندیکاهای کارگری، انجمن‌های دانشجویی، موسسات خیریه و سایر موسسات مردم‌نهاد و تعاونی را به عنوان روش تقویت جامعه مدنی دنبال می‌کند.

راه‌کارهای رسا

برای رسیدن به چشم‌انداز بالا اعضای رسا راه‌کارهای کلی زیر را دنبال می‌کنند.
دنبال کردن هدف‌های مشخص و قابل دسترس

اعضای رسا در هر رده اجتماعی،‌ از خانواده، محله، و روستا گرفته تا مدرسه و محل کار و اماکن عمومی،‌ به شناسایی و دنبال کردن اهدافی مشخص برای تشکیلات رسا می‌پردازند. هر هدف به ابتکار شخصی در راستای حرکت به‌سوی چشم‌انداز بالا انتخاب می‌شود با این شرط که مغایر اصول رسا نباشد. اعضای رسا ایده‌های پروژه‌های موفق را از طریق شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند و از تجربیات هم استفاده می‌کنند.

اطلاع‌رسانی و آموزش

‌اطلاع‌رسانی و آموزش عمومی در مورد اهمیت استقرار ساختارهای مندرج در چشم‌انداز، برای حمایت و پیش‌برد موجی بزرگ از تقاضای مردمی برای تغییرو دست‌یابی به این اهداف، ضروری است. اعضای رسا در گروه‌های کاری خود وظیفه تبیین دقیق این ضروریات و اطلاع‌رسانی و آموزش عمومی در این مورد را به عهده خواهند گرفت. من‌جمله، تغییر در ساختار آموزشی و نگرش خانواده و مدرسه به آموزش کودکان در جهت آشنایی با حقوق خودشان قدمی مهم در پیشرفت جامعه ایران را به سمت آزادی از استبداد و توسعه پایدار به حساب می‌آید.

مخالفت با بی‌عدالتی، دروغ و زورگویی

سکوت در مقابل بی‌عدالتی، دروغ و قانون‌گریزی موجب سست شدن پایه‌های اخلاقی جامعه می‌شود و کشور را در دام انفعال، بی‌قانونی، و ریا فرو می‌برد. اعضای رسا به روشنگری و مخالفت آشکار با موارد بی‌عدالتی و دروغ در جامعه پرداخته، از همکاری با، و مشروعیت بخشی به، ظالمان و فریب‌کاران خودداری می‌کنند. با توجه به حضور منفی تفکر استبدادی در تعاملات روزمره جامعه، در حوزه شخصی نیز رسا حاکمیت فرهنگ تحمیل و اجبار بر آموزش کودکان، آداب زندگی خانوادگی، تربیت مدرسه، و دادوستد بازار را نفی می‌کند و برای تقویت بنیان‌های فکری و فرهنگی در تشویق و ارتقای فرهنگ آزادی انتخاب و اختیار فردی و جمعی تلاش می‌کند.

جذب همه نیروهای علاقه‌مند به ایران

رسا به همه ایرانیان تعلق دارد و حضور سازنده نیروهای مختلف سیاسی و اجتماعی، با عقاید و پیشینه‌های مختلف، برای موفقیت در فعالیت‌های رسا ضروری است. اعضای رسا تلاش خواهند کرد تا با جذب طیف وسیعی از نیروها راه گذار به ایران فردا را هموار نمایند. با استفاده از رنگ‌ها و حرکات نمادین، اعضای رسا حضور خود را در جامعه پررنگ‌تر می‌سازند تا روح هم‌بستگی مردمی در جنبش را تقویت بخشند.

تغییر ساختاری از طریق صندوق‌های رای

با حمایت نظری و عملی ازجنبش ملی ایرانیان در جهت چشم‌انداز ایران فردا و توجیه نیروهای درون نظام, رسا از تغییر ساختار سیاسی از طریق فعالیت‌های مدنی و بدون خشونت، که منتهی به یک رفراندوم ملی، شوند حمایت می‌کند. تجربه سی سال اخیر به اکثریت بزرگی از ایرانیان نشان داده که ساختن آینده‌ای بهتر برای خود و فرزندانمان بدون غلبه بر تمامیت‌خواهی عده‌ای قلیل ممکن نیست.

پخش هزینه تغییر با تشکیل گروه‌های انعطاف‌پذیر

راه سبز امید برای دنبال کردن این راه‌کارها از گروه‌های خودجوش و مردمی نیمه‌مستقل بهره می‌گیرد. این گروه‌ها بین سه تا ده نفر عضو دارند و هر کدام بدون نیاز به سلسله مراتب سازمانی به دنبال یک هدف کوچک و قابل دسترس در راستای چشم‌انداز رسا فعالیت می‌کنند. در عین حال هر گروه سعی در ایجاد و حفظ رابطه با گروه‌های نزدیک به خود خواهد داشت. این گروه‌ها بر اساس اصول مقاومت مسالمت‌آمیز عمل می‌کنند.
اصول رسا

در دنبال کردن راه‌کارهای بالا اعضای رسا به اصول زیر پایدار می‌مانند:

شفافیت و مسوولیت‌پذیری

تمام ‌منابع و مخارج مالی تشکیلات رسا که صرف‌ فعالیت‌ در حوزه عمومی می‌شوند باید شفاف و علنی باشند و عامه مردم بتوانند از جزئیات آن باخبر شوند. اعضا خود را در برابر اهداف گروهی مسوول می‌دانند و در جهت این اهداف متعهدانه عمل می‌کنند.

احترام به مخالف

مخالفان و منتقدان تشکیلات رسا می‌توانند و حتی ترغیب می‌شوند که مخالفت‌شان را به شرط پایبندی به اصل گفتگوی مسالمت‌آمیز، در مجراهای اطلاع‌رسانی رسا منتشر کنند. همچنین رسا به حریم خصوصی همه، از جمله مخالفان، احترام می‌گذارد.

اختیار و نفی خشونت

رسا هرگونه حرکت خشونت‌آمیز یا اجباری را مغایر اصول خود می‌داند و آن را شدیداً نفی می‌کند. همه اعضای رسا در دنبال کردن اهداف بالا به اصل عدم تحمیل و عدم خشونت پای‌بند خواهند ماند.

موفقیت در هر قدم

راه سبز امید، با توجه به تجربیات تاریخی، معتقد به پیمودن کامل و بدون میان‌بر مسیر تغییرات است. مسیر تغییر طولانی است. اما فعالیت در این مسیر غنی‌کننده‌ی زندگی اعضای رسا خواهد بود؛ چرا که آنها برخوردی سازنده با مشکلات جامعه خواهند داشت، و با آزادگی در مقابل فریب و بی‌عدالتی ساکت نمی‌نشینند. برداشتن هر قدم در مسیر عدالت و آزادی و به‌کارگیری خلاقیت در برخورد با استبداد و هوادارانش برای اعضای رسا موفقیتی شادی‌آور است. اعضای رسا به نوآوری و خلاقیت در هر قدم از مسیر حرکت به سوی ایران فردا اعتقاد دارند.

عضویت در رسا

عضویت در رسا آسان است: ‌هر فرد یا گروهی که به اهداف، راه‌کارها، ‌و اصول این مرام‌نامه پای‌بند باشد عضو رسا است. اعضا برای شروع فعالیت کافی‌ست به یک گروه بپیوندند،‌ یا گروه جدیدی را تشکیل دهند و با انتخاب و دنبال کردن یک هدف در راه سبز امید قدم بگذارند.

اعلام حمایت از این مرام‌نامه

حمایت از این مرام‌نامه مختص اعضای شبکه سبزاندیش نیست. همه ایرانیانی که با موارد درج‌شده در این مرام‌نامه موافق هستند می‌توانند حمایت خودشان را اعلام نمایند. برای این کار بعد از خواندن شرایط حمایت از مرام‌نامه مشخصات خودتان را ارسال کنید.

منبع : http://www.sabzandish.net/wiki/index.php?title=%D9%BE%DB%8C%D8%B4%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%AF_%D8%B3%D8%A8%D8%B2%D8%A7%D9%86%D8%AF%DB%8C%D8%B4_%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C_%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%B1%D8%B3%D8%A7

شبکه سبزاندیش

2009-10-07T23:30:00.001+03:30

شبکه سبزانديش
-----------------------------
شبکه سبزانديش نتيجه بحثهايي است بين دوستاني که فکر مي کنند مي توان يک شبکه اجتماعي را بر مبناي وب 2 شکل داد.
چيزي که در نوشته فصل اول من آمده بود و دوستان ديگريهم به شکل کاملتري مطرحش کرده بودند.
شبکه سبزانديش يک شبکه کاملا باز است، يکجور ويکي.
اصلا يکي از قسمتهاي اصلي آن هم يک ويکي است : ويکي سبز (http://www.sabzandish.net/wiki )
سه قسمت ديگر هم دارد، کافه سبز، سنا و بلاگ سبز. ساختارش هم ساده و منطقي است، بحث ها در کافه انجام مي شود، هر وقت قرار باشد تصميم بگيريم، در سنا راي گيري مي شود، بلاگ کمک مي کند به اطلاع رساني و به دريافت نظرات، ويکي هم هست براي آنکه بحث ها کامل شود و جمع بندي شود، پروژه ها به انجام برسد و نتايج آنها مشخص شود.
شبکه سبز انديش خودش را اينطور معرفي مي کند :

شبکه سبزانديش
از ويکي سبز

الکساندر هرتسن
«اگر تاريخ از نقشه معيني پيروي مي‌کرد، هيچ چيز جالبي نداشت. تاريخ سراسر بديهه و بدعت و اراده است.»

مبارزه براي آزادي، براي آزادي فردا نيست بلکه براي آزادي امروز است. اين را هرتسن متفکر روس مي‌گويد. هرتسن آدمي بود که مي‌توانست در برابر نفوذ ايدئولوژي‌هاي ويرانگر و فرديت‌کش زمان خودش مقاومت کند. اين کم چيزي نيست. او در عصري که جهان از ايده‌هاي مبهم آرزوپرور و امروزسوز استقبال مي‌کرد، توان آن را داشت که راه ابداع برود. تمام قرن بيستم لازم بود بگذرد تا امروز ما ايرانيان هم مثل هرتسن فکر کنيم. هيچ بهانه‌اي براي کشتن امروز به بهانه آينده‌اي موهوم پذيرفتني نيست. جهان به اين عشوه صد سال دل داد و امروز آنچه به‌دست آورده است نتيجه هزاران عمر سوخته است. «آزادي چرا ارزش دارد؟ براي اين که في‌نفسه هدف است براي همان چيزي که هست. فدا کردن آن در پاي چيز ديگر يعني قرباني کردن انسان.» هيچ چيز نبايد آزادي را قرباني کند. هيچ چيز از آزادي برتر نمي‌نشيند. از نظر هرتسن بزرگ‌ترين گناهي که انسان مي‌تواند مرتکب شود دست زدن به جنايت است، به نام امري که ممکن است هرگز واقع نشود. جناياتي که اگر براي يک غرض شخصي روي مي‌داد هيچ‌کس زشني آن را انکار نمي‌کرد. اما اگر جنايت زشت به نظر نمي‌رسد فقط به اين دليل است که اعتقاد به يک مدينه فاضله، يک وضعيت ايده‌آل در آينده ناملموس و در دوردست‌ها آن‌را تجويز کرده است.
هرتسن آب شدن بت‌هاي خود را در جريان انقلاب‌هاي ۱۸۴۸ در اروپا مشاهده کرد. مشاهداتي که او را دگرگون ساخت. ما ايرانيان امروزي از بسياري جهات به هرتسن شباهت داريم. ما نيز از موهوم بودن يک جامعه بي‌طبقه توحيدي يا يک جامعه فاضله اسلامي آگاه شده‌ايم. ما نيز مثل او ارزش آزادي را با تمام وجود خود درک کرده‌ايم. روشن‌فکر ديني ايراني، سروش، هم‌اکنون مي‌گويد ما آزادي را ارج خواهيم نهاد و قدر خواهيم دانست. آزادي که شفاي امراض مهلک نظام سياسي است. آزادي اين خجسته آزادي. ما بت‌هاي بسياري را ديده‌ايم که پيش چشم‌مان آب شدند. اين آغاز بسياري از دگرگوني‌هاست.
مساله به‌همين سادگي يا به‌همين پيچيدگي است. براي ما بسياري سدها فرو ريخته است. بنابراين آينده ما ديگر مثل ديروز و امروز ما نخواهد ماند. اما چگونگي اين تغيير هنوز در کار پيکرينه شدن است. روشن است که ما در مسير تازه‌اي قدم بر مي‌داريم. ما مثل هرتسن ارزش‌هايمان تغيير يافته است: فقط روش مردمان آزاد را دوست مي‌داريم. تنها آنچه را بزرگ و سرشار و دور از حساب‌گري است دوست مي‌داريم. عزت نفس و استقلال و ايستادگي در برابر خودکامگان را مي‌ستاييم. اما اين روش چگونه جامعه‌اي خواهد ساخت؟
آيا ما ليبرال‌دموکرات هستيم؟ آيا لازم است اصلا خود را با اين نام و آن نام پيشين مشخص کنيم؟ هر نامي تاريخي دارد. ما چرا بايد تاريخ ليبراليسم را بر دوش بگيريم؟ شايد ما رسم تازه اي باشيم. در رسم ما دين هست اما آزادگي هم است. در رسم ما مي‌کده و خرابات هم هست. استبداد نيست حتي براي مادران‌مان. ما عشق مي‌ورزيم اما در بند نمي‌شويم. اگر از ما بپرسند با تهران چه بايد کرد تا از اين وضع جهنمي نجات يابد چه مي‌گوييم؟ آيا بايد پايتخت را جاي ديگري ببريم؟ ما چگونه مي‌توانيم مشکل هواي آلوده و محيط زيست آلوده و فرهنگ رفتاري آلوده‌ان را حل کنيم؟ با زبان اقوام چه کنيم؟ با اقليت‌هاي ديني و مردمان بي‌مذهب چه کنيم؟ با تندروهاي مذهبي چگونه تا کنيم؟ ايا اعدام و زندان در انتظار مخالفان ما هم هست؟ رفتار امنيتي‌هاي ما چگونه بايد باشد؟ امنيت ما چگونه تعريف مي شود؟ ما با روسيه همسايه‌ايم. با اين همسايه ناسازگار و مکار چه بايد بکنيم؟ سياست خارجي ما چه خواهد بود؟ قانون اساسي‌مان را از روي کدام مدل مي‌نويسيم؟ ايا مراجع مذهبي که از مشروطه در قانون اساسي هستند هم‌چنان در اداره کارها خواهند ماند؟ با مردمي که پول نفت را سر سفره خود مي‌خواهند چه مي‌کنيم؟ با دانشگاه‌هايي که بنيه‌شان ضعيف است چه خواهيم کرد؟ وضع مدرسه و آموزش عمومي چه مي‌شود؟ اصول سياست فرهنگي ما و سياست منطقه‌اي ما و سياست رسانه‌اي ما چيست؟ اصلا ما کيستيم و چقدر هستيم؟ چقدر نفوذ داريم؟ چقدر مي‌توانيم بر جريان امور و گروه‌هاي بانفوذ اجتماعي تاثير بگذاريم؟
ويکي سبز باغ آتن مباحثه‌هاي ما است. ما نياز داريم در باره بسيار چيزها بحث کنيم و آماده شويم. نه براي فردا که براي همين امروز. از امروز که شروع کنيم به فردا هم که رسيديم امروز است.
محور فعاليت‌هاي شبکه سبزانديش بررسي اوضاع سياسي و اجتماعي ايران و هم‌انديشي درباره راه‌حل‌ها و برنامه‌هاي مناسب براي حرکت به‌سوي آينده بهتر از ديد اعضاي شبکه است. راه‌اندازي اين شبکه در واکنش به حوادث بعد از انتخابات رياست جمهوري ۱۳۸۸ در ايران صورت گرفت و نمودي است از خيزش جمعي ايرانيان سراسر دنيا براي ايجاد تغيير در وضعيت نامطلوب کنوني در ايران. اعضاي اين شبکه بيشتر از ميان دانشجويان و دانش‌آموختگان ايراني ساکن داخل و خارج از ايران هستند که نگران وضعيت پيش آمده شده‌اند و مايلند به جنبش مدني ايران براي دست‌يابي به خواسته‌هايش ياري برسانند. اهداف، دورنما، ساختار، و سازماندهي شبکه همه‌گي در بحث‌هاي اوليه شبکه و با مشارکت عمومي اعضا تدوين شده‌اند و مطابق سياست‌هاي شبکه پويايي خود را حفظ خواهند کرد.

فرداي آن روز

2009-10-06T21:22:00.000+03:30

فرداي آن روز
--------------------------------
آرزوهايمان كوتاه است، تنها تا "آن روز" ادامه يافته است. فكر مي كنيم، "آن روز" كه رسيد، چنين مي كنم و چنان. به چنين مقدار شاد خواهم بود و به چنان صورت جشن خواهم گرفت.
اما حواسمان نيست به فرداي آن روز.
هراس اين روزهاي من فرداي "آن روز" است. نگرانم كه باز داستانهاي سي سال پيش تكرار شود. خونريزي، كشتار، بمب و اعدام و زندان.

"آن روز" اگر زود برسد، نگرانيم كمتر خواهد بود.
در حال حاضر، بدنه اصلي مخالفين داراي رهبري مسالمت آميز و هوشمندي است كه دسترسي نزديكي به بدنه بوروكراسي كشور دارد و تعداد قابل توجهي مدير با تجربه از گذشته همين نظام همراهيش مي كنند.
"آن روز" اگر زود برسد،‌انتقال قدرت به نرمي صورت خواهد گرفت و با نگراني كم.

اما اگر "آن روز" به درازا بكشد، آنقدر كه شكاف غني و فقير سر بگشايد، آنقدر كه گروههاي مافيايي و ميليشا هاي محلي بوجود بيايند، آنقدر كه شورشهاي حاشيه شهرها آغاز شود، آنوقت خيلي نگران خواهم بود. نگران انتقام جويي ها، غارت ها، اعدام و زندان و شكنجه و يك خلخالي جديد و يك لاجوردي جديد و دوباره آدمها گريان پشت ديوار اوين. آن روز اگر دير برسد، قدرت بدست آن كسي خواهد افتاد كه چماقدار بيشتري دارد، بي رحم تر است و آماده تر است براي كشتن ديگران.

فكر مي كنم كه همه ما بايد خيلي جدي فكر كنيم به فرداي آن روز و فكر كنيم كه چطور مي شود پيشگيري كرد از فاجعه اي كه در راه است.
"سبز انديش" ( كه لابد فردا خواهم نوشت كه چيست) در اينباره راهكارهايي دارد:

راهنمای فردی در صورت تغییر بهمنی
در صورت هر نوع تغییر بهمنی در هر جهت، پای‌بندی به این موارد می تواند از وقوع فجایعی که معمولا همراه با این نوع تغییرات است جلوگیری کند.
احترام به حقوق برابر انسانی برای همه‌گان
حق دفاع از خود در دادگاه (عادلانه و با حضور هيات منصفه و وكيل مدافع) و رد بدون قید و شرط حکم اعدام
آزادی بیان و عقیده همراه با حفظ هوش‌یاری در برابر شایعات بی‌اساس
عدم تعدی به اموال خصوصی
نفی خشونت و حفظ نظم در حوزه عمومی
پاسداری از دارایی‌های عمومی،‌ میراث فرهنگی تاریخی،‌ و منابع طبیعی
تشکیل گروه‌های مردمی محلی به منظور جلوگیری از پایمال شدن حقوق بالا

و من مي خواهم به اينها اضافه كنم : پايبندي به اصل "ببخش و فراموش نكن"
و اميدوارم كه هرگز فراموش نكنيم. هرگز.

book of revolution

2009-09-02T20:43:00.000+04:30

از فيس بوك آرش

فصل اول

2009-08-03T01:15:00.001+04:30

فصل اول
------------------------
تاريخ اين قرن را که بنويسند، فصل اولش را با ما شروع خواهند کرد.
لابد جايي در مقدمه کتاب هم خواهند نوشت که پيش از جنبش ما هم در اين قرن وقايعي رخ داده است، يازدهم سپتامبر ، جنگ افغانستان و جنگ عراق. اما همه شان بازمانده از قرن قبل بودند، با گفتماني مانده از آن قرن و با ابزار قرن بيستمي، هواپيما و موشک و گلوله.
و آنوقت خواهند نوشت که فصل اول را به ما داده اند براي اينکه فرزند راستين زمان خودمان بوديم و گفتمانمان، گفتمان آغاز هزاره سوم.

همان اوايل کتاب خواهند نوشت که جنبش هاي اجتماعي فرزند فن آوري هاي ارتباطي هستند و همانجا خواهند نوشت که ما نخستين جنبشي بوديم که به تمامي، مسيرهاي ارتباطي نويني که از آغاز اين قرن گسترش يافته بود را بکار بستيم.
شايد همانجا مدخلي باز کنند به اينکه اين ابزارها چگونه ساختار جوامع را تغيير دادند و چطور نگرش دنيا را به طبقات اجتماعي، گردش کار ، توليد و توزيع ثروت، رهبري و مديريت اجتماعي و حتي نگرش دنيا به ارزشهاي پايدار انساني را تغيير دادند.

در همان صفحه شايد ، عکسي باشد از مخترع اولين نمونه گوشي هاي تلفن همراه و عکسي باشد از بنيانگذاران ويکي پديا، فيس بوک ، بلاگر ، يوتيوب ، پادکست و يا شايد از مجسمه آنها در ميادين اصلي شهرهاي پيشرو جهان و لابد زيرنويس عکس هم خواهد بود : "چهره هايي که جهان قرن بيست و يکم را ساختند".

همانجا خواهند نوشت که تا پيش از اين، مسيرها يکطرفه بود : کسي مي نوشت و روزنامه ها چاپ مي کردند و الباقي مردمان مي خواندند، يک نفر حرف مي زد و الباقي مردمان مي شنيدند، يک نفر در صفحه تلويزيون بود و الباقي نگاهش مي کردند، کسي فرمان مي داد و رهبري مي کرد و توده هاي بي شکل در پشت سرش به راه مي افتادند. خواهندنوشت که ساختار جامعه و توزيع اطلاعات و ثروت و قدرت هرمي بود، و بعد خواهند نوشت و لابد پررنگ هم خواهند کرد که فن آوري هاي نوين ارتباطي، جامعه را مسطح کرد. آنقدر به پايه هاي هرم توانايي بخشيد که آنها را تا راس بالا کشيد.
اين امکان را فراهم کرد که با هم در ارتباط باشند، خبر بگيرند و خبر بدهند، اطلاعات رد و بدل کنند، بگويند و بشنوند، ببينند و ديده شوند و مسيرهاي تازه اي پيدا کنند که همکاري کنند، توليد فکر کنند، نقد کنند و پيشرفت کنند.

بعد آنوقت بالاي همان صفحه عکس ما را خواهند گذاشت با پرچم هاي سبزمان.
خواهند نوشت که ما اولين جنبش اجتماعي اي بوديم که رهبرش همه مان بوديم، برنامه ريزش هم همه مان و آن کسي هم که نامش را صدا مي زديم، حداکثر سخنگوي بخشي از مطالبات ما بود.
شايد همانجا کادري هم باز کنند و داخلش بيانيه ميرحسين را که نوشته با توجه به اينکه مردم در نماز جمعه شرکت مي کنند، دعوتشان را مي پذيرد و مي آيد را به عنوان نمونه بگذارند و لابد براي خوانندگان آن دوره توضيح هم بدهند که تا پيش از آن مرسوم بوده که رهبر يک جنبش اعلام کند که مي رود و مردم را دعوت به آمدن کند.
بعد لابد زير فصلي باز مي کنند که چطور جنبشي که مرکز فرماندهي نداشت، انقدر هماهنگ عمل مي کرد، انقدر خوب ايده ها، خواسته ها و شعارهايش مطرح مي شد، نقد مي شد، کامل مي شد و بعد يکروز انقدر خوب بيان مي شد که انگار همه اين ميليونها نفر، سالها با هم تمرين کرده اند. شايد همانجا، در نسخه الکترونيکي اين کتاب تاريخ لااقل، لينکي هم باشد به فيلمي از ما که بلندگو فرياد مي زند مرگ بر آمريکا و ما اين همه آدم جواب مي دهيم مرگ بر روسيه. بي آنکه کسي مان از قبل به اين پاسخ فکر کرده باشد، بي آنکه هماهنگ کرده باشيم چنان فرياد مي زنيم که انگار يک دهانيم و يک حنجره.

همانجا خواهند نوشت که ما اولين حزبي بوديم که شوراي مرکزي نداشت، دبيرکل نداشت، شاخه سياسي نداشت. خواهند نوشت حزبي بود با آنارشي کامل که رفتاري کاملا نظام مند داشت. لابد طعنه اي هم خواهند زد به احزاب آنارشيست دهه هاي قبل از ما که وجودشان نظام مند بود و رفتارشان آنارشيستي. خواهند نوشت که حزب ما ارگان حزبي نداشت ، اما با اين همه مواضعش روشن بود، برنامه هايش هم درست تنظيم مي شد. خواسته هايمان هم جمع بندي مي شد، نقد مي شد ، کامل مي شد و به واضح ترين شکلي بيان مي شد.

در همين فصل خواهند نوشت که ما آخرين روزهاي تفنگ و گلوله را زندگي کرديم و نشان داديم که هر کجا که آگاهي و اطلاعات و مسيرهاي کافي براي ارتباط انساني وجود داشته باشد، گلوله بي معني است. لابد عکسي هم خواهند گذاشت از تک گلوله اي در جايي از موزه آزادي ما و زيرنويسش خواهند نوشت "آخرين گلوله اي که از خشاب در آمد".
ظريفي هم لابد پيدا خواهد شد که حساب کند وزن کل الکترونهاي سازنده وبلاگ ها و وبسايت هاي ما، چقدر است و حساب خواهد کرد که همه شان باهم يک هزارم وزن يک گلوله هم نمي شدند. شايد وزن همه مولکولهاي هواي شعارهاي ما را هم حساب کند، تمام مرگ بر ديکتاتورهايمان، تمام زنداني سياسي آزاد بايد گردد هايمان و آخرش نشان دهد که وزن همه شان با هم ، وزن يکي از ديوارهاي زندان اوين هم نمي شده است.

بعد خواهند نوشت که ما تعريف دوباره اي کرديم از جامعه انساني، از روابط انساني، از جهاني بودن و از زندگي در دهکده جهاني. بعد هرکدام اين تاريخ نويس ها هم لابد نامي به ما خواهد داد، ساده ترينشان لابد خواهد نوشت انقلاب سبز، ديگري شان خواهد نوشت انقلاب سکوت ، آن يکي خواهد گفت انقلاب لبخند و لابد کسي اين وسط پيدا خواهد شد که بنويسد انقلاب آگاهي.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

پ.ن. سانلي زحمت كشيده و متن را به انگليسي ترجمه كرده، :

In the history books of the 21^st century, the first chapter will be about us.

In the introduction, they might write that important events have happened before us, events like 9/11 and war on Iraq and Afghanistan, but those were the remnants of the previous century, with an outdated dialogue and with twentieth century tools: Airplanes, bombs and bullets. And then they will write that the first chapter is dedicated to us because we have been the true children of our time and our dialogue was the dialogue of the beginning of the third millennium.

Early in the book, they will write that social movements are born out of communication technologies and at the same place they will write that we were the first movement that exploited entirely all the new communication tools that were established at the beginning of this century.
Perhaps they will write a footnote on how these tools changed the social structure and how they changed the world view on the social classes, work flow, production and distribution of wealth, social leadership and management and even changed the world's attitude about the sustainable human values.

Perhaps on the same page, there is a photograph of the inventor of the first mobile phone and the portraits of the founders of Wikipedia, Facebook, Blogger, YouTube, Podcasts, or maybe photos of their statues in the main squares of the world's leading cities, with captions like: "Figures who built the twenty first century."

Idem they will write that previously there were only one-way paths: Somebody wrote and published the newspapers and the rest of the people read them. Somebody spoke while the rest were listening. One person was on TV and the rest were watching. Somebody commanded and led and then shapeless masses followed. They will write that the community structure and distribution of wealth, power and information was pyramidal, and then they will highlight that the new communication technologies flattened the society. It empowered the bases of the pyramid such that they reached the top.
It made it possible to communicate with each other, send and receive news, exchange information, tell and listen, watch and be seen, and find new means of cooperation, thinking, criticizing and progress.

There, on top of that page they will put a picture of us with our green flags.
They will write that we were the first social movement that all of us were its leader and all of us were its organizer. The name which was called the most was only the speaker of a part of our demands.
Perhaps they will open a box there to put MirHossein's written statement as an example, where he said: because the people participate in the Friday prayer, he will accept their invitation and join them. They must also add the explanation that previously the leader of a movement used to announce his presence and invited people to join him.

They may make a subsection to describe how a movement without a command center was acting so well-orchestrated. How its ideas, desires, and slogans were suggested, criticized, and completed so well, and then one day they were expressed in such a harmony as if all these millions, have practiced together for years. Perhaps there, at least in the electronic version of this history book, they will make a link to a clip of us, where the Speaker shouts from the loud-speaker: "death to the U.S.” and we all respond "death to Russia". Without anybody been preparing for this response, without being coordinated, we shout as if we are all one mouth and one voice.

They will write that we were the first party that had no central council, no secretary general, and no political branches. They will write that our party was one of complete anarchy that behaved quite systematic. They may presumably point their sarcasm toward anarchist parties of decades before us that were built systematically to behave as anarchists. They will write that our party had no party organs, but all its strategies were clear and its programs were all set correctly. Our demands were also summarized, reviewed, completed, and expressed in the clearest form of expression.

In the same chapter they will write that we lived the last days of guns and bullets and we showed that wherever the awareness, information and enough communication channels for human connection exists, the bullet is pointless. There may put a picture of a single bullet somewhere in our Freedom Museum and will write for its caption "the last bullet that was pulled out of the magazine"
A delicate person will calculate the total weight of the electrons that construct our blogs and websites, and will show that it was not even a thousandth of a bullet weight. He may estimate the weight of all the air molecules in our chants, our "death to dictators", our "all political prisoners must be released" and show that they altogether weigh less than the weight of a single wall of the Evin prison.

Next they will write that we suggested a new definition for the human society, the human relations, for globalization and for living in the global village. Each of these historians will give us a name. Their simplest may write the “Green Revolution”, another will call us the “Silence Revolution”, somebody will call it the “Smile Revolution”, and at last there will be someone to write the “Awareness Revolution”.

حالا نوبت ماست

2009-07-21T09:10:00.002+04:30

حالا نوبت ماست

------------------------

اين روزها، بوي گاز اشك آور كه مي آمد، يا تعداد گاردي ها كه زياد مي شد، مي گفتم، برويم ، ديگر جاي ما نيست.

نه ريه حساس اجازه نفس كشيدن از گاز اشك آور مي داد و نه بازوان نحيف توان كتك كاري داشت.

اما امروز ، ديگر نوبت ماست.

آقاي خاتمي كه بحث رفراندوم را پيش كشيد، نشان داد كه راهي كه در نهايت خواهيم رفت كدام است.

رفراندوم اما همانطور كه مي دانيد، به دستور رهبر و تحت نظارت شوراي نگهبان انجام مي شود و هر دوي اين موارد از قضا، همان چيزهايي هستند كه بر عليه شان درخواست رفراندوم داريم. بنابراين، تا زماني كه اين مراجع يك قدم تا سقوط نهايي فاصله نداشته باشند، امكان رفراندوم موجود نخواهد بود. آن زمان هم ديگر رفراندوم براي رياست جمهوري ا.ن. معني ندارد و موضوع بزرگتري بايد به رفراندوم گذارده شود.

امروز نوبت ما، قشر متفكر جامعه، است كه فكر كنيم به اينكه دقيقا چه چيزي مي خواهيم و چه چيزي نمي خواهيم. ديگر تك واژه ها و اسم ها و صفتهاي گنگ و نامفهوم براي ما كافي نيست. امروز بايد به دقت معرفي كنيم كه كشوري كه مي خواهيم در آن زندگي كنيم، چه جور جايي است.

براي من، جواب اين سوال اين ها است:

1- من مي خواهم در كشوري زندگي كنم كه قانون و حكومت بر مبناي عقل بشري و بر مبناي محاسبات هزينه و فايده، بر اساس بررسي هاي كارشناسي، بنا شده باشد. كشوري كه در آن دين مربوط به حوزه خصوصي انسانهاست و مبناي قوانين كشوري نيست.

2- من مي خواهم در كشوري زندگي كنم كه آزادي هاي فردي ام در حوزه خصوصي محترم باشد. حداقل محدوديتها را هم در حوزه عمومي ببينم، تنها محدود به مواردي كه نيازهاي عمومي جامعه در اثر نبود اين محدوديتها به خطر بيفتد.

3- من مي خواهم در كشوري زندگي كنم كه آزادي رسانه ها و آزادي گردش اطلاعات و دسترسي به اطلاعات در آن وجود داشته باشد.

4- من مي خواهم در كشوري هنجارپذير در حوزه بين المللي زندگي كنم كه روابط معقول سياسي با كشورهاي ديگر دارد و جزئي از زنجيره بين المللي تامين كالا و خدمات و جزئي از ساختار جهاني اقتصاد است.

5- من مي خواهم در كشوري زندگي كنم كه مانعي براي هيچيك از شهروندانش براي انتخاب شدن يا انتخاب كردن نباشد.

6- من مي خواهم در كشوري زندگي كنم كه براي هيچ يك از اقشار يا اصناف، حق اختصاصي براي تصاحب هيچيك از مشاغل حكومتي وجود نداشته باشد.

7- من مي خواهم از حق دادرسي عادلانه (بر مبناي نرم هاي مرسوم جهاني) بهره ببرم.

8- من مي خواهم در كشوري زندگي كنم كه موضوعات مربوط به اصناف بوسيله اتحاديه هاي آنها و سازمانهاي غيردولتي مربوطه انجام شود و دخالت دولت در امور آنها تنها محدود به اطمينان از رعايت حقوق ديگر اقشار جامعه در اين موضوعات باشد.

براي من، فعلا، اين بسته نسبتا كاملي است از آنچه آرزوي من است، براي كشوري كه در آن زندگي مي كنم.

2009-07-19T08:32:00.002+04:30

رسم من نبوده كه در اين وبلاگ در مورد آدمها صحبت كنم.

در مورد حرفها، كارها، برنامه ها و عملكردها حرف زده ام، اما در مورد آدمها يا هيچوقت ننوشته ام و يا خيلي كم.

اين يكي نوشته من در مورد آدمهاست، دو نفر آدم خاص به طور مشخص.

منظورم مانا و منوچهر است.

مي خواهم بنويسم كه اگر دنيا از مانا و منوچهرها بيشتر داشت، جاي خيلي بهتري بود.

آدمهايي كه وجودشان روحيه بخش است و شادي آفرين، مثبت اند و صادق اند و پاك.

دنيا اگر بيشتر داشت از آدمهايي كه قلبشان خانه مهر و دوستي است، جاي بهتري بود.

يادم هست كه در درس فارسي، در لغت معني ها، واژة اوتاد بود و نوشته بود كه معني اين واژة ميخ است و نوشته بود كه به جمعي هفتاد نفره گفته مي شود كه دنيا به بركت وجود آنها پابرجاست.

اگر واقعا چنين چيزي باشد، دوتا از آنها ، مانا و منوچهرند،پيدا كردن 68 تاي ديگرش با شما .

2009-07-04T09:29:00.002+04:30

بايد يك قانوني باشد كه مردن آدمها را ممنوع كند. ممنوع كند كه كسي جلوي دوربين تير بخورد. بعد بايد يك مجازاتي داشته باشد كه كسي كه تير خورد بي حرف و بي حركت، آرام روي زمين بيفتد. بايد ممنوع كند كه كسي آن حوالي فرياد بزند "واي واي" و ديگري بگويد "بمان.
بايد در اين قانون به صراحت ذكر شود كه كسي كه مرد نبايد چشمهايش باز بماند و سياهي چشمش به يكطرف برود و گم بشود. بايد ممنوع شود كه خون از دهان و بيني كسي سرازير شود روي صورتش.
آنوقت بايد مجازاتي هم تعريف بشود براي هر كسي كه اين صحنه را مي بيند. مجازات سخت تري هم باشد براي كسي كه اين صحنه در چشمش مانده است و خواب و بيداري همينطور تكرار مي شود.
بايد قانوني باشد كه كسي را كه شبها آن صحنه خوني كه روي صورت دويده است را خواب مي بيند، اعدام كنند.

2009-07-01T09:12:00.001+04:30

این هفته که میاید ، پنج شنبه اش هجدهمین روز از ماه تیر است.
هجدهمین روز از تیرماه هر سال هم که معلوم است، هجده تیر همان سال است.

وعده ما، همه جا. خیابان و میدان دم خانه مان.

2009-06-26T17:08:00.000+04:30

تمام شد. این یکی جنبش دیگر تمام شد.
نمی توانم تقصیر را به گردن رهبران آن بیندازم. من هم اگر بودم حاضر نمی شدم که کسانی بمیرند تا من به قدرت برسم.برای همین امتیاز مثبتی در کارنامه میرحسن و کروبی ثبت می کنم از اینکه از انسانیت بویی برده اند.

بین 17 شهریور 57 تا دی ماه آن سال که شاه رفت و تا بهمن ماهش که الباقی ساختار حکومتی اش هم رفتنی شد، چند ماهی بیشتر فاصله نبود.بین این جنبش تا حرکت بعدی اما فکر می کنم بیشتر از اینها فاصله بیفتد.پیش بینی من این است که حرکت بعدی، دیگر از بالای شهر شروع نمی شود. برعکس شروعش از حاشیه هاست و از پایین شهر نشین ها که اینبار خاموش بودند.

شورش حاشیه ها دلیلش بیکاری خواهد بود و فقر.
پیش بینی اش ساده است : در این شرایط، کسی سرمایه گذاری نمی کند، دولت هم توان مدیریتی کافی برای اداره امور ندارد. روابط خارجی هم خراب و خرابتر می شود و در نتیجهبیکاری گسترش می یابد. سیاست دولت مبنی بر پرداخت نقدی به مردم هم نتیجه ای جز افزایش پایه پولی و در نتیجه تورم ندارد.یش بینی من این است که دولت برای رفع کسر بودجه اش دست به چاپ پول خواهد زد و آنوقت که تورم بالا برود، برای افزایش حقوق کارمندان یا افزایش پرداخت نقدی به مستمندان، باز هم پول بیشتری چاپ خواهد کرد.

اگر قیمت نفت بالا نرود، گمان می کنم که بحران بعدی، چیزی حدود یک سال دیگر نمایان شود. جایی در زمستان این سال یا بهار سال بعد.

2009-06-23T12:40:00.000+04:30

ندای آزادی
--------------------
1- اهل گریه نیستم. دوبار را یادم می آید که برای کسی که نمی دانستم کیست و هیچوقت ندیده ام اش گریه کرده ام. اولینش برای آرین بود. پسرک نوزادی که ناگهان بیمار شد و مرد و خبرش را در وبلاگ شماها خواندم که دور یا نزدیک می شناختیدش. گمانم همان موقع بود که برای همیشه ترسیدم از اینکه فرزندی داشته باشم. یادم هست که وبلاکهای تمامتان را خواندم که درباره اش نوشته بودید. ش. هم بود و هر دویمان بی حرف، همانجای پای مانیتور نشستیم و گریه کردیم.
2- دومینش همین الان بود، وقتی که این را خواندم :
http://naadaanii.persianblog.ir/post/946
عکس ها را که دیدم، اشک از چشمانم سرازیر شد.
همکارم می پرسد : شالوده هه هیچ نیرویی روش نمیاد، 50 در 50 بذارم؟ نمی توانم به طرفش برگردم. نمی خواهم صورت اشک آلود من را ببیند. هق هق هایم را می خورم. صورتم را در مانیتور گم می کنم و بدون آنکه برگردم می گویم : نه ، حداقل یک متر در یک متر.
3- مادرم رفته است برای عروسی دختر عمویم گل سفارش بدهد. به منشی می گویم، من باید یک جلسه بروم. نمی گویم که باید بروم به سمت امیر آباد- کوچه خسروی. باید گل سفارش بدهم. حداقل وظیفه من این است که آنجا دسته ای گل بگذارم.
4- مهم نیست نام خانوادگیش چه بوده است. نامش هست "ندای آزادی"

2009-06-21T14:54:00.002+04:30

1- يكبار آيداي پياده به وبلاگ من كه اشاره كرده بود، نوشته بود كه از آدمهاي باهوش عصباني خوشش مي آيد. اگر آن موقع ها عصباني بودم،‌اين روزها وا‍ژه كه تعريف كننده احساسم باشد وجود ندارد. نفرت، كينه و امثال آنها خيلي كلمه هاي بي خاصيتي هستند در مقايسه با چيزي كه در فكر من است.
2- چشمهاي من باتوم و گلوله و خون را ديده است. براي همين در فكر من هم فقط آتش است. منِ ليبرال مسلك انسان دوست كه تمام فكرم ساختن بود،‌امروز فقط و فقط به نابودي فكر مي كنم. به انفجار و به آتش.
3- آنهايي كه من را مي شناسند مي دانند كه من به صادقانه ترين شكل ممكن،‌ساختن و آبادكردن اين كشور را هدف زندگيم مي دانستم. مي دانند كه من مانده ام تا بسازم وگرنه رفتن براي من بسيار ساده تر از بيشتر آنهايي بود كه رفتند. هنوز هم هست. مني كه ساختن تمام زندگيم است،‌امروز فكر مي كنم كه ديگر نمي شود ساخت. ديگر نمي شود آباد كرد. ديگر همه چيز تمام شده است. چون من باتومها، تفنگها ،‌گلوله ها را ديدم. خون هم ديدم. و فكر مي كنم كه حاضر نيستم هيچ كاري انجام بدهم كه نتيجه اش حتي ذره اي به وحشي هايي برسد كه من اين روزها مي بينم.
4- من اين روزها فهميدم كه هر كسي كه دو دست و دو پا دارد انسان نيست. و فكر مي كنم كه دوست ندارم آنهايي كه دو دست و دوپا دارند ولي انسان نيستند زندگي كنند. اين موفقيت بزرگي براي اين حكومت است كه توانسته فلسفه اش را حتي به من هم بقبولاند.
5- و من خيلي خيلي خيلي خيلي خيلي خوشحالم كه فرزندي ندارم.

Exotica

2009-05-27T17:18:00.003+04:30

گوش كنيد:
آشپزي قصه مزه ها و رنگهاست. قصه بوهاي فراموش نشدني، قصه تمام قصه هايي است كه به واژه نمي آيند.
قصه حرفهاي نگفته قلب هاي عاشق.

تات مي گويد: صيدا تمام رنگهاي جهان است و بوسه اش تمام مزه ها.
و هربار گوشه اي از عشقش را در مزه اي تازه و با بو و رنگي جديد عرضه مي كند.

مي گويد : اسمش را تو بگو. صيدا بو مي كشد، چشمهايش را مي بندد و مي گويد : Exotica.

تات انقدر مي شناسدش كه بداند كجا رفته ذهنش تا به اين واژه برسد. از رنگها رفته است به The Fall و از آنجا به پروانه گمشده داروين : Americana Exotica.

Exotica قصه عمق عشق است. قصه حرفهايي كه درون دل است، آنقدر عميق كه به واژة نمي آيد. قصه مزه ها و بوهايي كه بيني و زبان براي دركشان كافي نيست.

سخت هم نيست درست كردنش، آشپز عاشق مي خواهد و سينه مرغ و فلفل دلمه و پاپريكاي قرمز و پيازچه و جعفري و ترخون و سيب زميني و پياز و شير و آرد و پنير پارمسان و هويج و قارچ.
مرغ را با يك نصفه پياز كوچك در ماهيتابه بگذاريد، با يك دسته ترخون، با نمك و فلفل. نصفه دوم پياز را هم پياز داغ كنيد و بريزيد در ظرفي. يك نصفه فلفل دلمه و يك نصفه پاپريكاي قرمز را ريز ريز كنيد و سرخ كنيد و آنرا هم بريزيد در همان ظرف، كنار پياز. دو عدد سيب زميني متوسط را خورد كنيد، ريز ريز، 1 سانت در 1 سانت. بعد سرخ كنيد، با نمك. داشت كه حاضر مي شد، پياز داغ و فلفل و پاپريكا را اضافه كنيد و تفت بدهيد با هم.
هويج را خرد كنيد و رويش ليموترش بچكانيد و شكر بپاشيد و بگذاريد در بخارپز تا بپزد.
قارچ را ريز ريز، خيلي ريز، كنيد، بعد در كره تفت بدهيد تا به آب بيفتد. دو قاشق چايخوري آرد را در يك ليوان شير سرد حل كنيد و بريزيد روي قارچ تا بجوشد، نمك و فلفل بزنيد، جعفري و پيازچه را هم ساطوري كنيد و بريزيد در همين ظرف الباقي پاپريكاي قرمز را هم ريز ريز كنيد در همين قابلمه. خوب كه جا افتاد و غليظ شد، دو قاشق سوپخوري پنير پارمسان اضافه كنيد.

همه چيز كه حاضر شد، سينه مرغ را توي بشقاب بگذاريد و رويش سس بدهيد. كنارش سيب زميني را بگذاريد و هويج .

عشق هم بايد باشد. همه جا. عشق مزه و بو و رنگ همه چيز است.

2009-05-25T18:21:00.001+04:30

2009-05-24T08:38:00.002+04:30

مي دانم كه خيلي فرقي نمي كند كه من اينرا اينجا بنويسم يا نه.
مخاطبين اين وبلاگ لابد انقدر مطالب گوناگون مي خوانند كه براي راي دادن و راي ندادنشان دلايل كافي دارند و لابد رايشان را هم تا الان مشخص كرده اند.
مي دانم هم كه كساني كه بايد تشويق به راي دادنشان بكنيم، زياد اهل وبلاگ نيستند.

اما با اين وجود، براي ثبت در تاريخ (!) مي نويسم كه من راي مي دهم و راي من به نام مير حسين موسوي خواهد بود.

دليل راي دادن من اين است كه كشورم بيش از اين تحمل كثافت كاري آقاي احمدي نژاد را ندارد. بيشتر از اين تحمل دروغ و دزدي را هم ندارم. بيشتر از اين هم نمي توانم تحقير بشوم.

2009-05-10T07:53:00.001+04:30

بيهوده است، بيهوده است، زندگي سراسر بيهوده است. آدمي از تمامي زحماتي كه زير آسمان مي كشد چه نفعي عايدش مي شود؟ نسلها يكي پس از ديگري مي آيند و مي روند ولي دنيا همچنان باقي است. آفتاب طلوع مي كند و غروب مي كند و باز با شتاب به جايي باز مي گردد كه بايد از آن طلوع كند. باد به طرف جنوب مي وزد و از آنجا به طرف شمال دور مي زند. مي وزد و مي وزد و باز به جاي اول خود باز مي گردد. آب رودخانه ها به دريا مي ريزد، اما دريا هرگز پر نمي شود. آبها دوباره به رودخانه هاي باز مي گردند و باز روانه دريا مي شوند.
همه چيز خسته كننده است. آنقدر خسته كننده كه زبان از وصف آن قاصر است. نه چشم از ديدن سير مي شود و نه گوش از شنيدن. آنچه بوده باز هم خواهد بود، و آنچه شده باز هم خواهد شد. زير آسمان هيچ چيز تازه اي وجود ندارد. آيا چيزي هست كه درباره اش بتوان گفت : "اين تازه است" ؟ همه چيز از پيش از ما، از گذشته هاي دور وجود داشته است. يادي از گذشتگان نيست. آيندگان هم يادي از ما نخواهند كرد.
...
من هرچه را كه در زير آسمان است ديده ام. همه چيز بيهوده است. درست مانند دويدن بدنبال باد.

(از تورات، كتاب حكمت، نوشته ( يا وحي شده به) سليمان نبي)

2009-05-03T08:19:00.002+04:30

وقتي انقدر كم به كم بنويسي، واقعا نوشتن سخت مي شود.

آقاي ب و خواص فريبي

2009-04-23T12:21:00.003+04:30

آقاي ب و خواص فريبي
-----------------------

1- آقاي ب از عوام فريبي ناراحت نمي شود. از اينكه بي سوادي نا مه بيندازد توي چاه، از اينكه اسپند دود كند يا چشم زخم آويزان كند به خانه اش، حداكثر افسوس مي خورد.
2- اما از "خواص فريبي" واقعا ناراحت مي شود. دلش مي گيرد از ديدن اينكه چقدر فريب دادن خواص اين مملكت ، تحصيل كرده و دنيا ديده، چقدر ساده است.
3- آقاي ب تعريف مشخصي از "خواص فريبي "دارد. از نظر آقاي ب ، خواص فريبي رواج انديشه ها و اعمالي است كه عدم ارتباطشان با واقعيت، در هاله اي از شبه آمار و شبه علم و در پوششي نامفهوم و بي معني از واژگاني تركيبي از علم، عرفان ، ادبيات و دين پنهان شده است.
4- آقاي ب از "كوانتم" ، از انرژي درماني، از جهان هولوگرافيك از شبكه شعوركيهاني، از فلسفه هاي بي معني متصل شده به نرمشهاي يوگا و اينجور چيزها به عنوان شاخص ترين نمونه هاي خواس فريبي نام مي برد و نگران است از اينكه اين همه اين عقايد گسترده شده اند. و نگران تر است از اينكه اين روزها كمتر نشانه اي از تفكر انتقادي، نگرش علمي و منطق مي بيند.
5- آقاي ب به منزل آشناي فرهيخته، با سواد، خوشفكر ، دنيا ديده و سفر كرده اي رفت و در خانه اش چنين چيزي ديد :

6- و اين آقاي طاهري و موسسه عرفان كيهاني حلقه و شعور كيهاني يك چنين چيزي هستند : http://www.interuniversal.persianblog.ir/

آقای ب و قرمه سبزی

2009-04-02T23:47:00.002+04:30

آقای ب و قرمه سبزی
--------------------------------------
کسی که آشپزی نکرده باشد خيال می کند که پختن قرمه سبزی کار سختی است، اما نيست. برعکس خيلی هم ساده است و آقای ب در چند خط خيلی سريع آنرا به شما ياد می دهد.
اولين قسمت پختن قرمه سبزی، تهيه سبزی آن است. قديمتر ها که آقای ب کودک خردسالی بود، سبزی آماده هنوز اختراع نشده بود. هروقت که قرمه سبزی می خواستيم، سبزی قرمه سبزی می خريديم و پاک می کرديم و خرد می کرديم و سرخ می کرديم. آن قديم تر ها خيلی چيزهای ديگر را هم بايد در خانه تهيه می کرديم. مثلا باقالی و نخود که پاک کردنشان جزو تفريحات دوران کودکی آقای ب بود. نخود سبز را بايد از سرش گرفت و بعد به طرف مقابل کشيد، سر غلاف نخود سبز با الياف موجود در دو سر آن کشيده می شوند و غلاف را به دو قسمت جدا از هم تقسيم می کنند و آنوقت می شود نخودسبزها را جدا کرد و توی يک ظرف ريخت. باقالی هم مثل همين. با اين فرق که باقالی را بايد بعد يکبار هم با چاقو از وسط نصف کرد و بعد فشارش داد تا از پوست دومش هم بيرون بيايد

.مقدار سرخ شدن سبزی تاثير بسيار تعيين کننده ای در مزه قرمه سبزی دارد. بعد ها که در خانه پدری آقای ب بحث کلسترل مطرح شد، متاسفانه سبزی سرخ شده از قرمه سبزی حذف شد و سبزی به صورت خام در قرمه سبزی اضافه می شد. آقای ب هميشه اين عمل را يکنوع جنايت بر عليه بشريت به حساب آورده است

.آقای ب می گويد مرگ بر کلسترول.

به خاطر کلسترول آقای ب يک دوره تخم مرغ بدون کلسترول دارای امگا 3 می خورد که مزه تخم مرغهای قديمی زمان جنگ را می دهد و از خوردن تخم مرغهای با زرده های خوش عطر و رنگ محروم بود.

آقای ب از جنگ و هر چيزی که به آن مربوط می شود متنفر است : حتی از تخم مرغهای زمان جنگ.آقای ب يادش می آيد که روزی که جنگ شروع شد، هنوز مدرسه نمی رفت : از پدرش پرسيد: چرا جنگ شده است ؟ و پدرش گفت که يک رودخانه ای هست که ايران می گويد مال من است و عراق می گويد مال من است. آقای ب آن زمان نفهميد که موضوع از چه قرار است و با خودش فکر کرد که : اينکه دعوا نداره، خوب با هم نصف کنند.
آقای ب هنوز هم نمی فهمد که موضوع از چه قرار است و هنوز هم فکر می کند که بجای جنگيدن می شود چيزها را نصف کرد.

همان سال شروع جنگ بود که آقای ب قرمه سبزی خوشمزه ای را خورد که هنوز هم که هنوز است مزه اش را يادش نرفته : خانه عمه اش مهمان بود. هنوز پلو دم نکشيده بود و آقای ب گشنه بود. عمه مهربان آقای ب ، قرمه سبزی را برايش در يک کاسه کشيد و با مقداری نان به او داد. آقای ب هنوز هم فکر می کند که قرمه سبزی با نان خوشمزه تر از قرمه سبزی با پلو است.

گوشت قرمه سبزی را نبايد ريز کرد. آشپزهای بی سليقه ای که گوشت قيمه ای در قرمه سبزی می ريزند از آشپزی هيچ چيزی نمی دانند. يک آشپز بايد بداند که قيافه غذا گاهی حتی از مزه اش هم مهمتر است.

اول از همه در زودپز مقداری پياز داغ درست کنيد. شعله را زياد کنيد و بعد گوشت را بريزيد و يک تفت بدهيد. فلفل و زردچوبه را هم همينجا اضافه کنيد.لوبيا را هم که از قبل خيس کرده ايد و چند بار هم آب اش را عوض کرده ايد با گوشت تفت می دهيد.
اين تفت دادن خيلی مهم است. باعث می شود که گوشت مزه خودش را حفظ کند و به يک تکه موجود بی مزه و بی خاصيت تبديل نشود.

آقای ب معتقد است که تفت دادن در خيلی موارد مهم است. مثلا عشق. آقای ب می گويد عشقی که عاشق و معشوق در آن کمی تفت داده نشده باشند زود بی مزه می شود و آبکی از آب در می آيد. آقای ب اما نمی تواند اين تشبيه را کامل کند چون در عشق چيزی که جايگزين پيازداغ و لوبيا باشد پيدا نمی کند. اين مسئله هميشه آقای ب را زجر می دهد که تشبيهات جالبی پيدا می کند که بعدها معلوم می شود که اصولا هيچ شباهتی در آنها نبوده است. شايد بخاطر سرخوردگی ناشی از اين امر است که آقای ب به کل معتقد شده است که تشبيه چيز مزخرفی است. شايد هم بخاطر کتاب واژگان باشد که باعث شده آقای ب هر چيزی را به صورت يک موجود مستقل ببيند و نتواند شباهت آنرا با چيزهای ديگر در افکارش منظور کند.

گوشت که تفت داده شد، سبزی را در زودپز می ريزيد. آب هم اضافه می کنيد و درب زودپز را می بنديد. چيزی حدود دو دقيقه زير زودپز را زياد نگه می داريد و بعد زير آنرا کم می کنيد و می رويد تا حدود يک ساعت بعد. بعد درش را باز می کنيد و چند عدد ليمو عمانی را سوراخ می کنيد و در زودپز می اندازيد و از اينجا به بعد درب زودپز را باز می گذاريد تا خورشت خوب بپزد و جا بيفتد. نمک را هم همينجا اضافه می کنيد. نمک را اگر زود تر اضافه کرده باشيد، گوشت سفت می شود.

جا افتادن همان چيزی است که غذاهای ايرانی را از غذاهای بقيه ممالک دنيا جدا می کند : غذای ايرانی بايد آنقدر روی آتش بماند که جا بيفتد. و البته تمام ويتامينهايش هم در اثر اين عمل نابود شود.
آقای ب معتقد است که ريشه تمام مشکلات ما در همينجاست.قرنهاست که علم پزشکی اثبات کرده است که ويتامين ها برای سلامت انسال لازم اند و نبود آنها باعث بيماری می شود. پس عجيب نيست که جامعه ای که غذاهايش به کل بدون ويتامين هستند انقدر بيمار باشد
مشکل اصلی هم نبود ويتامين آ است.برای همين است که مردم ما تا نوک بينی شان را بيشتر نمی توانند ببينند.

آقای ب و هاله

2009-04-02T12:07:00.000+04:30

آقای ب و هاله
---------------------------
1- انقدری که آقای ب این روزها از دست هاله حرص خورده است، از دست رئیس جمهورتان نخورده است.

2- قضیه از یک عدد قابلمه شروع شد. یکجور قابلمه مخصوص که اسمش هست : Singing Bowl

3- این قابلمه کذایی طرز کارش این است که یک وسیله چوبی شبیه یکجور گوشت کوب نازک را آرام به دور تا دور لبه اش می کشند و صدایی شبیه به یکجور صدایی زنگ مداوم ایجاد می شود.

4-دوست خیلی عزیزی که با آقای ب در سفر اخیرش به نپال همسفر بود، دربه در دنبال این قابلمه آوازخوان بود. آقای ب پرسید که این قابلمه به چه درد می خورد و دوست خیلی عزیزش جواب داد که همسرش این قابلمه آوازخوان را برای "پاک کردن هاله" اش لازم دارد.

5- آقای ب معمولا سعی می کند که احترام مردم را نگاه دارد، اما اینبار نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد و صاف در صورت دوست عزیزش زد زیر خنده.

6- دوست عزیز آقای ب در یکی از بهترین دانشگاههای ایران، مهندسی خوانده است. همسر این دوست عزیز هم لیسانس مهندسی و فوق لیسانس مدیریت از بهترین دانشگاه ایران دارد (یعنی شما فهمیدید که آقای ب وسط این قضیه یک تعریفی هم از دانشگاهش کزد؟) هر دو این دوستان هم آدمهایی بسیار باهوش هستند و در زندگیشان هم خیلی موفق اند.
با این وجود فکر می کنند که گاهی هاله آدم کثیف می شود و باید چوب کشید بر لبه قابلمه آوازخوان تا هاله آدم پاک شود.

7- آقای ب از سفر که برگشت این ماجرا را به عنوان سوژه خنده برای دونفر از دوستان عزیز دیگرش هم تعریف کرد. هر دو آنها با یک نگاه عاقل اندر سفیهی به آقای ب نگاه کردند که یعنی : تو دیگه از پشت کدوم کوه اومدی. خب معلومه که آدم هاله داره.
یکی شان حتی با اصرار مطرح می کرد که از هاله آدم عکس هم می اندازند و در درمانهای پزشکی هم از این عکس هاله استفاده می کنند. تاکید هم می کرد که این هاله در اثر میدان الکترومعناطیسی بدن انسان است. اصرار می کرد که این یک مسئله صد درصد تایید شده علمی است.

8- آقای ب قبل از اینکه وارد بحث درباره میدان الکترو مغناطیسی بدن انسان بشود، یادآوری می کند که یک مطلبی در فیزیک نور هست به نام پدیده تفرق یا پراش که موضوعش این است که از لبه های یک جسم صلب، تشعشع نورانی صورت می گیرد. مطلب انقدر ابتدایی است که در کتاب فیزیک دبیرستان هم مطرح شده است. اصلا اگر یادتان باشد یکی از راههای تعیین خاصیت موجی نور همین پدیده پراش بود.( یادتان هست : یک فیلم عکاسی را می گرفتیم و دو تا خط روی آن می انداختیم بعد آنرا جلوی منبع نور می گرفتیم بعد سایه اش موجدار می شد)
اگر گاهی یک جسمی (مثلا حتی یک آدمی) را نگاه می کنید و بعد خیال می کنید که دورش یک هاله ای چیزی هست، چه بسا باید این بخش از فیزیک دبیرستان را به یادتان بیاورید.

9- اما ماجرای میدان الکترو مغناطیسی بدن انسان : همه ماجرای هاله، ماجرای تله پاتی، ماجرای انرژی درمانی و همه اینجور کلاهبرداری ها بر مبنای این فرضیه است که سیستم عصبی بدن انسان دارای جریان الکتریکی است و این جریان الکتریکی ایجاد میدان مغناطیسی می کند بعد این میدان باعث همه موضوعات فوق ( هاله، تله پاتی، انرژی درمانی، مانیتیسم،...) می شود.

10- البته نمی شود تبادل اطلاعات در سیستم عصبی را به همین سادگی یک نوع جریان الکتریکی دانست. در حقیقت این امر ترکیبی است از جریانهای الکتریکی و واکنش های شیمیایی. کل پروسه چیزی حدود 50 سال پیش توضیح داده شده و مدل ریاضی اش هم ساخته شده و از قضا به کاشفان این امر هم جایزه نوبل اهدا شده. http://en.wikipedia.org/wiki/Hodgkin-Huxley_model
اما می شود یکجورهایی با ساده سازی هایی مسیر سیستم عصبی را شبیه یک سیم دانست. با یک چنین ساده سازی ای، آنوقت می شود میدان مغناطیسی حاصل ار ایجاد جریان در یک چنین سیمی را هم تعیین کرد.

11- یک فرمول ساده دیگر از فیزیک دبیرستان : شدت میدان مغناطیسی ناشی از عبور جریان در یک سیم با شدت جریان رابطه مستقیم و با فاصله نقطه از سیم رابطه معکوس دارد. (عدد ثابت این رابطه هم برای هوا برابر 2 در 10به توان -7 است)

12-مقاله مفصل ارائه شده در این مرجع (http://electroneubio.secyt.gov.ar/Electric_processes_in_neurons.htm( نه فقط یکبار کل ماجرای فیزیک را درباره الکتریسیته و مغناطیس دوره می کند، که تبادل های سیستم عصبی را هم مطرح می کند و محاسباتی هم درباره ولتاژ، شدت جریان، و شدت میدان مغناطیسی در سیستم عصبی انسان ارائه می کند.

13- جایی در آخرهای این مقاله 62 صفحه ای، مجاسبه می شود که شدت جریان در سیستم عصبی انسان، چیزی حدود 0.6 آمپر در متر مربع است. و لابد اگر فرض کنیم که سطح مقطع نخاع حدود 1 سانتی متر مربع باشد، شدت جریان عبوری از نخاع در شرایطی که کل اعصاب بدن انسان در حال تحریک باشند (مثلا درسته افتاده باشد در دیگ روغن داغ) می شود 0.00006 آمپر.
فرض کنیم که نخاع تا پوست بدن هم 2 سانتی متر فاصله داشته باشد. بنابر این شدت میدان مغناطیسی در پوست انسان درست در جوار نخاع می شود : 6 در 10 به توان -10 تسلا. یعنی چیزی در رده میلیونیم شدت میدان مغناطیسی کره زمین. برای همین است که سوزن ته گرد به بدن آدم نمی چسبد. وقتی هم که کسی از جلوی قطب نما رد بشود، قطب نما منحرف نمی شود. تازه این برای نخاع است، عصب دست و پا را حساب کنید ، کلی کمتر از این می شود.
(خیلی خوب قبول، مچ من را گرفتید، همان عدد ثابت رابطه شدت میدان برای هوا را برای محیط بدن آدم حساب کرده ام، هیس صدایش را در نیاورید)

14- فیوز برق خانه های ما گاهی 16 آمپر است و گاهی 25 آمپر. فرض کنیم که استفاده معمول یک خانه فقط 5 آمپر باشد. ( می شود میزان مصرف یک اتو ) باز فرض کنیم که جایی که فرد ایستاده است تا سیم برقی که این 5 آمپر از آن عبور می کند 10 متر فاصله داشته باشد. آنوقت شدت میدان مغناطیسی ناشی از عبور این برق برابر خواهد بود یا 10 به توان -7 تسلا یعنی تقریبا 200 برابر میدان مغناطیسی بدن این فرد. در واقع برای اینکه میدان مغناطیسی بدن فرد در میدان مغناطیسی ناشی از سیم برق گم نشود، باید یک فاصله 2 کیلومتری از نزدیکترین اتو یا جاروبرقی یا سشوار داشته باشد.

15- قبول دارم، همه این محاسبات خیلی تقریبی است، بر مبنای خیلی فرضیات ساده شده ای هم هست، چیزهایی مثل جریان الکتریکی در عضلات را هم نادیده گرفته است. اما فکر کنم که برای روشن شدن ماجرای هاله ( و تله پاتی و انرژی درمانی و مابقی اینجور حقه بازی ها) کافی باشد.

16- اصلا فرض کنید که همه محاسبات فوق هم بی خود. اصلا فرض کنید که میدان مغناطیسی بدن انسان خیلی هم زیاد باشد. چه ربطی به هاله دارد؟ مگر شما وقتی به آهنربا نگاه می کنید یا وقتی به ترانسفورماتور پشت یخچالتان نگاه می کنید، دورش هاله می بینید؟

17- مجبورید مگر؟ بگویید صدای زنگ قابلمه آوازخوان را که می شنوم احساس آرامش می کنم، بیخود بحث پاک کردن هاله را نکشید وسط .
همان یک دانه هاله نور داشتیم که جورابش افتاد توی سد کرج وبا آمد،پایش را گذاشت در استادیوم بعد 40 سال به عربها باختیم، برای هفت پشتمان بس است

هوي کره بز! کوفت با سس سير که غذاي ايتاليايي نيست

2009-02-16T00:18:00.001+03:30

هوي کره بز! کوفت با سس سير که غذاي ايتاليايي نيست

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

آقاي ب مي گويد، همان لحظه اول که وارد رستوران مي شويد، قدم اول به دوم معلوم مي شود که اين رستوران چند مرده حلاج است. اگر همان اول، گارسون به شما خوش آمد گفت و پرسيد ميز چند نفره مي خواهيد، بعد شما را به ميزتان هدايت کرد، صندلي خانم را برايش عقب کشيد تا بنشيند، بعد دستمال سفره هايتان را باز کرد و انداخت روي پايتان معلوم است که خوب جايي آمده ايد. معلوم است که غذاي خوبي هم در انتظارتان است. اما اگر وارد رستوران که شديد، گارسونها عين بز شما را نگاه کردند تا خودتان يک ميز پيدا کنيد و بنشينيد، بترسيد، احتمالا غذا هم به همين بدي خواهد بود.

آقاي ب مي گويد: اصلا يک کاغذ سفيد برداريد و خوب رويش تمرين کشيدن اسکلت بکنيد. بعد يک نقشه تهران برداريد و بين ميدان کاج و ميدان فرهنگ، روبروي بيمارستان پارسيان، نبش کوچه، درست روي رستوران ايتاليايي رومانا يک عدد اسکلت بکشيد، يعني اينکه کلاهتان هم افتاد، وارد اين رستوران نمي شويد.

رستوران ايتاليايي رومانا تمام تلاشش را براي گرفتن حداکثر نمره منفي از آقاي ب بخرج داد. اگر شوق ديدن آقاي ج که بعد از چند هفته مفقود الاثر بودن، دوباره پيدايش شده بود، نبود، لابد آقاي ب رستوران رومانا را به آتش مي کشيد، شايد هم اصلا به کلانتري محل شکايت مي کرد بخاطر سوئ قصد: توطئه بر عليه حس چشايي و بويايي آقاي ب.

آقاي ب يک نکته فلسفي هم مي خواهد بگويد : از زمان آقاي افلاتون، خيلي از فيلسوفها معتقدند که انسان هم جسم مادي است و هم روح. اما آقاي ب معتقد است که بعضي انسانها روح ندارند، مثلا همين سرآشپز رستوران رومانا. اگر هم دليل مي خواهيد، آقاي ب به شما اثبات مي کند : فقط کافي است که يک تکه کوچک هويج پخته دست پخت ايشان را بخوريد.

هويج از آن چيزهاست که خيلي سريع آشپز را لو مي دهد، ظاهرش ساده است، تازه کارها هم خيال مي کنند که پختنش هم ساده است، مي اندازي توي آب يا مي گذاري در بخار پز و خودش مي پزد. حال آنکه اينطور نيست. هويج پخته خوب مي خواهيد، رستوران پرديس، خيابان ولي عصر بالاتر از محموديه. يکبار که مزه کنيد مي فهميد منظور آقاي ب چيست.

البته بي مزهگي هويج کمترين خطايي است که از اين رستوران سر زده است. همانطور که گفتم، رستوران ايتاليايي رومانا تمام تلاشش را براي کسب حداکثر امتيازات منفي انجام داد و الحق اين همه تلاش واقعا شايسته تقدير است.

از همان اول شروع کنم: در هنگام ورود اصلا معلوم نبود که اين همه گارسون وسط رستوران مشغول چه چيزي هستند که هرکاري مي کنند بجز رسيدگي به مشتري. بعد مي رسيم به منو که پربود از غلطهاي ديکته اي، هم فارسي و هم انگليسي. دستمال سفره هايشان هم خيس بود.

آقاي ب و دوستان مخلوط متنوعي از غذاها را سفارش دادند : يک سالاد سزار، يک پيتزا، يک کالزون مرغ تنوري، يک ويل کوردون بلو، يک استيک، يک سوپ سبزيجات و يک سوپ چيکن ورميشل.

آقاي ب چشمش به سالاد که افتاد با خودش گفت : اي ددم واي.

فکرش را بکنيد : سالاد سزار با سس مايونز سير.

آقاي ب در دلش گفت : بي شعور آخر کدام احمقي سالاد ايتاليايي را مايونز مي ريزد. آنهم مايونز با طعم سير. سالاد ايتاليايي با سرکه بالزاميک سرو مي شود و با روغن زيتون.

بعد نوبت غذاها شد: پيتزا آغشته به سسي بود که مخلوطي بود از سير و چيلي. ويل کوردون بلو يک تکه استيک خيلي نازک بود که يک برش ژامبون درجه دو داخلش پيچيده بودند با مخلوطي از سير و سبزيجات لهيده. کالزون مرغ تنوري يک تکه خميز پيتزا بود که داخلش مرغ گذاشته بودند با سس سير، نمک هم يادشان رفته بود. استيک با سس قارچ هم فقط چند قطره اي سس رويش ريخته بودند و البته اين آخري تنها چيزي بود که مي شد فرو داد بجز سيب زميني هاي سرخ کرده که آقاي آشپز هرچقدر سعي کرده بود ايده اي براي گندزدن به آنها پيدا نکرده بود. سوپ ها هم يک مخلوط لهيده اي بود از يک ماده تند فلفلي.

بعد همه اينها هم به همراه سس کچاپ سرو شده بود.

هر کسي که يکبار وارد يک رستوران در ايتاليا شده باشد مي داند که کچاپ براي غذاي ايتاليايي از فحش ناموس هم بدتر است. پيتزا ايتاليايي با سسي پخته مي شود که شبيه رب گوجه است، اما کمي رقيق تر. الباقي غذاهاي ايتاليايي هم با سس هاي مخصوص خودشان خورده مي شوند. در يک رستوران ايتاليايي، اگر کچاپ بخواهيد، سخنراني طولاني اي خواهيد شنيد در مورد اينکه آمريکايي ها بي شعورند و به همه چيز کچاپ مي زنند (و اين تازه در صورتي است که فکر کنند که شما آمريکايي هستيد) بعد هم با کمال خشونت به شما يادآوري خواهند کرد که در رستورانشان کچاپ ندارند.

آقاي ب مي گويد: درست است که سير يک جزئ اصلي از غذاهاي ايتاليايي است، اما هر کوفتي که سس سير به آن بزنيد که غذاي ايتاليايي نمي شود. آن هم سس هاي بي ربط ، مايونر سير، سير با چيلي، سير با کچاپ. لااقل نکرده بودند بجاي سس سير، از خود سير تازه استفاده کنند. بعد ظاهرا هيچکس هم چيزي در مورد روغن زيتون بکر بودار يا پنير موتزورلا و پارمسان و از بازيليکوم که اجزاي ديگر غذاهاي ايتاليايي هستند، به آقاي آشپز نگفته بود. آقاي ب مي گويد : پدر جان، قبل از اينکه سر آشپز بشوي رستوران ايتاليايي نرفته باشي ايراد ندارد، يک کتاب آشپزي بخر، دستور غداهايش را نگاه کن. نمي خواهي پول کتاب بدهي، لااقل دستور غذاها را از اينترنت دانلود کن.

کم هستند رستورانهايي که آقاي ب وقتي که به خانه بر مي گردد، اولين کارش اين باشد که نخ دندان بزند، دهان شويه قرقره کند و مسواک کند تا مزه غذا از دهانش بيرون برود. رستوران ايتاليايي رومانا از معدود رستورانهايي است که به اين افتخار نائل شده.

The Exorcism of Emily Rose

2009-02-11T16:13:00.002+03:30

The Exorcism of Emily Rose
-----------------------------------
1- بعضي واژه ها در ترجمه گم مي شوند."جن گيري" ترجمه خوبي براي Exorcism نيست. در واژه انگليسي مفهوم "راندن" و رها كردن از دست شياطين و ارواح خبيثه وجود دارد كه در معادل فارسي اش حس نمي شود. شايد دليلش آن باشد كه اصلا در عقايد ديني ما چنين چيزي نيست كه شيطاني يا روحي خبيث كسي را تسخير كند و بعد وردي بخوانيم و كارهايي بكنيم كه رهايش كند.
شايد بخاطر اين است كه ارواح خبيث ما را براي هميشه مسخر مي كنند و رهايمان نمي كنند.
يا شايد هم بخاطر اين است كه ما نمي توانيم رها شويم.

2- هفته پيش كلاسي درس مي دادم كه نيمي از زمانش را به موضوع "خلاقيت" اختصاص داده بودم.
در طي اين بحث، بطور مداوم تكرار مي كردم كه:
مرزها را بشكنيد
از محدوده هايتان فراتر برويد
اين مرزها و محدوديت ها واقعي نيستند
و از اينجور جمله ها.
پيش كه مي رفتم و تمرينهاي بيشتر و بيشتر كه ارائه مي كردم، كه راه حل همه شان كمابيش همين بود كه فكر رها شود از مرزهاي پيش فرض، احساس كردم كه كلاس را شعفي گرفته است.
رها شده بودند انگار از چنگال روحي خبيث. انگار با هربار تكرار "مرزها را بشكنيد" بندي باز مي شد از پايشان.

3- از كلاس كه برگشته بودم ، خودم هم در شعف آنها سهيم بودم، انگار مرا هم اين احساس رهايي در خود گرفته بود. خانه كه آمدم، كتاب دوست داشتني "ماجراي عجيب سگي در شب" را داشتم كه بخوانم. سبك شيرين روايي و ماجرايي سر راست و راحت اين كتاب به حس خوب من اضافه كرد. آنقدر حس خوبي داشتم كه نشستم "سويني تاد" را هم كه نگاه داشته بودم براي روزي كه روحيه ام جواب بدهد، را ديدم و با توجه به علاقه خاص من به ديوانگي هاي آقاي برتون دوست داشتني، از آن هم لذت بردم.

4- اين رها شدن از ارواح خبيثه را وقتي كه سفر مي كنيم هم همه مان احساس كرده ايم. همينكه هواپيما مرزهاي ايران را ترك مي كند، احساس مي كنيم سبك شده ايم، احساس مي كنيم كه انگار باري برداشته شده از دوشمان، انگار كه فشاري روي ذهن ما بوده كه برداشته شده.
در خبرها مي ديدم كه در ايستگاه قطاري در لندن، هركسي با موسيقي آيپادش مي رقصيد و مي پرسم كي رها مي كندمان اين بندي كه ارواح خبيثه بر قلب ما تنيده اند كه نمي توانيم برقصيم.
فكر مي كنم كه اصلا براي همين هم هست كه رقص هايمان هم انقدر بي ربط اند، يا خيلي بسته اند و بي تحرك، يا به شكل اغراق آميزي پر تحرك اند، بي آنكه كوريوگرافي معقول و متناسبي داشته باشند.

5- چيزهاي دردناكي هم در كلاس ديدم، وقتي از دانشجويان پرسيدم كه "كدامتان يك علاقه جدي بجز درس را دنبال مي كنيد، كتاب مي خوانيد، موسيقي گوش مي دهيد يا مي نوازيد، فيلم يا تئاتر مي بينيد، فلسفه مي خوانيد، ..." تعداد كساني كه دستشان را بلند كردند كمتر از يك سوم كلاس بود. تازه كلاسي كه دستچيني بود از دانشگاههاي مختلف كشور.

6- از اين بدتر هم بود، جلسه اول كلاس كه موضوعش را "حرفه مندي و اخلاق حرفه اي" قرار داده بودم، با مثالهايي همراه بود از موقعيتهايي كه تصميمات دشوار اخلاقي بايد اتخاذ مي شد، متاسفانه اولين چيزي كه همه دانشجويان به عنوان راه حل انتخاب مي كردند، راه حل فسادآميز بود، اينكه رشوه بدهند، اينكه وارد زد و بند بشوند و اينكه مناقع جمعي را فداي منافع فردي خود يا كارفرمايشان بكنند. سخت بود قبولاندن اينكه بدون رشوه هم مي شود زندگي كرد، قبولاندن اينكه اصلا رشوه بد است و قبولاندن اينكه يك مهندس مسئوليت اجتماعي اي هم دارد.

7- آقاي ماركس مي گفت : اخلاق حاكم، اخلاق حاكمان است.

8- تمرينهاي خلاقيتي كه مطرح كردم، سوال هايي بود كه بايد در محدوده هايي برايشان راه حلي پيدا مي شد. بدون استثنا در تمام تمرينها از من مي پرسيدند :"اجازه داريم اينكار را انجام دهيم" و من مداوم تكرار مي كردم كه هيچ محدوديتي فراتر از موضوع سوال وجود ندارد، تكرار مي كردم كه اصلا موضوع اين تمرين اين است كه محدوده هايتان را بشكنيد كه ياد بگيريد كه كارهايي بسيار بيشتر از آنچه در نگاه اول به چشم مي آيند مجازند. تكرار مي كردم كه "هر كاري كه در متن سوال ننوشته ام كه ممنوع است، مجاز است" و مي گفتم "آزاديد كه هر كاري خواستيد بكنيد"
و باز از من مي پرسيدند " ببخشيد استاد اجازه داريم ..." و من عصباني مي شدم كه بله اجازه همه كار داريد.. مي گفتم محدوديت هايتان محدودند و آزادي هايتان بي شمار.
يكي از دانشجوها دستش را بلند كرد و گفت "ببخشيد استاد ما عادت داريم كه آزاديهامون محدود باشه و محدوديتهامون بي شمار"

9- ارواح خبيثه قوي تر از آنكه فكرش را مي كنيم ما را تسخير كرده اند. با صليب و دعا و آب مقدس هم رانده نمي شوند.

من اين شهر را مي سوزانم

2009-02-04T08:57:00.002+03:30

من اين شهر را مي سوزانم
با كاغذهاي مانده از شعرهاي نگفته ام
آن كه از ارغوانها و آينه بود براي نيمه راست
و آنكه از سنگهاي تيره و خورشيد بود براي نيمه چپ
من اين شهر را مي سوزانم

نيمه كشف نشده مغز

2009-02-02T08:40:00.002+03:30

نيمه كشف نشده مغز
------------------------------
عقيده رايجي هست كه انسان از بسياري از توانايي هاي مغزش استفاده نمي كند.
تقريبا تمام كساني كه معتقد به نيروهاي ذهني اند، معتقدند كه با مغزشان مي توانند انرژي بدهند، بر دنيا تاثير بگذارند، ارتباط برقرار كنند با آن سر دنيا يا صدا بشنوند از كيلومترها دورتر، نقطه اتكايشان اين است كه توانايي هايي در مغز هست كه بلا استفاده مانده، كه ناشناخته مانده و لابد اين توانايي خارق العاده ايشان، از همان بخش هاي مغز آمده.

من نمي توانم چنين ادعايي را باور كنم.
در كدام موجود زنده، در كدام عضوش، آيا ديده ايد كه توانايي است كه بي استفاده مانده؟
اصلا اگر يك ذره به مفهوم پايه اي تكامل توجه كنيم متوجه مي شويم كه چنين نظري چقدر پرت است.
توانايي ها، هميشه ذره ذره و گام به گام بوجود مي آيند، بعد اگر وجودشان لازم بود، اگر به توانايي هاي بقاي موجود زنده كمك مي كرد، گسترش مي يابند.ذره ذره.
زرافه گردنش ناگهان 50 متر دراز نشده، بعد هزاران سال فكر كند تا ببيند با گردن درازش چكار مي تواند بكند. تازه آنوقت هم از چند مترش استفاده كند و الباقيش بي مصرف بماند.
ميمون هم از همه 5 انگشتش استفاده مي كند، نه اينكه فقط با دو تايشان شاخه را بگيرد.
الباقي اعضاي انسان هم همينطور است. چرا بايد فقط مغزش باشد كه يك توانايي هاي خاص كشف نشده و استفاده نشده داشته باشد؟
كدامتان باور مي كنيد اگر كسي ادعا كند كه فقط نصف معده اش در هضم غذا موثر است، و الباقي معده به كار ارتباط روحي با بمبئي مي آيد؟ كدامتان باور مي كنيد كه آدم فقط با يك پايش راه مي رود و پاي دوم مخصوص درمان سرطان است؟

البته مغز انسان چندتايي توانايي خيلي مشخص و كشف شده و بسيار پر استفاده دارد كه همه توانايي هاي نامبرده، همه انرژي هاي مربوطه از آن مي آيند، مثلا خيال پردازي، يا توهم.

تك واژه اي ها

2009-01-31T17:03:00.002+03:30

تك واژه اي ها
----------------

اما

اين همه چيزي است كه آقاي ب مي گويد وقتي مي خواهد درباره انتخابات رياست جمهوري، خاتمي، كروبي، قاليباف يا موسوي، رابطه ايران و آمريكا و وضعيت اقتصادي سال آينده حرف بزند.

آقای ب و نطفه های مرگ

2009-01-23T19:22:00.002+03:30

آقای ب و نطفه های مرگ
--------------------------------------

آقای ب می گويد :
هر کسي، چيزي ، کسي ، جايي يا کاري دارد، که به آشوبش مي کشد،
نگرانش مي کند، نا آرامش مي کند.
تلخش مي کند به غايت و به زهر مي آميزدش.

تك واژه اي ها

2009-01-17T16:35:00.000+03:30

به فكرم افتاده كه بنويسم :
"پس"

نه هيچ چيزي قبلش و نه هيچ چيزي بعدش.
فكر مي كنم كه مجموعه اي پست داشته باشم تحت عنوان تك كلمه اي ها. بدون عنوان، بدون توضيح، يك كلمه تنها.

قديمترها، شيفته تصاوير بودم. تصاويري كه با واژه ساخته مي شد.دلم مي خواست اگر متني (يا اتودي از شعري) مي نويسم،تصاويري داشته باشد كه خواننده را با خود همراه كند.
بعد تر ها دنبال صداي كلمه ها افتادم، موسيقي واژگان.

تازگي ها فكر مي كنم به تك كلمه ها. تك كلمه هايي كه پس و پيش ندارند، تك كلمه هايي كه نه تصويري مي سازند، نه معنايي خاص دارند. در اين تك كلمه هاي من، واژه هاي پيچيده با بار معنايي والا وجود ندارند. خيلي هايشان حتي تك سيلابي اند :
"چي؟"
يا
"تا"
نمي خواهم اداي پست مدرن در بياورم. كلا هيچ ايده اي هم درباره تئوري پردازي و اينجور مزخرفات ندارم.

براي همين پست امروز من هست :

"پس"

همه اين بقيه بي خود است.

هميشه در هر خانه اي جايي هست كه سرد باقي مانده.

2009-01-17T16:26:00.000+03:30

هميشه در هر خانه اي جايي هست كه سرد باقي مانده.

اينرا بابك احمدي نوشته است. در يكي از تحليل هاي سينمايي اش.

آقاي ب تكراري مي شود. خيلي تكراري

2009-01-10T17:31:00.003+03:30

آقاي ب تكراري مي شود. خيلي تكراري
--------------------------------------

1- نويسنده وبلاگ PersianAtheist.com از قول آقاي Andy Rooney نقل كرده است كه :

"همه در ابتدا آتئیست هستند. کسی با اعتقاد به چیزی زاده نشده است. کودکان آتئیست هستند تا زمانی که دین به آنها تلقین نشده است."

دوست عزيزي هم در گودر كامنت گذاشته است كه :
"ایضا خامخوار هستن و اگه بهشون اجازه بدی با پی پی شون روی دیوارها آثار هنری خلق می کنن. خوب که چی؟ لابد اینام درسته چون ذاتیه دیگه"

و دوست عزيز ديگر كامنت گذاشته است كه "اندي روني = آقاي ب". معلوم نيست اين وسط كه، من آواز خواندنم مثل اندي است يا فوتبال بازي كردنم مثل روني؟ و آنوقت لابد من اين وسط بايد از حرف كسي كه كس ديگري نقل كرده است دفاع كنم!

2- من دفاع مشخصي از حرف آقاي روني ندارم. اما دفاع خيلي مشخصي از بحث هاي قديمي ام در اين زمينه دارم. براي يادآوري تكرار مي كنم كه در آن بحث قديمي، من مدعي شده بودم كه "دين" پاسخي بسيار پيچيده به سوال هستي شناسانه بسيار پيچيده اي است. و گفته بودم كه صحيح نمي دانم كه چنين پاسخي، بدون آنكه توانايي درك منطقي و علمي در كودكان سنين پايين بوجود آمده باشد، به آنها القا شود.

3- بحث را بايد بازتر كنم و دين را دو بخش نگاه كنم، يكي قسمت اعتقادات كه فلسفي است(و علمي و منطقي) و ديگري بخش احكام كه فرهنگي است.
نيمه فلسفي دين، همان قسمتي است كه مدعي مي شود كه خدا وجود دارد، كه يكي است، كه دنياي پس از مرگ وجود دارد، كه جهان هدفمند است و زندگي انسان هم هدفمند است.
نيمه فرهنگي اش هم همان است كه مي گويد حجاب داشته باشيد، كه مشروب الكلي نخوريد كه نماز بخوانيد و روزه بگيريد.

4- روش علمي براي پاسخگويي به سوالات نيمه ي فلسفي دين كارايي ندارد. بحث هاي (گاه سفسطه انگيزي) مي توان كرد كه در اثبات يا رد دين باشد اما حقيقت آن است كه وجود خدا را نمي توان از نظر علمي ثابت كرد. از نظر علمي هم نمي توان ردش كرد. مي توان به صورت علمي اثبات كرد كه مركز منظومه شمسي، خورشيدي است با چنين مشخصاتي و مي توان نشان داد كه اين مركز يك ستاره تك است و مثلا مي توان نشان داد كه در برخي منظومه هاي ديگر، ستاره مركزي به صورت جفت ستاره وجود دارد و باز مشخصات اين ستاره ها را هم مي توان از روش علمي با دقت مناسبي تعيين كرد. اما نمي توان آزمايش علمي اي تعريف كرد كه تك يا جفت بودن خدا و مشخصاتش را نشان دهد. براي هدفمند بودن دنيا يا وجود جهان پس از مرگ هم همينطور. و البته براي آمار در مورد تعداد دانشمنداني كه به خداي ابراهيمي باور دارند هم، به بحث قبلي ارجاعتان مي دهم و يادآوري مي كنم كه ادعايي مثل "همه دانشمندان به وجود خدا باور دارند" مستندات پشتيبان كافي ندارد و از قضا آمار موجود در كشورهاي پيشرفته با اين گفته همراهي نمي كند.

5- در واقع، يك انسان علم گرا دليلي نمي بيند كه دنيا حتما هدفمند باشد. اصلا چرا بايد اين همه بر همكنش فيزيكي و شيميايي در اين همه كهكشان، همه اش هدفش اين باشد كه يك كد ژنتيكي خاص تشكيل شود (خاطرتان هست كه در ديني دبيرستان مي خوانديم كه هدف از خلق جهان، آفرينش پيامبر اسلام بوده است) يعني اين همه ميلياردها و ميلياردها كهكشان وجود دارند و در هركدام اين همه برهمكنش فيزيكي و شيمايي رخ مي دهد براي همين 46 عدد كروموزوم خاص، همين يك دي ان اي خاص؟ نمي شد خداوند يك مقدار بهينه سازي در خلقت انجام مي داد و به جاي اينكه اين همه ماده و انرژِي مصرف كند مستقيما همين يك مولكول را مي آفريد؟

6- در مورد تجربيات نزديك مرگ NDE هم لابد خيلي هايمان شنيده ايم. اما اين موضوع هم هيچ اثبات كننده علمي اي براي اينكه دنياي پس از مرگ وجود دارد نيست.
منظورم ساده است : فرض كنيد كه يك موجود زنده در نزديكي مرگ قرار گرفته است، يعني اينكه بخش قابل توجهي از دستگاههاي حياتي اش از كار افتاده اند، به نظرتان عجيب مي آيد اگر ادعا كنم كه مغز هم ديگر نمي تواند در چنين شرايطي درست كار كند و دچار توهم مي شود و اين دالان نور و صداهاي عجيب و اينها هم نتايج توهم كذايي است؟

7-بيست و يك گرم كذايي وزن روح آدمي هم كه فكر كنم همه متفق القول قبول داشته باشيم كه بيخود است. وگرنه در اين صد سال اخير كه جمعيت جهان چهار ميليارد نفر اضافه شده است، بايد به جرم كره زمين هم 84000 تن اضافه شده باشد. ممكن است كه 21 گرم را نشود در اين كره ردش را گرفت، اما 84000 تن وزن اضافه بايد خودش را يكجايي نشان دهد. (قبول دارم كه در برابر جرم زمين ناچيز است اما براي خودش كم عددي هم نيست مي شود 4200 تريلي بار).

8- در مورد نيمه فرهنگي دين، بحثي ندارم. من علاقه دارم كه غذاي گوشتي پخته خورم، اما مي دانم كه بعضي ها هم گياه خوار يا حتي خام خوار اند. اگرچه از نقاشي خيلي هم سر در نمي آورم، اما ترجيح مي دهم كه براي نقاشي از آبرنگ يا رنگ روغن استفاده كنم، مي توانم تصور كنم اما كه هنرمندي بخواهد با مدفوع شكلي را ترسيم كند. به همين نسبت، من علاقه اي به حجاب ندارم و در عوض به نوشاميدني ها علاقه خاصي دارم. مي توانم تصور كنم كه كسي علاقه اي برعكس من داشته باشد. و البته برايم قابل قبول نيست كه كسي علاقه داشته باشد كه بخاطر علايقم من را شلاق بزند، يا بكشد، مگر اينكه قبول كند كه برعكسش هم صادق باشد.

9- ببخشيد اگر تكراري بود. در هر حال، هم بحث قبلي، هم تكرارفعلي هدفش اين بود كه انقدر تلاش كه براي آموزش اصول ديني به كودكان مي شود، اگر صرف آموزش منطق، روش علمي و مباني فلسفي مي شد، جاي دوري نمي رفت.

2008-12-20T15:57:00.006+03:30

من اعتراف مي كنم كه شكست خوردم
---------------------------------------

اين روزهاي اخير تمام فكرم مشغول بوده است. و البته اين مشغوليت هيچ ربطي به اوضاع سياسي و اقتصادي و گرفتاري هاي بي پايان ما با پروژه ها و كارفرمايان عزيزتر از جان ندارد.
مشغوليت اين روزهاي من، همه اش مربوط مي شده به غذايي كه روزها بود در فكرش بودم.
ايده اوليه اين غذا از شكل معروف فراكتال مثلثي گرفته شد. هماني كه يك مثلث بود كه وسط اضلاعش را به هم وصل مي كرديم. بعد سه مثلث گوشه اي را باز به همين صورت تقسيم مي كنيم و الي آخر.
فكرم اين بود كه يك مثلث بزرگ در بشقاب ايجاد كنم و بعد به همين شكل، چهار تكه اش بكنم و بعد سه مثلث گوشه اي را هم چهار تكه كنم. بعد اين سه سه تا مثلث را چيزي شبيه سنبوسه هاي كوچك بگذارم و آن مثلث بزرگ وسطي را كاهو پر كنم.
يعني اين شكلي :

اسمش را مي خواستم بگذارم فراكتال. بخاطر شكلش. فكرم اين بود كه هر كدام از اين مثلث ها را از چيزي پر كنم با مزه اي متفاوت.
خيلي چيزهاي متفاوت مي شود در اين مثلث ها پر كرد :
گوشت با پوره لوبيا و كمي پنير موتزرلا
سيب زميني و ادويه و سبزيجات
اسفناج و پنير
مرغ و ترخون ( در مورد مرغ و ترخون بايد بعدا مفصل توضيح بدهم. مفصل ها)
ميگو
بادنجان و گوجه فرنگي و سير
پنير گودا
و به قول سحر، مخلوط هر چيزي با هر چيزي كه در يخچال هست.

اينكه مثلث ها كوچك هستد، (حداكثر دو گاز) باعث مي شود كه يك خاصيت خيلي عجيب رخ بدهد : هيچوقت نمي توانيد پيش بيني كنيد كه قطعه بعدي چه مزه اي دارد. هميشه انگار برايتان معمايي وجود دارد. براي همين هم بود كه دومين ايده اين غذا شكل گرفت، اينكه هر كدام از مثلث ها مزه اي متفاوت داشته باشند و آنوقت نام اين غذا مي شد "معما".

بايد البته اعتراف كنم كه به دو دليل عملي، ايده "فراكتال" عملي نشد و ناچار غذاي آماده شده، "معما" شد. دو دليل يكي اينكه بشقاب كوچكتر از آني بود كه بشود اين شكل را در آن جا داد. دومي هم اين بود كه پيچيدن سمبوسه ها به صورت مثلث هاي هم اندازه خيلي سخت است. مثلث ها بزرگ و كوچك مي شوند و در نتيجه آن شكل هندسي زيبا را نمي شود ايجاد كرد.
چيزي كه عاقبت ايجاد شد اين بود:

و ميز هم اين شكلي شد. (فكر بد نكنيد، همانطور كه مي دانيد محتوي آن ليوانها شربت به ليمو است)

سومين بشقاب هم معلوم است كه سهم سام بود. تنها كسي كه هنوز يادش هست كه سفره ما معمولا پهن است و غذاهاي خوشمزه هم در آن پيدا مي شود و گاهي تلفني مي زند و پيدايش مي شود. يا شايد هم تنها كسي كه خانه اش نزديك است و براي رسيدن به اين سفره، در ترافيك نمي ماند. البته شربت به ليموي كذايي هم هديه ايشان بود به اين سفره.

من البته اعتراف مي كنم كه شكست خوردم: سرخ شدن اين سنبوسه ها همان و هم-مزه شدن آنها همان. فارغ از محتويات، همه اين مثلث ها، يك مزه داشتند. بايد براي تلاش بعدي، فكر تازه اي بكنم، شايد بجاي سرخ كردن، از فر استفاده كنم.

سحر مي گويد كه اصل ايده اين غذا بايد در سس هاي مختلف باشد، مي گويد كه بايد در كنار اين بشقاب، ميز پر باشد از همه نوع سس هاي مختلف با مزه هاي ماجراجويانه. مي گويد كه اين سس ها، ايده را كامل مي كند.
موافقم ، اما با يك مشكل : وقتي كه نمي دانيم محتوي لقمه مان چيست، از كجا بفهميم كه كدام سس را مصرف كنيم؟

راستي : آن نرگس ها، اولين نرگسهاي امسال خانه مان بود. زمستان البته پيش از اينها به خانه ما رسيده بود، اما گرماي وجود عزيزترين مانع شده بود كه زودتر آمدنش را بفهمم و زودتر دنبال نرگس باشم.

دل من و اين تلخي بي نهايت ريشه اش كجاست؟

2008-11-29T16:07:00.006+03:30

دل من و اين تلخي بي نهايت ريشه اش كجاست؟ *
---------------------------------------
اين مدت اخير احساس مي كنم كه يكي از پيامبران متاخر بني اسرائيل ام. از همانها كه هر روز كارشان اين بود كه در خيابانها داد بزنند كه آخر زمان شده است و همين فرداست كه دنيا فروبپاشد. حرفهايم شده است مثل مكاشفات يوحنا از آخر زمان. آپوكاليپس، شده است نابودي و آتش و شمشير.
حرفهاي آخر زماني من گاهي جهاني است و گاهي داخلي. جهاني هايش وضعيت توسعه ناپايدار جهان است، گرمايش زمين و كمبود منابع و نابودي سيستم طبيعي و آلودگي و از بين رفتن تنوع زيستي و اينجور روضه ها كه زياد شنيده ايد. اينكه اين كره به اندازه اين همه آدم كه همه شان بخواهند زندگي خوب كنند جا ندارد. به اندازه اين همه آدم غذا، آب و انرژي وجود ندارد و اينكه كافي است چيني ها و هندي ها هم بخواهند مثل آمريكايي ها غذا بخورند كه تمام موجودي دامداري هاي كره زمين را يكي دو هفته اي بخورند.

آخر زمانهاي داخلي من اما هم زمانشان نزديك تر است و هم وحشتناك ترند.
مي خوانم كه حدود 30 هزار ميليارد تومان با اين قيمت نفت، آخر سال كسري بودجه مي آوريم. حساب مي كنم كه حداكثر بشود 10 هزار ميلياردش را منتقل كرد به سال بعد يا بشود از بودجه عمراني برگشت زد به جاري و ناچار ايشان (بعد از آنكه زير نوشته خليج عربي عكس گرفته دستم نمي رود مقامش را بنويسم "رئيس جمهور ايران") به بانك مركزي دستور مي دهد كه 20 هزار ميليارد تومان پول چاپ كنند. يعني 20% درصد اضافه تورم نسبت به تورم 25 تا 30 درصدي فعلي.
آنوقت ديگر نور علي نور است. پيش بيني من براي زماني در حوالي بهار آينده اين است: صنعت به كل خوابيده است. پروژة هاي عمراني بي پول مانده اند، تجارت مرحوم شده است و در نتيجه مردم بيكار شده اند. تورم هم 45 تا 50 درصد بشود. اگر شورش نشود باورم مي شود كه حتما دست امام زمان در كار است.
اما از قضا اين بهار، همان بهاري است كه مبارزات انتخاباتي در آن انجام مي شود. ايشان هم ( هماني كه دستم نمي رود مقامش را بنويسم) برگ برنده را رو مي كند : طرح تحول اقتصادي.
با يكي از آن لبخند ها كه آدم وقتي مي بيند مي خواهد بميرد، در تلويزيون اعلام مي كند كه در راستاي مهروزي، در ماه ارديبهشت خانواده اي 500 هزار تومان يا يك ميليون تومان به حساب مردم ريخته مي شود، اما يارانه ها ازماه مرداد حذف مي شود و قيمت آب و برق و سوخت واقعي مي شود.
اينطوري قبل از انتخابات پول به مردم داده است و قيمت ها را هم گران نكرده است.
البته نگران نباشيد، مردم ما عادت دارند كه نمك نشناسي كنند و در نتيجه پول را مي گيرند و راي را هم نمي دهند. ( يادتان رفته با آدمي به شرافت خاتمي چكار كردند، چه حرفها كه نزدند، دلم مي خواهد بدانم دانشجوياني كه آن سال آخري دانشگاه تهران با خاتمي آنطور رفتار كردند، امروز كجا هستند؟)
اما ايشان هم كه از اين همه نمك نشناسي مردم بدحوري دلش گرفته است به آقاي وزيرشان دستور مي دهد كه مستقل از اينكه چقدر راي در صندوق به چه اسمي ريخته شده است، راي ايشان را 23 ميليون اعلام كنند (كه از 22 ميليون دور دوم خاتمي بيشتر باشد) و البته براي سهولت امر هم اعلام مي كنند كه راي گيري و شمارش آرا كامپيوتري است، در نتيجه در هيچ صندوقي، هيچ كسي شمارشي از آرا ندارد كه بعدا بخواهد اعتراضي بكند. يك فايل كامپيوتري است و يك كد رمز آقاي وزير كه هر كاري دلش خواست با اعداد بكند. البته شوراي نگهبان هم هست كه نيم ساعتي بعد از اعلام نتايج آنرا تاييد مي كند. و البته مردم ايران علي الخصوص اصلاح طلبان هم كه همگي غيور...، با شنيدن اين نتيجه يكصدا به خيابانها مي ريزند و نفري يك ساندويچ هايدا يا يك ليوان آب انار يا يك ظرف فالوده بستني مي خورند و به خانه بر مي گردند. رهبران جنبش هم در يك اقدام انقلابي در تلويزيونهايشان عكس ايشان را پاره مي كنند و به عروسكشان سوزن مي زنند و يكصدا مي گويند : الهي جز جيگر بگيري.

ايشان هم البته به همين كارهايي كه اين 4 ساله كرده، 4 سال ديگر هم ادامه مي دهد. در نتيجه مملكت كاملا ورشكست مي شود و مردم بيكار مي شوند. تورم هم سر به فلك مي كشد. در نتيجه مردم شورش مي كنند. ايشان هم سركوب مي كند. پيش بيني من اين است كه يكي دو شورش اول، از شهر ها و شهركهاي حاشيه تهران است. اما بعدي اش يكي از شهرهاي غربي. بعد يكي دو سالي شورش در اين شهر و آن شهر مي شود تا اينكه حكومت سقوط كند.

آنوقت تازه اول بدبختي است چونكه باز مثل اول انقلاب همه مي افتند به جان هم و بساط اعدام و ترور و بمب و اين حرفها برقرار مي شود و باز دو سه سالي طول مي كشد تا آرامش برقرار شود. البته فكر نكنيد كه خيلي آرامش بدردبخوري هم خواهد بود: هميشه بعد از اينجور وقايع كسي قدرت را بدست مي گيرد كه زودتر به فكرش رسيده باشد كه اسلحه بيشتري جمع كند. هيچ ابايي هم از استفاده اش نداشته باشد.

اين فعلا شده است "بدترين سناريو"ي من.
چند سال پيش، فكر و ذكر من اين بود چطور كارم را گسترش بدهم، كه چطور همكاري هاي بين المللي داشته باشم، كه كدام شاخه هاي جديد را مي توانم به فعاليت حرفه اي ام اضافه كنم. اما اين مدت اخير تمام وقت در فكر اين هستم كه اگر مملكت ورشكست بشود تا چه مدتي پرسنل ام را حفظ كنم، بعد به چه ترتيبي عذرشان را بخواهم، بعد تا چه مدت مي توانم بدون كار زندگي ام را بچرخانم.

براي همين هم هست كه انقدر تلخ شده ام.

البته بهترين سناريو هم هست، كه كسي جاي ايشان را بگيرد كه به اندازه يك نخود مديريت بداند، رابطه هاي بين المللي را درست كند، تحريم ها را بردارد، بعد سرمايه خارجي جلب كند، آزاديهاي اجتماعي را بيشتر كند و تمام آن روياهاي شيريني كه هميشه با زنگ ساعت صبحگاهي خراب مي شود.

متاسفانه اما سناريوهاي بد قابليت تحقق بيشتري دارند، چرا كه ريشه شان حماقت انسانها است و اين تنها منبعي است كه لايزال است.

براي همين هم تلخ شده ام، و فكر نكنم به اين زوديها تلخي ام برود.

------------------------------------
* فدريكو گارسيا لوركا به ترجمه احمد شاملو

اهميت آقاي ب بودن

2008-11-26T12:18:00.002+03:30

اهميت آقاي ب بودن
---------------------
1- "آقاي ب" سه سالي پيش از اين بوجود آمد. قبل از آقاي ب هم اين وبلاگ بود. اين وبلاگ ، وبلاگ من بود. هنوز هم هست. آقاي ب يكي از شخصيتهاي جانبي اي است كه در اين وبلاگ آمد و شد مي كند. مثل تات و مثل صيدا. يا مثل اردشير تيرداد.
2- اينكه چطور آقاي ب شد مالك اصلي اين وبلاگ، خودم هم نمي دانم. قسمتيش بر مي گردد به آقاي رئيس جمهور كه با مزخرفاتش و با اعداد بي ربطش، به آقاي ب و ماشين حساب آقاي ب ميدان زيادي داد. آنقدر كه حتي من نويسنده وبلاگ هم از اين دو نفر خسته شدم.
خسته شدم از ضرب و تقسيم اعدادي كه به هم ربطي ندارند، كه مزخرف اند. مزخرف. و اگر چه شايد قبلا ها كمتر كسي توجه مي كرد به مزخرف بودن اين اعداد، امروز تقريبا همه اين موضوع را مي فهمند و البته ماشين حساب آقاي ب هم نقش خودش را در جلب توجه به اين اعداد بازي كرد.
البته آقاي ب فقط هم محدود به آقاي رئيس جمهور نبود و به خيلي چيزها پرداخت، مثلا بحث شبه علم، يا آموزش ديني كه جزو پست هاي مورد علاقه من است.
3- اما آقاي ب كم كم عوض شد. مثل خيلي چيزهاي ديگر. آقاي ب اولي كه بوجود آمد، شوخ طبع بود و سر حال. بعد كم كم تلخ شد، تند شد و بد اخلاق. نمي توانم كتمان كنم كه من هم اين سالها تلخ تر و تند تر شده ام، اما هنوز هم فكر مي كنم كه در مقايسه با آقاي ب، قابل تحمل تر و قابل معاشرت تر هستم.
4- چند باري در اين مدت اخير سعي كردم كه "آقاي ب بودن" را كنار بگذارم. وبلاگ شخصي تري داشته باشم براي آدمهاي محدودتر. مي دانم كه يك وبلاگ شخصي، توان جذب مخاطب كمتري دارد، اما حقيقتش را بگويم، مخاطبين انگشت شماري هستند كه واقعا دلم مي خواهد وبلاگم را بخوانند.
5- آقاي ب خيلي بيشتر از چيزي كه فكر مي كردم عمر كرد. خيلي بيشتر از صيدا و تات، بيشتر از مروه و ليث، بيشتر از خانواده سماواتي، و بيشتر از اردشير تيرداد. هيچكدام اينها را دور نريخته ام، هنوز هم گاهي سر و كله شان يك جاهايي پيدا مي شود. آقاي ب هنوز هم اينجا خواهد بود، اما نه به عنوان شخصيت اصلي.
6- آقاي ب بودن، ساده بود. يك تيپ مشخص كه نوشتن از زبانش خيلي ساده بود. سخت است كه باز خودم باشم، با همه پراكندگي هاي افكارم. و تقريبا مطمئنم كه وبلاگ من بعد از اين، كمتر خواندني خواهد بود.

آقاي ب و دو سوال ساده

2008-11-22T18:19:00.003+03:30

آقاي ب و دو سوال ساده
-----------------------------
آقاي ب مي گويد، موقعيت بسيار ساده است. در نتيجه نياز زيادي به تحليل و بررسي و فلسفه بافي و اينها ندارد.
فقط دو سوال است كه بايد جواب داده شود :

سوال اول : آيا جهار سال بعد از "اينها كه با هم فرقي ندارن" "چه خاتمي چه احمدي نژاد، جمهوري اسلامي همينه ديگه" ، و "حالا ببينين، احمدي نژاد كه رئيس جمهور شه كنسرت گوگوش رو تو تهران آزاد مي كنه" ، "اين چيزها كه به يه نفر آدم نيست، جريان جهاني شدنه و اصلاح طلب و اصولگرا بايد با دنيا رابطه داشته باشن" و اينجور حرفها كه همه مان آن موقع شنيديم، آيا مردم ايران متوجه شده اند كه با چه موجوداتي طرف هستند؟

سوال دوم: با توجه به وزير كشور شدن آقاي محصولي، نتيجه انتخابات از قبل معلوم است، آقاي احمدي نژاد با 23 ميليون راي ( كه از 22 ميليون راي دور دوم خاتمي بيشتر باشد) در همان دور اول برنده اعلام مي شود، مستقل از اينكه چه كسي در مقابلش باشد و اينكه واقعا چه كسي چقدر راي داشته باشد.
سوال اينكه آيا در اين شرايط مردم ايران به اندازه مردم اوكراين به رايشان اهميت مي دهند، به خيابان مي آيند و از رايشان حفاظت خواهند كرد يا خواهند گفت " نه بابا به اون بدي هم كه شما مي گين نيست، تازه ميخواد پول نفتمون رو هم بياره دم در خونه" و خواهند رفت درخانه هايشان كه اگر يكوقت پستچي پول نفتشان را آورد ، پشت در نماند؟

آقاي ب و دروغ

2008-11-10T11:17:00.001+03:30

آقاي ب و دروغ
-------------------

1- آقاي ب اصولا از دروغ و دروغگوها خوشش مي آيد. اگر دروغگوها نبودند، آقاي سال تا سال هم نمي توانست وبلاگ بنويسد.

2- آقاي ب جمله هاي زيادي شنيده است كه به صورت X از ايمان است. مطرح مي شوند، مثلا نظافت از ايمان است. اما اخيرا متوجه شده كه دروغگويي از ايمان است.

3- مثلا همين آقاي سيد ايمان ضيابري و اين مقاله اش :
http://www.atlanticfreepress.com/news/1/5888-understanding-the-reality-of-iran-.html

4- آقاي سيد ايمان مدعي شده اند كه : GDP ايران از پرتغال، جمهوري چك، اسرائيل، ايرلند، فنلاند و لوكزامبورگ بيشتر است.
آمار صندوق بين المللي پول البته چيز ديگري نشان ميدهد:
GDP ايران در سال گذشته برابر 10570 دلار سرانه بوده است كه ايران را در مقام 71 جهان قرار مي دهد.
در مقايسه لوكزامبورگ Gdp سرانه 79660 دلار دارد و مقام دوم را به خود اختصاص داده.
ايرلند با 43414 دلار در مقام هفتم است.
فنلاند با 35340 دلار در مقام 20 ام است.
اسرائيل با 27147 دلار در مقام 31 است.
جمهوري چك با 24229 دلار در مقام 35 است.
و پرتغال با 21779 دلار در مقام 39 ام قرار گرفته است.
نگاه كنيد به :
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_GDP_(PPP)_per_capita

5- آقاي سيد ايمان مدعي شده اند كه ايران جزو بيست كشور جهان در مقالات ISI است.
ليست 20 كشور اول مقالات ISI به شرح زير است:
- آمريكا
- ژاپن
- آلمان
- انگلستان
- فرانسه
- چين
- كانادا
- ايتاليا
- روسيه
- اسپانيا
- استراليا
- هلند
- هند
- كره جنوبي
- سوئد
- سوئيس
- برزيل
- تايوان
- لهستان
- بلژيك

نگاه كنيد به :
http://www.in-cites.com/countries/2007allfields.html

6- آقاي سيد ايمان مدعي شده اند كه ايران مقام 35 جذب توريست را با 2.5 ميليون توريست در سال دارد. و بالاتر از برزيل، هند، پرتغال ، دانمارك و امارات متحده عربي قرار دارد.
صد البته بديهي است كه اين ادعاي ايشان هم دروغ شاخدار است.
ايران اصلا جزو 50 كشور اول دنيا در جذب توريست هم نيست. در عوض :
پرتغال مقام 20 ام را دارد با 12.3 ميليون توريست.
امارات 32 ام است با 7.1 ميليون مسافر
برزيل و هند 41 ام و 42 ام اند با 5.0 ميليون مسافر
و دانمارك هم 43 ام است با 4.7 ميليون مسافر.

البته آمار فوق مربوط به سال 2007 است كه در ماه جون 2008 توسط Worl Tourist organization سازمان ملل ارائه شده است و اصولا معلوم نيست كه آقاي سيد ايمان آمار سال 2008 را قبل از پايان اين سال چگونه ارائه كرده اند.
نگاه كنيد به :
http://www.tourismroi.com/Content_Attachments/27670/File_633513750035785076.pdf

7- آقاي سيد ايمان مدعي شده اند كه در تاريخ ايران، اشغال و خشونت وجود نداشته است.
احتمالا ايشان تاريخ شان ضعيف است. با عرض شرمندگي بايد عرض كنم كه وجود داشته است.
نمونه اش حمله نادر شاه به هند و قتل عام 50 هزار نفر در دهلي و غارت هر چيزي كه بدست سپاه ايران افتاده است شامل قسمت قابل توجهي از جواهرات فعلي موزه جواهرات ايران.

8- آقاي ب تقريبا مطمئن شده است كه دروغگويي از ايمان است، چه از نوع سيد اش چه غير از آن.

9- آقاي ب از خانواده هاي محترم ضيابري، رجبي، احمدي نژاد و خاندانهاي وابسته بابت تهيه ماده خام لازم جهت نوشتن وبلاگ تشكر مي كند.

10- فربد.

آقاي ب و علم پزشكي

2008-11-03T10:08:00.001+03:30

آقاي ب و علم پزشكي
-----------------------
آقاي ب ارادت ويژه اي به پزشكان و علم پزشكي دارد. اما اين مانع نمي شود كه يك مورد خيلي جدي را درباره اين موضوع مطرح نكند.

آقاي ب جمعه شب، بعد از دو روز احساس ضعف، بالاخره تب كرد و رهسپار دكتر شد.
آقاي دكتر، از آقاي ب سوال كرد كه مشكلش چيست. آقاي ب هم طبق معمول خيلي دقيق توضيح داد.
آقاي دكتر يك نگاه به حلق آقاي ب انداخت، يك نگاه به گوشش كرد و شروع كرد به نوشتن:
دو عدد آمپول پني سيلين، يك عدد آمپول مسكن، يك آمپول ضد حساسيت كه بايد هر چهارتايشان با هم همان شب تزريق مي شد. ده عدد هم آنتي بيوتيك سفيكسيم كه بايد در طي روزهاي آتي خورده مي شد، يا يكسري خرت و پرت ديگر.

آقاي ب از مطب دكتر كه بيرون آمد، كمي با خودش فكر كرد و تصميم گرفت قبل از اينكه چهار آمپول فوق را يكچا تزريق كند، نظر دكتر اورژانس بيمارستان بغلي را هم بداند.
دكتر اورژانس بيمارستان بغلي، يك نگاه به گلوي آقاي ب كرد، يك نگاه به گوشش انداخت و بعد گفت كه بيماري ويروسي است، يك قرص سرماخوردگي نوشت، با ويتامين ث و مولتي ويتامين.

آقاي ب شديدا به علم و روش علمي اعتقاد دارد. قسمتي از اين اعتقاد شامل تكرارپذيري و يكتايي وقايع است.
آقاي ب قبول دارد كه بسياري از روشهاي علمي، صد در صد دقيق نيستند، اما نمي تواند بپذيرد كه بررسي علمي يك واقعه از سوي دو نفر متخصص هم ارز به نتايجي انقدر متفاوت بيانجامد.

آقاي ب مي داند كه در شغل او، هر دو نفر متخصصي كه در مورد يك مسئله نظر بدهند، در نهايت به نتايجي خيلي نزديك به هم مي رسند. (بگذريم از تفاوت هاي سليقه اي). نمي شود كه يك نفر به اين نتيجه برسد كه ابعاد ستونهاي يك ساختمان دو متر در دو متر است و ديگري تشخيص بدهد كه ده سانت در ده سانت كافي است.
براي همين آقاي ب نمي تواند اين اختلاف نظر دو پزشكي را كه به آنها مراجعه كرده است درك كند.

آقاي ب معمولا وقتي با يك مسئله روبرو مي شود، معمولا زمان قابل توجهي براي بررسي آن و مطالعه جوانب آن صرف مي كند.
آقاي ب از خودش مي پرسد: يعني هيچكدام از اين دكتر ها به خودشان زحمت ندادند كه لااقل يك درجه براي آقاي ب بگذارند؟ شايد آقاي ب دروغ گفته بود كه تب دارد؟ يا شايد اشتباه كرده بود كه خيال مي كرد فقط يك درجه تب دارد و شايد 4 درجه تب داشت؟

آقاي ب فقط و فقط يك دكتر در اين چند سال اخير ديده است كه با دقت تمام و با حوصله تمام به حرف آدم گوش مي دهد، با حوصله و دقت معاينه مي كند و داروي بي خودي هم نمي نويسد. آقاي ب مي پرسد : چه بلايي به سر نسل جديد دكترهاي اين مملكت آمده است؟ چرا آن دكترهاي خوب قديمي به اين موجودات بي حوصله، بي دقت و كم سواد تبديل شدند؟

آقاي ب بايد در انتها تبليغ آن يك دكتر خاصي كه نام برد را هم بكند: خانم دكتر پريسا پورصميمي. چند سال پيش در ميدان كاج مطب داشت. بعد تر هم در بيمارستان آسيا بود. آقاي ب دو سه سالي است كه از ايشان خبر جديدي ندارد.

آقاي ب دو سه سالي است كه از بسياري از چيزهاي خوب قديمي خبر جديدي ندارد.